مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
© 2024 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
۱-۷ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۵۷-۵۹
یَهُوَه مخالفان قومش را سرکوب می‌کند
پ‌ش-E ص ۲۲۰-۲۲۱ ¶۱۴-۱۵
«تا دورافتاده‌ترین جاهای زمین»
۱۴ استیفان قبل از این که کشته شود با شجاعت موعظه کرد. (اعما ۶:۵؛ ۷:۵۴-۶۰) وقتی شاگردان عیسی «به شدّت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند» به غیر از رسولان، همه در یهودیه و سامره پراکنده شدند. اما این موضوع جلوی فعالیت موعظه را نگرفت. فیلیپُس به شهر سامره رفت و در آنجا «دربارهٔ مسیح موعظه کرد» و خیلی‌ها پیرو مسیح شدند. (اعما ۸:۱-۸، ۱۴، ۱۵، ۲۵) همچنین، کتاب مقدّس می‌گوید: «بعضی از ایمانداران به خاطر آزارهایی که بعد از کشته شدن استیفان شروع شد، در جاهای مختلف پراکنده شدند. آنها تا فینیقیه، قبرس و اَنطاکیه هم رفتند، ولی فقط به یهودیان موعظه می‌کردند. اما عده‌ای از آن ایمانداران که اهل قبرس و قیرَوان بودند، به اَنطاکیه آمدند و خبر خوشی را که دربارهٔ عیسای سَرور است، به افراد یونانی‌زبان رساندند.» (اعما ۱۱:۱۹، ۲۰) در آن زمان، آزار و اذیت باعث شد که خبر خوش پخش شود.
۱۵ در دههٔ ۱۹۵۰ هم اتفاق مشابهی در شوروی سابق افتاد. خیلی از شاهدان یَهُوَه به مناطق مختلف سیبری تبعید شدند. به این شکل آنها توانستند خبر خوش را مرتب به گوش مردم برسانند. خیلی از این شاهدان نمی‌توانستند از عهدهٔ هزینهٔ این سفر ۱۰٬۰۰۰ کیلومتری برآیند تا خبر خوش را موعظه کنند. اما دولت با هزینهٔ خودش این کار را کرد. یک برادر گفت: «دولت خودش باعث شد هزاران نفر در سیبری که دلی پذیرا دارند با حقیقت آشنا شوند.»
گوهرهای روحانی
چگونه می‌توانیم استوار بمانیم؟
۱۶ دلتان را استوار و محکم کنید. در کتاب مزامیر می‌بینیم که داوود پادشاه محبتی پایدار به یَهُوَه داشت. داوود گفت: «در دلم استوار و محکم هستم، ای خدا.» (مز ۵۷:۷) ما هم می‌توانیم دلی استوار داشته باشیم و کاملاً به یَهُوَه اطمینان کنیم. (مزمور ۱۱۲:۷ خوانده شود.) توجه کنید که دلی استوار چگونه به روبرت که قبلاً به او اشاره شد کمک کرد. وقتی روبرت شنید که احتمال دارد به او خون تزریق شود، بلافاصله جواب داد که اگر چنین احتمالی وجود دارد، بیمارستان را ترک می‌کند. بعدها روبرت گفت: «اصلاً هیچ نگرانی و شکی نداشتم.»
۱۷ روبرت قبل از رفتن به بیمارستان تصمیمش را گرفته بود. به همین دلیل می‌توانست استوار بماند. اول این که می‌خواست یَهُوَه از او راضی باشد. دوم این که با دقت کتاب مقدّس و نشریاتمان را در مورد تقدّس زندگی و خون مطالعه کرد. سوم این که او مطمئن بود دنبال کردن راهنمایی‌های یَهُوَه سودمند است و برکت به همراه دارد. ما هم در مقابله با مشکلات می‌توانیم دلی استوار داشته باشیم.
