مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
۷-۱۳ مارس
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۱۲-۱۳
«گستاخی مایهٔ سرافکندگی است»
گستاخی مایهٔ سرافکندگی است
۱۷ در نظر اول، اعمال شاؤل شاید قابل توجیه به نظر رسد. چرا که قوم خدا «در تنگی» و «مضطرب» بودند و از وضعیت نابسامانشان به خود می‌لرزیدند. (۱سموئیل ۱۳:۶، ۷) البته، اگر شرایط ایجاب کند پیشقدم شدن برای انجام کاری عمل اشتباهی نیست. اما باید به خاطر داشته باشیم که یَهُوَه به دلهای ما واقف است و نیت باطنی ما را می‌داند. (۱سموئیل ۱۶:۷) از اینرو، به طور حتم در شاؤل خصلتهایی دید که مستقیماً در کتاب مقدس ذکر نشده‌اند. به عنوان مثال، یَهُوَه شاید مشاهده کرد که بی‌طاقتی شاؤل ناشی از تکبر او بوده است. ممکن است شاؤل در مقام پادشاه تمامی اسرائیل، از اینکه مجبور بود منتظر شخصی بماند که در نظرش یک نبی فرتوت و سهل‌انگار بود، شدیداً ناراحت بود! در هر صورت، شاؤل گمان کرد که تأخیر سموئیل به او این حق را می‌دهد که خود آستین بالا زند و به دستورات اکید سموئیل بی‌اعتنایی کند. نتیجهٔ این کار چه بود؟ سموئیل از اینکه شاؤل در این کار پیشقدم شد نه تنها از او تمجید نکرد، بلکه شاؤل را توبیخ کرده، گفت: «سلطنت تو استوار نخواهد ماند . . . چونکه تو فرمان خداوند را نگاه نداشتی.» (۱سموئیل ۱۳:۱۳، ۱۴) بار دیگر می‌بینیم که گستاخی مایهٔ خجالت و سرافکندگی شد.
یَهُوَه برای اطاعت ما ارزش فراوان قائل است
۸ سرگذشت شاؤلِ پادشاه اهمیت حیاتی اطاعت را به خوبی نشان می‌دهد. وقتی شاؤل به سلطنت رسید شخصی متواضع بود و خود را کوچک‌تر از دیگران می‌شمرد. اما بعد از چندی غرور و طرز فکر نادرست بر او چیره گشت. (۱سموئیل ۱۰:۲۱، ۲۲؛ ۱۵:۱۷) یک بار که فلسطی‌ها برای جنگ با اسرائیلیان لشکرکشی کردند، سموئیل به شاؤل گفت که پیش از هر اقدامی صبر کند تا خودش آمده قربانی سوختنی را بگذراند و او را راهنمایی کند. وقتی شاؤل دید که سموئیل تأخیر کرده است و قوم به هر سو پراکنده می‌شوند خود «قربانی سوختنی را گذرانید.» این کار شاؤل در نظر یَهُوَه بسیار ناپسند آمد. وقتی سموئیل رسید، شاؤل بهانه آورد که چون او در آمدن تأخیر کرد «خویشتن را مجبور ساخته» که برای رضامندی یَهُوَه قربانی سوختنی بگذراند. برای شاؤل گذراندن آن قربانی مهم‌تر از دستور صریحی بود که یَهُوَه به او داده بود. سموئیل به شاؤل گفت: «احمقانه عمل نمودی و امری که یَهُوَه خدایت به تو امر فرموده است، به جا نیاوردی.» نافرمانی شاؤل به قیمت از دست دادن تاج و تخت سلطنتش تمام شد.—۱سموئیل ۱۰:۸؛ ۱۳:۵-۱۳.