۸-۱۴ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۶۰-۶۲
یَهُوَه پناهگاهی امن و محکم برای ماست
it-۲-E ص ۱۱۱۸ ¶۷
برج، قلعه
در کتاب مقدّس کلمهٔ برج یا قلعه بارها به صورت مجازی استفاده شده است. کسانی که به یَهُوَه ایمان دارند و از او اطاعت می‌کنند، در امنیتند. داوود گفت: ‹یَهُوَه تو پناهگاه من هستی؛ برج محکمی که مرا از دشمنانم محفوظ نگه می‌دارد.› (مز ۶۱:۳) کسانی که مفهوم اسم یَهُوَه را می‌دانند، به او توکّل می‌کنند و با وفاداری، دیگران را با او و اسمش آشنا می‌کنند. آنها ترس به دل راه نمی‌دهند، چون «اسم یَهُوَه، مثل یک قلعهٔ مستحکم است؛ قلعه‌ای که شخص درستکار به داخل آن می‌دود و در امان می‌ماند.»—ام ۱۸:۱۰؛ با اول سموئیل ۱۷:۴۵-۴۷ مقایسه شود.
it-۲-E ص ۱۰۸۴ ¶۸
چادر، خیمه
واژهٔ «خیمه» در کتاب مقدّس بارها به صورت مجازی استفاده شده است. در واقع خیمه یا «چادر» مکانی بود که شخص می‌توانست در آن استراحت کند و خودش را از گرما و سرما حفظ کند. (پی ۱۸:۱) در آن زمان وقتی مردم کسی را به چادرشان دعوت می‌کردند، نشانهٔ مهمانوازی و احترام بود. برای همین مکاشفه ۷:۱۵ در مورد گروه عظیم می‌گوید که خدا «زیر خیمه‌اش به آنها پناه خواهد داد؛» به این معنی که او از آنها محافظت خواهد کرد و آنها در امنیت خواهند بود. (مز ۶۱:۳، ۴) همچنین در اِشَعْیا به صَهیون که به طور مجازی همسر خدا خوانده شده، گفته شد که ‹خیمه‌اش را وسیع‌تر کند› چون پسران زیادی به دنیا می‌آورد. (اش ۵۴:۲) با این کار،او حفاظت و امنیت بیشتری را برای پسرانش فراهم می‌کند.
قوانین یَهُوَه برای خیر و صلاح ماست
۱۴ قوانین خدا از ثباتی اطمینان‌بخش برخوردار است. در دوران پرتلاطم و آشفتهٔ کنونی یَهُوَه همچون صخره‌ای استوار است که از ازل بوده، و تا به ابد پا بر جا خواهد ماند. ( مزمور ۹۰:۲) او در مورد خود می‌گوید: «من که یَهُوَه می‌باشم، تبدیل نمی‌پذیرم.» ( مَلاکی ۳:۶) معیارهای الٰهی کتاب مقدّس بر خلاف افکار و عقاید انسانی که مرتّباً در تغییر و نوسان است، کاملاً قابل‌اعتماد و معتبر می‌باشد. ( یعقوب ۱:۱۷) برای نمونه، مدّت‌ها روان‌شناسان در خصوص پرورش کودک شیوهٔ آسان‌گیری را ترویج می‌دادند، امّا بعدها برخی از آنان تغییر عقیده دادند و اذعان نمودند که اندرزها و توصیه‌هایشان نادرست بوده است. معیارها و رهنمودهای دنیوی در این مورد بسیار بی‌ثبات است امّا کلام خدا ثابت و تزلزل‌ناپذیر. از قرن‌ها پیش کتاب مقدّس طریق پرورش مهرآمیز فرزند را آموزش داده است. پولُس رسول در این باره می‌نویسد: «ای پدران، فرزندان خود را به خشم میاورید بلکه ایشان را به تأدیب و نصیحت خداوند تربیّت نمایید.» ( اَفَسُسیان ۶:۴) براستی که چقدر مایهٔ آرامش خاطر است که می‌توانیم به معیارهای یَهُوَه اعتماد کنیم! معیارهای او ثابت و تزلزل‌ناپذیر است.
گوهرهای روحانی
نکاتی از بخش دوّم کتاب مزامیر
۶۲:۱۱. خدا به هیچ نیرو و یا انرژی خارجی وابسته نیست. او منشأ نیروست چرا که «قوّت از آن اوست.»
۱۵-۲۱ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۶۳-۶۵
«محبت پایدار تو برایم حتی از زندگی بهتر است»
کیست که ما را از محبّت خدا جدا سازد؟
۱۷ محبّت خدا برایت چقدر ارزش دارد؟ آیا تو نیز احساسی همچون احساس داود داری که گفت: «چونکه رحمت تو از حیات نیکوتر است. پس لبهای من ترا تسبیح خواهد خواند. از این رو تا زنده هستم تو را متبارک خواهم خواند. و دستهای خود را به نام تو خواهم برافراشت.» (مزمور ۶۳:۳، ۴) آیا این دنیا می‌تواند چیزی بالاتر از محبّت و دوستی وفادارانهٔ خدا به ما عرضه کند؟ مثلاً، آیا شغلی پردرآمد می‌تواند به پای آرامش خاطر و سعادتی که از رابطه‌ای صمیمانه با خدا ایجاد می‌شود برسد؟ (لوقا ۱۲:۱۵) البتّه موقعیّت‌هایی نیز وجود داشته‌اند که در آن مسیحیان دو راه بیشتر نداشتند؛ ترک یَهُوَه، و یا مرگ. طی جنگ جهانی دوّم شمار کثیری از شاهدان یَهُوَه در اردوگاه‌های نازی در چنین موقعیّتی قرار گرفتند. برادران مسیحی ما به غیر از شماری معدود، خود را در محبّت خدا حفظ کردند و حاضر شدند در صورت لزوم با مرگ روبرو شوند. کسانی که به محبّت خدا متمسّک می‌گردند می‌توانند یقین داشته باشند که خدا آینده‌ای بی‌انتها بدیشان ارزانی خواهد داشت، چیزی که دنیا نمی‌تواند عرضه کند. (مَرقُس ۸:۳۴-۳۶) با این حال، موضوعی بسیار مهم‌تر از حیات ابدی مطرح است.
۱۸ با این فرض محال که حیات ابدی بدون یَهُوَه ممکن باشد، آیا تصوّر عمری بسیار طولانی و زندگی بدون آفریدگار واقعاً پوچ و بی‌مقصود نیست؟ یَهُوَه در این ایّام آخر کاری بسیار رضایت‌بخش به امّتش واگذار کرده است. پس می‌توان اطمینان داشت که طی حیات ابدی یَهُوَه، خدای کبیر بامقصود، چیزهای بسیار عالی و مفید به منظور یادگیری و انجام دادن به ما عرضه خواهد نمود. ( جامعه ۳:۱۱) طی هزاران سال هر چقدر که بیاموزیم هرگز به طور کامل به «عمق دولتمندی و حکمت و علم خدا» نخواهیم رسید.—رومیان۱۱:۳۳.
«برای همه چیز شکرگزار باشید»
ما مخصوصاً باید از یَهُوَه قدردان باشیم. بدون شک، گاهی به برکات مادی و روحانی بی‌شماری فکر می‌کنید که یَهُوَه برایتان فراهم کرده است و همچنان فراهم می‌کند. (تث ۸:۱۷، ۱۸؛ اعمال ۱۴:۱۷) اما به جای این که تنها گاهی به کارهای نیک خدا فکر کنید، باید زمانی را به تعمّق بر تمام برکاتی که او نصیب شما و عزیزانتان کرده است، اختصاص دهید. تعمّق بر اعمال سخاوتمندانهٔ آفریدگارمان، باعث می‌شود قدردانی‌مان از او بیشتر شود و به محبت و توجه او نسبت به خودمان بیشتر پی ببریم.—۱یوحنا ۴:۹.