گوهرهای روحانی
آیا از راهنمایی‌های مهربانانهٔ یَهُوَه پیروی می‌کنید؟
۱۵ آیا آن‌ها فکر می‌کردند که پادشاه انسانی حقیقی‌تر است و به او بیشتر از یَهُوَه می‌توان اعتماد کرد؟ اگر چنین طرز فکری داشتند، حقیقتاً در پی چیزی پوچ و بیهوده بودند! خطری که آن‌ها را تهدید می‌کرد این بود که در پی چیزهای واهی دیگری نیز که شیطان در جلوی پای آن‌ها می‌گذاشت بروند. پادشاهان انسانی می‌توانستند به راحتی آن‌ها را به بت‌پرستی بکشانند. بت‌پرستان اغلب فکر می‌کنند خدایی که از چوب و سنگ ساخته شده است حقیقی‌تر و قابل‌اعتمادتر از یَهُوَه خدای نادیدنی است که همه چیز را آفریده است. ولی همان گونه که پولُس متوجه شده بود بت‌ها پوچ هستند. (۱قر ۸:۴) چرا که نه می‌بینند، نه می‌شنوند، نه سخن می‌گویند و نه عمل می‌کنند. درست است که می‌توان بت را دید و لمس کرد اما کسی که آن را پرستش می‌کند در پی چیزی پوچ و بیهوده است مانند سرابی که در صحرا دیده می‌شود.—مز ۱۱۵:۴-۸.
۱۴-۲۰ مارس
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۱۴-۱۵
«اطاعت از قربانی نیکوتر است»
یَهُوَه برای اطاعت ما ارزش فراوان قائل است
۴ ما می‌دانیم که یَهُوَه خالق همه چیز است و نیازی به مادیات ندارد. ولی این بدین مفهوم نیست که ما هیچ هدیه‌ای نمی‌توانیم به او تقدیم کنیم. یک هدیه است که او را بسیار شاد می‌کند. این هدیه چیست؟ برای جواب به این سؤال به این پند الٰهی توجه کنید: «پسر من حکمت بیاموز و دل مرا شاد کن، تا ملامت‌کنندگان خود را مجاب سازم.» (امثال ۲۷:۱۱) از این آیه متوجه می‌شویم که اطاعت از فرامین حکیمانهٔ یَهُوَه همچون هدیه‌ای پرارزش دل او را شاد می‌کند. هر یک از ما با وجود شرایط و پیشینهٔ متفاوتمان می‌توانیم با اطاعت از یَهُوَه جوابی به تهمت شیطان بدهیم که می‌گوید انسان تحت شرایط دشوار به آفریدگار خود پشت می‌کند. چه موهبت بزرگی است که می‌توانیم با اطاعت خود دل یَهُوَه را شاد کنیم!
it-۲-E ص ۵۲۱ ¶۲
اطاعت
اطاعت، از همه چیز مهم‌تر است؛ بدون آن شخص نمی‌تواند رضایت خدا را داشته باشد. سموئیل به شاؤل پادشاه گفت: «آیا هدایای تمام‌سوز و قربانیها خداوند را بیشتر خشنود می‌سازد یا اطاعت از فرمان خداوند؟ اینک اطاعت از قربانیها نیکوتر است، و گوش سپردن از چربی قوچها بهتر.» (۱سم ۱۵:۲۲) کسی که از یَهُوَه اطاعت نمی‌کند کلام او را رد می‌کند و نشان می‌دهد که به آن و مؤلفش اعتماد و ایمان ندارد. عمل چنین شخصی با جادوگری و بت‌پرستی فرقی ندارد. (۱سم ۱۵:۲۳ با رو ۶:۱۶ مقایسه شود.) اگر حرف‌های شخص هماهنگ با خواست خدا باشد اما اعمالش خلاف آن باشد نشان می‌دهد که برای خدا احترام قائل نیست و به او ایمان ندارد. (مت ۲۱:۲۸-۳۲) کسانی که شنوندگان کلام خدا هستند و به ظاهر آن را می‌پذیرند اما طبق آن عمل نمی‌کنند خودشان را با استدلال غلط فریب می‌دهند و از برکت خدا محروم می‌شوند. (یع ۱:۲۲-۲۵) پسر خدا به روشنی گفت که حتی کسانی که ظاهراً اعمال درست انجام می‌دهند ولی شیوهٔ عمل یا انگیزه‌شان درست نیست وارد پادشاهی خدا نمی‌شوند.—مت ۷:۱۵-۲۳.