همواره بر امور روحانی تعمّق کنید
۷ تعمّق کردن برخلاف خواندن، مستلزم تلاش بسیار است. از این رو، بهترین زمان برای تعمّق کردن وقتی است که خسته نیستید، و بهترین مکان، جایی آرام و ساکت است که چیزی مزاحمتان نشود. داوود مزمورنویس وقتی شب‌ها بی‌خواب می‌شد در بستر تعمّق می‌کرد. (مز ۶۳:۶) عیسی که انسانی کامل بود برای تعمّق و دعا کردن به مکانی خلوت و آرام می‌رفت.—لو ۶:۱۲.
مانند عیسی با محبت و علاقه تعلیم دهید
۶ صحبت در مورد علایقمان لذّت‌بخش است. زمانی که در مورد چیزی که دوست داریم صحبت می‌کنیم به شور و شوق می‌آییم. این امر به خصوص زمانی صادق است که در مورد شخصی که به او علاقه داریم صحبت می‌کنیم. معمولاً مشتاقیم که دیگران را نیز از خصوصیات و محسنات او آگاه سازیم. در گفته‌های خود برای او احترام قائلیم، او را ارج می‌نهیم و مدافع و پشتیبان او هستیم. دلیل این رفتارمان این است که می‌خواهیم دیگران نیز مانند ما خصوصیاتش را بشناسند و به او نزدیک شوند.
گوهرهای روحانی
آیا برای دیگران نشاط می‌آورید؟
خراب کردن ساختمان از بنا کردن ساختمانی جدید آسان‌تر است. این واقعیت در مورد طرز سخن گفتن با دیگران نیز مصداق دارد. همهٔ ما انسان‌ها ناکاملیم. از این رو کسی نیست که عیب و ایراد نداشته باشد. سلیمان حکیم گفت: «مرد عادلی در دنیا نیست که نیکویی ورزد و هیچ خطا ننماید.» (جامعه ۷:۲۰) سرکوفت زدن و انگشت گذاشتن روی کاستی‌ها و ایرادهای دیگران کاری چندان مشکل نیست. (مزمور ۶۴:۲-۴) اما به زبان آوردن سخنان بناکننده سخت است و تلاش و خویشتن‌داری می‌خواهد.
۲۲-۲۸ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۶۶-۶۸
یَهُوَه هر روز بارهای ما را به دوش می‌کشد
یَهُوَه چطور به دعاهایمان جواب می‌دهد؟
۱۵ ما همیشه جواب دعاهایمان را به شکلی واضح دریافت نمی‌کنیم، اما جواب‌هایی که می‌گیریم به اندازه‌ای به ما کمک می‌کند که بتوانیم وفاداری خود را به پدر آسمانی‌مان حفظ کنیم. پس توجه کنید که یَهُوَه چطور به دعاهایتان جواب می‌دهد. خواهری به اسم یوکو احساس می‌کرد که یَهُوَه به دعاهایش جواب نمی‌دهد. او تصمیم گرفت لیستی از چیزهایی را که از یَهُوَه خواسته بود تهیه کند. بعد از چند وقت به لیست خود نگاه کرد و متوجه شد که یَهُوَه به اکثر دعاهایش جواب داده است، حتی به آن‌هایی که خودش فراموش کرده بود. پس خوب است که هر چند وقت یک بار دقت کنیم تا ببینیم یَهُوَه چطور به دعاهای ما جواب داده است.—مز ۶۶:۱۹، ۲۰.