گوهرهای روحانی
it-۱-E ص ۴۹۳
رحمت و دلسوزی
اگر برخلاف خواست خدا به کسی رحمت و دلسوزی نشان بدهیم می‌تواند عاقبت بدی داشته باشد. برای مثال به نمونهٔ شائول پادشاه توجه کنید. بعد از خروج اسرائیلیان از مصر عَمالیقیان به آن‌ها حمله کرده بودند، برای همین خدا حکم نابودی آن‌ها صادر کرده بود. او به شائول فرمان داده بود که نباید به عَمالیقیان رحم کند. اما شائول تحت فشار اطرافیانش طبق فرمان یَهُوَه عمل نکرد. در نتیجه یَهُوَه او را از پادشاهی بر کنار کرد. (۱سم ۱۵:۲-۲۴) وقتی برخلاف شائول برای خواست یَهُوَه ارزش قائل باشیم و به آن اولویت دهیم می‌توانیم همچنان برکت خدا را داشته باشیم.
۲۱-۲۷ مارس
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۱۶-۱۷
«نبرد از آنِ یَهُوَه است»
«نبرد از آنِ خداوند است»
داوود برای خاطرجمع کردن شاؤل، به او گفت که چطور در گذشته با شیر و خرس جنگیده بود. آیا داوود از این بابت به خود می‌بالید؟ خیر؛ او که دلیل پیروزی‌هایش را به خوبی می‌دانست، چنین ادامه داد: «همان خداوندی که مرا از چنگال شیر و خرس رهانید، مرا از دست این فلسطینی نیز خواهد رهانید.» سرانجام، شاؤل با او موافقت کرد و گفت: «برو، خداوند با تو باشد.»—۱سموئیل ۱۷:۳۷.
آیا شما هم می‌خواهید ایمانی همچون ایمان داوود داشته باشید؟ ایمان او بر پایهٔ احساسات یا خیال‌پردازی نبود، بلکه بر اساس شناخت خدا و تجربیات گذشته‌اش بود. او به خوبی می‌دانست که یَهُوَه خدا با مهربانی از او محافظت می‌کند و همواره به وعده‌هایش عمل خواهد کرد. اگر ما نیز بخواهیم چنین ایمانی داشته باشیم، باید با مطالعهٔ مرتب کتاب مقدّس، یَهُوَه خدا را بهتر بشناسیم. همچنین وقتی آموخته‌هایمان را در زندگی بکار گیریم، نتایج خوب آن را خواهیم دید. به این شکل ایمانمان تقویت خواهد شد.—عبرانیان ۱۱:۱.
«نبرد از آنِ خداوند است»
داوود نوجوان با پاسخی که به جُلیات داد نمونهٔ خوبی از ایمان برای ما بجا گذاشت. او را تصوّر کنید که با صدایی بلند و رسا به جُلیات می‌گوید: «تو با شمشیر و نیزه و زوبین نزد من می‌آیی، اما من به نام خداوند لشکرها، خدای سپاهیان اسرائیل که او را به چالش کشیده‌ای، نزدت می‌آیم.» داوود به درستی درک کرده بود که قدرت انسان‌ها و تجهیزات جنگی در برابر قدرت یَهُوَه خدا بسیار ناچیز است. به علاوه، جُلیات به یَهُوَه خدا توهین کرده بود و یَهُوَه عمل او را بی‌سزا نمی‌گذاشت. همان طور که داوود گفت: «نبرد از آنِ خداوند است.»—۱سموئیل ۱۷:۴۵-۴۷.
داوود نیز همچون شاؤل و لشکرش، جُلیات غول‌پیکر و تجهیزات جنگی او را دیده بود؛ اما اجازه نداد که ترس و وحشت در دلش رخنه کند. زیرا داوود بجای این که جُلیات را با خودش مقایسه کند، او را با یَهُوَه خدا مقایسه کرد. جُلیات حدود ٫۲۹ متر قد داشت و از تمامی جنگجویان قدبلندتر بود. اما در مقایسه با یَهُوَه خدا چطور؟ جُلیات نیز همچون انسان‌های دیگر در مقایسه با عظمت یَهُوَه مانند حشره‌ای بسیار کوچک بود؛ حشره‌ای که یَهُوَه خدا قصد نابودی‌اش را داشت!
«نبرد از آنِ خداوند است»
امروزه خادمان خدا همچون گذشته در جنگ شرکت نمی‌کنند. (مَتّی ۲۶:۵۲) اما هنوز هم می‌توان ایمان داوود را در جنبه‌های دیگر زندگی سرمشق قرار داد. یَهُوَه خدا باید برای ما نیز واقعی باشد و تنها او را بپرستیم. شاید گاهی اوقات احساس کنیم که قادر به حل مشکلاتمان نیستیم، اما باید به یاد داشته باشیم که مشکلاتمان در مقایسه با قدرت نامحدود یَهُوَه خدا بسیار ناچیز هستند. اگر ما نیز مانند داوود به یَهُوَه خدا ایمان داشته باشیم، هیچ مشکلی ما را دلسرد و ناامید نخواهد کرد. به راستی که هیچ کس و هیچ چیز یارای مقاومت با یَهُوَه خدا را ندارد!
گوهرهای روحانی
it-۲-E ص ۸۷۱-۸۷۲
شائول
بعد از این که شائول رحمت نابجا به عَمالیقیان نشان داد، داوود به عنوان پادشاه جدید اسرائیل انتخاب شد و روح یَهُوَه شائول را ترک کرد. از آن زمان به بعد «روحی پلید از جانب خداوند عذابش می‌داد.» وقتی یَهُوَه روح خود را از شائول گرفت، روحیهٔ او بد شد، آرامش‌خاطر نداشت و از لحاظ فکری و احساسی در عذاب بود. نافرمانی شائول نشان داد که دل او با یَهُوَه نبود. در نتیجه یَهُوَه با گرفتن روح‌القدس خود از شائول، او را از حمایتش محروم کرد. چون یَهُوَه روح خود را از او گرفت و اجازه داد روحیهٔ بد جایگزینش شود، می‌توان گفت که «روحی پلید از جانب خداوند بود.» شائول مطابق پیشنهاد یکی از خادمانش، داوود را به کاخش آورد تا هر دفعه که «روحی پلید» سراغش می‌آید او برایش ساز بزند.—۱سم ۱۶:۱۴-۲۳؛ ۱۷:۱۵.
۲۸ مارس–۳ آوریل
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۱۸-۱۹
«حفظ فروتنی در موفقیت‌ها»
در تحوّلات زندگی به روح خدا توکّل کنید
۴ وضعیت این چوپان بسرعت تغییر یافت. داود به حضور پادشاه خوانده شد تا برای او موسیقی بنوازد. بعد در نبردی بر جُلْیات جنگجو غالب گشت، یعنی غولی که حتی پرتجربه‌ترین سربازها نیز از روبرو شدن با او خوف داشتند. شجاعت داود سبب شد تا اسرائیلیان در جنگ با فلسطیان غالب آیند و به این شکل به قهرمانی ملی مبدّل گشت. این موضوع سبب شد تا محبت داود در دل مردم اسرائیلی شکوفا شود، و آن‌ها برای ستودن او شعری ساختند. قبل از این، یکی از مشاوران شاؤل پادشاه، داود را چنین توصیف کرد: داود کسی است «که به نواختن [چنگ] ماهر و صاحب شجاعت و مرد جنگ‌آزموده و فصیح‌زبان و شخص نیکو صورت است.»—۱سموئیل ۱۶:۱۸؛ ۱۷:۲۳، ۲۴، ۴۵-۵۱؛ ۱۸:۵-۷.