ب۱۰-E ۱/۱۲ ص ۲۳ ¶۶
پدر و مادرهایی را که به تنهایی فرزندانشان را بزرگ می‌کنند، تشویق کنید
سرودهای مزامیر با الهام یَهُوَه نوشته شد تا اسرائیلیان موقع پرستش، آنها را بخوانند. تصوّرش را بکنید که خواندن این سرودها چقدر برای یتیمان و بیوه‌زنان دلگرم‌کننده بود. چون به آنها یادآوری می‌کرد که یَهُوَه «پدر» و «حافظ» آن‌هاست. (مزمور ۶۸:۵؛ ۱۴۶:۹) ما هم می‌توانیم به پدر یا مادرهایی که به تنهایی فرزندانشان را بزرگ می‌کنند، حرف‌های دلگرم‌کننده بزنیم؛حرف‌هایی که سال‌ها یادشان بماند. خواهری به اسم روت بعد از ۲۰ سال هنوز یادش است که یک پدر باتجربه به او گفت: «تو پسرهایت را خیلی خوب تربیت کرده‌ای. همین طوری ادامه بده.» روت می‌گوید: «حرف‌هایش واقعاً روی من تأثیر گذاشت.» بله،حرف‌های تشویق‌کننده «به انسان جانی تازه می‌دهد» و می‌تواند پدر و مادرهایی را که به تنهایی فرزندانشان را بزرگ می‌کنند، دلگرم کند. (امثال ۱۵:۴) آیا پدر یا مادری با این شرایط در جماعتت هست که بتوانی از ته دل تحسینش کنی؟
ب۰۹-E ۱/۴ ص ۳۱ ¶۱
پدر یتیمان
‹خدا که در مکان مقدّسش ساکن است، پدر یتیمان است!› (مزمور ۶۸:۵) این آیه نکتهٔ قشنگی را دربارهٔ یَهُوَه به ما یاد می‌دهد؛ او نسبت به یتیمان بی‌توجه نیست. قوانین شریعت نشان می‌دهد که او به فکر بچه‌هایی است که پدر یا مادرشان را از دست داده‌اند. اولین باری که یَهُوَه در مورد «یتیمان» صحبت کرد را می‌توانید در خروج ۲۲:۲۲-۲۴ بخوانید.
یَهُوَه شما را موفق می‌سازد
۱۷ مزمور ۴۰:۵ خوانده شود. هدف یک کوهنورد این است که به قلّهٔ کوه برسد. ولی می‌تواند در طی راه در جاهای مختلف بایستد و از مناظر لذّت ببرد. شما هم به طور مرتب فکر کنید که چطور یَهُوَه حتی در سختی‌ها به شما کمک کرده است تا موفق شوید. آخر هر روز از خودتان بپرسید: ‹امروز یَهُوَه به من چه برکتی داده؟ با این که هنوز سختی‌هایم ادامه دارد، یَهُوَه چطور به من کمک می‌کند تا آنها را تحمّل کنم؟› حداقل به یک برکت از طرف یَهُوَه فکر کنید که به شما کمک کرده موفق باشید.
گوهرهای روحانی
نکاتی از بخش دوّم کتاب مزامیر
۶۸:۱۸—عطایا یا ‹بخشش‌های آدمیان› چه کسانی هستند؟ اینان مردانی بودند که طی تسخیر سرزمین موعود به اسیری گرفته شدند. مدت‌ها بعد به این مردان مسئولیت همکاری با لاویان داده شد.—عَزْرا ۸:۲۰.
۲۹ ژوئیه–۴ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | مزمور ۶۹
اتفاق‌هایی که برای عیسی افتاد در مزمور ۶۹ پیشگویی شده بود
آنها در انتظار مسیح بودند
۱۷ مسیح بی‌سبب مورد نفرت قرار می‌گیرد. (مز ۶۹:۴) یوحنای رسول با نقل‌قول از عیسی نوشت: «اگر در میان [مردم] کارهایی نکرده بودم که جز من هیچ کس نکرده است، گناه نمی‌داشتند؛ امّا اکنون، با اینکه آن کارها را دیده‌اند، هم از من و هم از پدرم نفرت دارند. این گونه، کلامی که در تورات خودشان آمده است به حقیقت می‌پیوندد که:٬٬از من بی‌سبب نفرت داشتند.،،» (یو ۱۵:۲۴، ۲۵) اغلب از واژهٔ «تورات» به مفهوم کل متون عبری استفاده شده است. (یو ۱۰:۳۴؛ ۱۲:۳۴) در انجیل‌ها مشخص می‌شود که عیسی مورد تنفر قرار گرفت، به ویژه مورد نفرت رهبران دینی. به علاوه، مسیح گفت: «جهان نمی‌تواند از شما متنفر باشد امّا از من نفرت دارد، زیرا من شهادت می‌دهم که کارهایش بد است.»— یو ۷:۷.