تفاوت بین انسان‌ها را تشخیص دهید
۶ برخی انسان‌ها به دلیل ظاهر خوب، شهرت، توانایی در موسیقی، قدرت بدنی و یا مقام بالایشان به خود مغرور می‌شوند. داوود پادشاه نه تنها یکی از این امتیازات، بلکه همهٔ آن‌ها را داشت. با این حال همواره متواضع و فروتن ماند. او بعد از این که جُلیات را کشت و به او پیشنهاد دادند که دختر شاؤل پادشاه را به همسری بگیرد، چنین گفت: «من کیستم و خویشان و خاندان پدری‌ام در اسرائیل چیستند که داماد پادشاه شوم؟» (۱سمو ۱۸:۱۸) چه چیزی به داوود کمک کرد که فروتن بماند؟ تمام خصوصیات، توانایی‌ها و امتیازاتی که داوود داشت، به این دلیل بود که یَهُوَه با فروتنی ‹سر فرود آورده بود› و به داوود توجه نشان داده بود. (مز ۱۱۳:۵-۸) داوود می‌دانست تمام امتیازاتی که دارد از طرف یَهُوَه است و او از خود چیزی ندارد.—با اول قُرِنتیان ۴:۷ مقایسه شود.
۷ امروزه قوم خدا تلاش می‌کنند که مانند داوود فروتنی نشان دهند. به‌راستی شگفت‌انگیز است که یَهُوَه والاترین شخص در عالم هستی، از خود فروتنی نشان می‌دهد. (مز ۱۸:۳۵) بجاست که ما پند الهامی کلام خدا را به ذهن بسپاریم که می‌گوید: «شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و بردباری را مانند جامه‌ای در بر کنید.» (کول ۳:۱۲) به‌علاوه می‌دانیم که محبت «خودستایی نمی‌کند و غرور ندارد.» (۱قر ۱۳:۴) خصوصیت فروتنی ما، ممکن است مردم را به طرف یَهُوَه جذب کند. درست همان طور که شوهران به دلیل رفتار خوب همسرشان شاید به طرف حقیقت جذب شوند، فروتنی قوم خدا نیز می‌تواند دیگران را به طرف حقیقت جذب کند.—۱پطر ۳:۱.
گوهرهای روحانی
it-۲-E ص ۶۹۵-۶۹۶
نبی
با این که انبیا با روح یَهُوَه انتخاب می‌شدند، همیشه تحت هدایت روح صحبت نمی‌کردند. در زمان‌های خاص ‹روح خداوند بر آن‌ها نازل می‌شد› تا پیام خدا را اعلام کنند. (حز ۱۱:۴، ۵؛ می ۳:۸) روح خدا بود که آن‌ها را به پیشگویی کردن وامی‌داشت. (۱سم ۱۰:۱۰؛ ار ۲۰:۹؛ عا ۳:۸) بعضی وقت‌ها انبیا کارهای غیرمعمول انجام می‌دادند. همچنین طرز حرف زدنشان و ایما و اشاراتشان تحت تأثیر روح‌القدس خدا قرار می‌گرفت. آن‌ها احتمالاً وقتی که ‹به نبوّت مشغول می‌شدند› این رفتار را نشان می‌دادند. (۱سم ۱۰:۶-۱۱؛ ۱۹:۲۰-۲۴؛ ار ۲۹:۲۴-۳۲؛ با اع ۲:۴، ۱۲-۱۷؛ ۶:۱۵؛ ۷:۵۵ مقایسه شود.) جسارت و غیرتشان برای انجام خواست یَهُوَه ممکن بود در دید دیگران عجیب باشد؛ مانند زمانی که یک نبی برای منصوب کردن یِیهو پیش سرداران لشکر رفت. هنگامی که سرداران فهمیدند که آن مرد یک نبی است با کمال میل به پیامش گوش دادند. (۲پا ۹:۱-۱۳؛ با اع ۲۶:۲۴، ۲۵ مقایسه شود.) وقتی که شائول دنبال داوود بود مانند یک نبی رفتار کرد؛ او لباسش را چاک زد و ‹تمام آن روز و آن شب، عریان دراز کشید.› در این میان داوود توانست فرار کند. (۱سم ۱۹:۱۸–۲۰:۱) این آیات به این معنی نیست که برهنه شدن بین انبیا یک کار معمول بود؛ کتاب مقدّس حتی خلاف آن را نشان می‌دهد. در دو نمونهٔ دیگر انبیا برای هدفی خاص برهنه شدند تا جزئیات پیشگویی‌شان را نشان بدهند. (اش ۲۰:۲-۴؛ می ۱:۸-۱۱) دلیل برهنگی شائول در آیات نیامده است. اما ممکن است برهنگی او برای نشان دادن این حقیقت باشد که او انسانی بیش نبود، به عنوان پادشاه خلع لباس شد یا در برابر قدرت یَهُوَه ناتوان بود.
۴-۱۰ آوریل
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۲۰-۲۲
«دوستی خوب برای دیگران»
تقویت دوستی‌ها پیش از انتهای نظام حاضر
۱۸ امروزه برادران و خواهرانمان با مشکلات گوناگونی همچون فجایع طبیعی و جنگ‌ها روبرو می‌شوند. در چنین شرایطی، شاید برخی از ما بتوانیم آنان را در منزل خود بپذیریم. یا شاید بتوانیم از لحاظ مادی به آنان کمک کنیم. اما همهٔ ما می‌توانیم در دعا کمک یَهُوَه را برای چنین برادران و خواهرانی بطلبیم. اگر متوجه شویم که برادر یا خواهری مأیوس و دلسرد شده است، شاید ندانیم که چگونه با سخنان و اعمالمان به او کمک کنیم. با این حال، راه‌های زیادی برای کمک به او وجود دارد. برای مثال، می‌توانیم با او وقت صرف کنیم، با محبت و صمیمیت به صحبت‌های او گوش دهیم و آیات دلگرم‌کنندهٔ مورد علاقه‌مان را برایش بخوانیم. (اشع ۵۰:۴) آنچه بیش از هر چیزی اهمیت دارد این است که وقتی دوستانمان به ما نیاز دارند، در کنارشان باشیم.—امثال ۱۷:۱۷ خوانده شود.
در راه‌های یَهُوَه گام بردارید
۷ خدا از ما انتظار دارد دوستانی معتمد باشیم. (امثال ۱۷:۱۷) یوناتان پسر شاؤلِ پادشاه و داود، دوستان بسیار نزدیک شدند. وقتی یوناتان شنید که داود جُلْیات را از پا درآورد «دل یوناتان بر دل داود چسبید، و یوناتان او را مثل جان خویش دوست داشت.» (۱سموئیل ۱۸:۱، ۳) و وقتی شاؤل قصد جان داود را کرده بود یوناتان داود را به موقع هشدار داد. داود نیز برای حفظ جانش پا به فرار گذاشت. بعداً یوناتان با داود عهد دوستی و وفاداری بست. با این که تماس با داود برای یوناتان خطر مرگ به همراه می‌داشت آن دو دوباره یک دیگر را ملاقات و عهد خود را تازه کردند. (۱سموئیل ۲۰:۲۴-۴۱) در آن آخرین دیدار، ‹یوناتان، دست داود را به خدا تقویت نمود.›—۱سمو ۲۳:۱۶-۱۸.