در پرستش حقیقی غیور باشید
۷ واقعه‌ای در زندگی عیسی، غیرت او را به خوبی نمایان ساخت. این واقعه در اوایل خدمتش هنگام موسم فِصَح ۳۰ م. رخ داد. عیسی و شاگردانش که به اورشلیم آمده بودند، دیدند که در صحن معبد «عده‌ای به فروش گاو و گوسفند و کبوتر مشغولند، و صرّافان نیز به کسب نشسته‌اند.» واکنش عیسی چه بود و شاگردانش از عمل او چه برداشتی کردند؟— یوحنّا ۲:۱۳-۱۷ خوانده شود.
۸ آنچه عیسی در آن موقعیت گفت و انجام داد این نبوّت از مزامیر داود را به ذهن شاگردانش آورد: «غیرت خانهٔ تو مرا خورده است.» (مز ۶۹:۹) چرا؟ چون آنچه عیسی انجام داد بسیار خطرناک بود. مسئولان معبد یعنی کاهنان، کاتبان و دیگران از تجارتی که در معبد می‌شد حمایت می‌کردند. عیسی با فاش کردن و بر هم زدن حقّهٔ آنها، رهبران دینی را دشمنان خود ساخت. همان طور که شاگردان عیسی متوجه شده بودند، ‹غیرت خانهٔ خدا› یا غیرت برای پرستش حقیقی در عیسی به روشنی نمایان بود. حال غیرت به چه مفهوم است؟ آیا با فوریت فرق دارد؟
بیدا۹۵-E ۲۲/۱۰ ص ۳۱ ¶۴
آیا دلشکستگی می‌تواند منجر به مرگ شود
در یکی از پیشگویی‌های کتاب مقدّس دربارهٔ عیسی آمده: «اهانت‌های مردم دلم را شکسته و زخمم علاج‌ناپذیر است.» (مزمور ۶۹:۲۰) بعضی‌ها می‌گویند که یکی از دلیل‌های مرگ عیسی این بود که دلش شکست. آیا این آیه را باید تحت‌اللفظی برداشت کرد؟ احتمالاً. چون همان طور که می‌دانیم ساعت‌های آخر زندگی عیسی واقعاً عذاب‌آور بود. او هم از لحاظ جسمی و هم عاطفی تحت فشار بود. (مَتّی ۲۷:۴۶؛ لوقا ۲۲:۴۴؛ عبرانیان ۵:۷) در چنین شرایطی اگر قلب یا یکی از شاهرگ‌ها آسیب ببیند، خون به قفسهٔ سینه یا لایهٔ خارجی قلب که حاوی مایع است، وارد می‌شود. اگر در یکی از این قسمت‌ها سوراخی ایجاد شود چیزی شبیه «خون و آب» خارج می‌شود. احتمالاً به همین دلیل هم وقتی یک نیزه به پهلوی عیسی زدند،«خون و آب» بیرون آمد.—یوحنا ۱۹:۳۴.
it-۲-E ص ۶۵۰
زهر، گیاهی سمی (مز ۶۹:۲۱)
در مورد مسیح پیشگویی شده بود که به جای غذا به او «زهر» یا «گیاه سمی» می‌دهند. (مز ۶۹:۲۱و پاورقی) این پیشگویی قبل از این که عیسی را به تیر میخکوب کنند، به تحقق رسید. سربازان به عیسی شرابی مخلوط به «ماده‌ای تلخ» دادند که احتمالاً برای کم کردن دردش بود. ولی وقتی عیسی آن را چشید، نخواست بنوشد. مَتّی وقتی در مورد تحقق این پیشگویی نوشت، از واژهٔ یونانی khole «ماده‌ای تلخ» (مَتّی ۲۷:۳۴) استفاده کرد؛ همان واژه‌ای که در ترجمهٔ یونانی سَبْعینی در مزمور ۶۹:۲۱ آمده بود. اما مَرقُس در گزارشش گفته «سربازان سعی کردند به عیسی شرابی مخلوط به ماده‌ای مخدّر به نام مُرّ بدهند.» (مر ۱۵:۲۳) برای همین بعضی‌ها فکر می‌کنند که «زهر» یا مادهٔ تلخ همان مُرّ بود. احتمال دیگر این است که در آن شراب، هم «زهر» و هم «مُرّ» بوده است.