حفظ دوستی در دنیایی خالی از مهر
۱۱ به پیمان دوستی خود پای‌بند باشید. سلیمان نوشت: «دوست خالص در همهٔ اوقات محبت می‌نماید، و برادر به جهت تنگی مولود شده است.» (امث ۱۷:۱۷) وقتی سلیمان این کلام را به قلم می‌آورد، احتمالاً به دوستی خوب پدرش، داود و یوناتان فکر می‌کرد. (۱سمو ۱۸:۱) شاؤل پادشاه، پدر یوناتان می‌خواست که پسرش وارث تاج و تخت اسرائیل شود. اما، یوناتان پذیرفته بود که یَهُوَه داود را به عنوان پادشاه برگزیده است. برعکسِ شاؤل که تحسین مردم از داود حسادت او را برمی‌انگیخت، یوناتان چنین نبود. یوناتان نمی‌توانست تهمت‌ها و افتراهایی که پدرش به داود نسبت می‌داد بپذیرد. (۱سمو ۲۰:۲۴-۳۴) آیا ما نیز مثل یوناتان وقتی دوستمان مسئولیتی در جماعت دریافت می‌کند از پیشرفت او خوشحال می‌شویم؟ آیا در سختی‌هایش به کمک و تسلّی او می‌شتابیم؟ اگر کسی از او بدگویی کند، آیا فوراً باور می‌کنیم، یا همچون یوناتان از دوستمان دفاع می‌کنیم؟
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اوّل سموئیل
۲۱:۱۲، ۱۳. یَهُوَه می‌خواهد که ما از قوّهٔ ذهنی و استعدادهایمان در موقعیت‌های دشوارِ زندگی استفاده کنیم. او از طریق کلام خود حکمت، فهم و بصیرت لازم را به ما داده است. (امثال ۱:۴) همچنین می‌توانیم از پیران مسیحی کمک دریافت کنیم.
۱۸-۲۴ آوریل
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۲۳-۲۴
«صبورانه منتظر یَهُوَه بمانید»
در تحوّلات زندگی به روح خدا توکّل کنید
۸ داود قبول نکرد که زیانی به شاؤل برساند. او با صبر و ایمان تمام قضایا را به دست یَهُوَه سپرد. وقتی که پادشاه از غار بیرون آمد، داود او را ندا کرده گفت: «[یَهُوَه] در میان من و تو حکم نماید، و خداوند انتقام مرا از تو بکشد. اما دست من بر تو نخواهد شد.» (۱سموئیل ۲۴:۱۲) داود با اینکه می‌دانست که شاؤل به ناحق با او رفتار کرده است، انتقام خود را از او نگرفت؛ حتی او را توهین نکرد و در باره‌اش به بدی سخنی نگفت. داود موقعیت‌های دیگری نیز یافت که می‌توانست انتقام خود را بگیرد، ولی چنین نکرد. در عوض مطمئن بود که یَهُوَه به قضایا رسیدگی خواهد کرد.—۱سموئیل ۲۵:۳۲-۳۴؛ ۲۶:۱۰، ۱۱.
گوهرهای روحانی
نگذارید هیچ چیز شما را از رسیدن به جایزه محروم کند
۱۱ اگر خصوصیات محبت و مهربانی را در دلمان پرورش دهیم، به‌آسانی به دیگران حسادت نمی‌کنیم. کلام خدا می‌گوید: «محبت، بردبار و مهربان است. محبت حسادت نمی‌ورزد.» (۱قر ۱۳:۴) برای این که اجازه ندهیم حسادت در دلمان ریشه دواند، باید سعی کنیم دیدگاهی همچون دیدگاه یَهُوَه خدا داشته باشیم و برادران و خواهرانمان را اعضای یک بدن یعنی جماعت مسیحی بدانیم. کلام خدا می‌گوید: «اگر عضوی . . . عزّت یابد، تمام اعضای دیگر با او شادی خواهند کرد.» (۱قر ۱۲:۱۶-۱۸، ۲۶) بنابراین وقتی هم‌ایمانی برکاتی می‌یابد، به جای این که به او حسادت کنیم باید همراه او شادی کنیم. نمونهٔ یوناتان پسر شاؤل پادشاه را در نظر بگیرید. زمانی که داوود وارث تخت پادشاهی شد، یوناتان نه تنها به او حسادت نکرد، بلکه او را تشویق نیز کرد. (۱سمو ۲۳:۱۶-۱۸) آیا ما نیز می‌توانیم مانند یوناتان بامحبت و مهربان باشیم؟
۲۵ آوریل–۱ مه
گنج‌هایی در کلام خدا | ۱سموئیل ۲۵-۲۶
«آیا بدون فکر عمل می‌کنید؟»
او با درایت و بصیرت عمل کرد
۱۰ این جنگجویان سخت‌کوش، چه رفتاری با چوپانان داشتند؟ آنان می‌توانستند گاهی گوسفندی از میان گله‌ها برای خود بردارند، اما چنین نکردند. این مردان، همچون حصاری، خادمان و گله‌های نابال را احاطه کرده بودند و از آنان محافظت می‌کردند. (۱سموئیل ۲۵:۱۵، ۱۶ خوانده شود.) در آن نواحی، خطرات بسیاری گوسفندان و چوپانان را تهدید می‌کرد. راهزنان بسیار بودند و از آنجایی که آن منطقه در مجاورت مرز جنوبی اسرائیل واقع بود، مرتباً مورد تهاجم غارتگران و دزدان بیگانه قرار می‌گرفت.