گوهرهای روحانی
دستهای مقدّس خود را برای دعا برافرازید
۱۱ هستند بسیاری که فقط هنگامی دعا می‌کنند که از خدا چیزی می‌خواهند. لیکن چنانچه به یَهُوَه محبت داشته باشیم باید در دعاهای خود، چه شخصی و چه عمومی، از وی سپاسگزاری کنیم و او را تمجید بگوییم. پولس نوشت: «برای هیچ چیز اندیشه مکنید، بلکه در هر چیز با صلات و دعا با شکرگزاری مسؤلات خود را به خدا عرض کنید و سلامتی خدا که فوق از تمامی عقل است، دلها و ذهنهای شما را در مسیح عیسی نگاه خواهد داشت.» ( فیلپیان ۴:۶، ۷) آری، ما علاوه بر درخواستها و استدعاهایمان، باید از یَهُوَه برای خوراک روحانی و جسمی سپاسگزار باشیم. ( امثال ۱۰:۲۲) مزمورنویس اینچنین سرود: «برای خدا قربانی تشکر را بگذران، و نذرهای خویش را بحضرت اعلی وفا نما.» ( مزمور ۵۰:۱۴) داوود در یکی از سرودهای خویش با کلماتی پراحساس چنین دعا کرد: «نام خدا را سرود تسبیح خواهم خواند و او را با حمد تعظیم خواهم نمود.» ( مزمور ۶۹:۳۰) ما هم می‌توانیم این شیوه را در دعاهای عمومی و شخصی خود بکار گیریم.
۵-۱۱ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۷۰-۷۲
‹برای نسل بعد از قدرت خدا تعریف کنید›
نوجوانان، قوای ذهنی خود را پرورش دهید!
۱۷ برای آنکه در دامهای شیطان نیفتی باید همیشه هشیار باشی و گاهی از خودت شهامت فراوان نشان دهی. بعضی اوقات ممکن است ببینی که نه تنها با دوستانت بلکه با همهٔ دنیا فرق داری. داوود مزمورنویس در دعایی گفت: «ای خداوند یَهُوَه، تو امید من هستی و از طفولیّتم اعتماد من بوده‌ای. ای خدا از طفولیتم مرا تعلیم داده‌ای و تا الآن، عجایب تو را اعلان کرده‌ام.» (مزمور ۷۱:۵، ۱۷) داوود به دلیل شجاعتش مشهور بود. این شجاعت را چه وقت در خود پرورش داده بود؟ از نوجوانی! حتی پیش از نبرد معروفش با جُلیات، موقع دفاع از گله‌های پدرش شجاعت فوق‌العاده‌ای از خود نشان داده بود و یک شیر و یک خرس را کشته بود. (۱سموئیل ۱۷:۳۴-۳۷) با این حال، افتخار همهٔ این شجاعتها را به یَهُوَه نسبت می‌داد و او را «اعتماد طفولیّتش» می‌خواند. اتکای داوود به یَهُوَه، او را در مقابل همهٔ مشکلات قوی ساخته بود. تو هم خواهی دید که اگر به یَهُوَه اتکا کنی، یَهُوَه شجاعت و نیروی ‹غلبه بر دنیا› را به تو می‌بخشد.—۱یوحنا ۵:۴.