۱۱ مطمئناً فراهم کردن غذا در بیابان، برای آن همه جنگجو مسئولیتی بزرگ بود. روزی، داود برای تقاضای کمک، قاصدی نزد نابال فرستاد. او زمان مناسبی را برای این کار انتخاب کرد؛ در آن زمان چوپانان پشم گوسفندان خود را می‌چیدند و رسم بر این بود که مردم به دور هم جمع شوند و از یگدیگر پذیرایی کنند. داود در پیامش نابال را با احترام و ادب خطاب کرد و حتی خود را پسر نابال نامید، احتمالاً به این دلیل که نابال از او مسن‌تر بود. اما عکس‌العمل نابال چه بود؟—۱سمو ۲۵:۵-۸.
۱۲ نابال بسیار عصبانی شد! چوپان جوانی که در ابتدای این فصل به او اشاره شد، در حال تعریف کردن این وضعیت برای اَبِیجایَل بود. این چوپان گفت که نابال قاصدان را «اهانت نمود.» نابال خسیس، با گله و شکایت گفت که نان، آب و گوشت ذبح‌شده‌اش بسیار پرارزش است. سپس با تحقیر، داود را شخصی بی‌ارزش و غلامی فراری خواند. احتمالاً دید نابال با دید شاؤل که از داود نفرت داشت، یکی بود. اما هیچ یک از آنان دید یَهُوَه را نداشتند. خدا داود را دوست داشت و به او همچون غلامی فراری نمی‌نگریست، بلکه به عنوان پادشاه آیندهٔ اسرائیل.—۱سمو ۲۵:۱۰، ۱۱، ۱۴.
او با درایت و بصیرت عمل کرد
۱۸ اَبِیجایَل خطای شوهرش را به گردن گرفت و از داود تقاضای بخشش کرد. سپس با واقع‌بینی اذعان کرد که شوهرش همان گونه که از نامش پیداست مرد احمقی است. احتمالاً به داود گفت که درگیری با چنین مردی دور از شأن اوست. سپس اعتماد خود را به داود، نمایندهٔ یَهُوَه ابراز کرد و او را به عنوان جنگجوی یَهُوَه خدا تصدیق نمود. اَبِیجایَل همچنین اشاره کرد که از وعدهٔ یَهُوَه در مورد پادشاه شدن داود آگاه است و گفت که یَهُوَه او را پیشوای اسرائیل خواهد ساخت. علاوه بر این، داود را از عملی بازداشت که موجب می‌شد خون به گردن داشته باشد و «لغزش دل» یا عذاب وجدان بگیرد. (۱سموئیل ۲۵:۲۴-۳۱ خوانده شود.) گفته‌های پرمهر اَبِیجایَل، گرم و دلنشین بود!
گوهرهای روحانی
او با درایت و بصیرت عمل کرد
۱۶ آیا اَبِیجایَل خلاف اصل کتاب مقدّس عمل کرد و مطیع شوهرش نبود؟ خیر. نابال با خادم مسح‌شدهٔ یَهُوَه با شرارت رفتار کرد؛ عملی که به مرگ اعضای بی‌گناه خاندانش می‌انجامید. اگر اَبِیجایَل کوتاهی می‌کرد، ممکن بود که در گناه شوهرش سهیم شود. در هر صورت، او باید از یَهُوَه خدا بیشتر از شوهرش اطاعت می‌کرد.