بیدا۰۴-E ۸/۱۰ ص ۲۳ ¶۳
رفتارمان با برادران و خواهران سالمند
مزمورنویس گفت: «حالا که پیر شده‌ام مرا به حال خودم نگذار؛ حالا که ناتوان شده‌ام مرا ترک نکن.» (مزمور ۷۱:۹) یَهُوَه هیچ وقت خادمان وفادارش را ‹به حال خودشان نمی‌گذارد؛› حتی وقتی این عزیزان خودشان احساس کنند که دیگر پیر شده‌اند و کار مفیدی از دستشان برنمی‌آید. نویسندهٔ این مزمور احساس نمی‌کرد که یَهُوَه او را ترک کرده، برعکس او متوجه شده بود که هر چه سنش بالاتر می‌رود باید بیشتر به یَهُوَه تکیه کند. کسانی که مثل او به یَهُوَه وفادار می‌مانند در تمام عمرشان از حمایت او برخوردارند. (مزمور ۱۸:۲۵) او بیشتر وقت‌ها از طریق هم‌ایمانانمان از این عزیزان حمایت می‌کند.
خدمت به یَهُوَه قبل از رسیدن روزهای بلا
۴ اگر در طول عمر خود تجربه‌های بسیاری کسب کرده‌اید، از خود بپرسید: ‹حال که هنوز نیرو و توانایی دارم چه هدفی برای خود می‌گذارم؟› شما مسیحیان پرتجربه فرصت‌هایی دارید که هر کس آن را ندارد. شما قادرید آنچه از یَهُوَه آموخته‌اید به جوانان تعلیم دهید. همچنین قادرید با بیان تجربیات خود باعث تقویت دیگران شوید. داود پادشاه در پی چنین فرصت‌هایی بود. او نوشت: «ای خدا از طفولیتم مرا تعلیم داده‌ای . . . مرا تا زمان پیری و سفیدمویی نیز ترک مکن، تا این طبقه را از بازوی تو خبر دهم و جمیع آیندگان را از تواناییِ تو.»—مز ۷۱:۱۷، ۱۸.
۵ چگونه می‌توانید حکمتی که در طول عمر خود کسب کرده‌اید به دیگران انتقال دهید؟ یک راه آن دعوت خادمان جوان‌تر به خانه و داشتن معاشرتی بناکننده با آنان است. راه دیگر همکاری با آنان در خدمت موعظه است تا شادی شما را در خدمت به یَهُوَه مشاهده کنند. اَلِیهُو گفت: «روزها سخن گوید، و کثرت سال‌ها، حکمت را اعلام نماید.» (ایو ۳۲:۷) پولُس رسول نیز زنان مسیحی پرتجربه را ترغیب کرد تا در سخن و عمل برای دیگران الگو باشند. او نوشت: «زنان سالخورده . . . آنچه را که نیکوست تعلیم دهند.»—تیت ۲:۳.
گوهرهای روحانی
it-۱-E ص ۷۶۸
رود فُرات
قلمرو اسرائیل. وقتی یَهُوَه با ابراهیم عهد بست به او گفت: «من این سرزمین را از رودخانهٔ مصر تا رودخانهٔ بزرگ که همان فُرات است به نسل تو خواهم داد.» (پی ۱۵:۱۸) یَهُوَه بعدها همین قول را به اسرائیلیان داد. (خرو ۲۳:۳۱؛ تث ۱:۷، ۸؛ ۱۱:۲۴؛ یوش ۱:۴) در اول تواریخ ۵:۹ آمده که بعضی از نوادگان رِئوبین قبل از پادشاهی داوود، قلمروشان را «تا مرز بیابانی که در کنارهٔ رود فُرات قرار داشت،» گسترش دادند. از آنجایی که «منطقهٔ شرقی جِلعاد» ( ۱توا ۵:۱۰) حدود ۸۰۰ کیلومتر با رودخانهٔ فُرات فاصله دارد، خاندان رِئوبین فقط توانستند قلمروشان را تا مرز بیابانی که در کنارهٔ رود فُرات قرار داشت گسترش بدهند. پس به نظر می‌آید که قول یَهُوَه اولین بار در زمان حکمرانی داوود و سلیمان به طور کامل به تحقق رسید. در آن زمان اسرائیل قلمروی پادشاه صوبه را گرفت و مرزهایش را به کنارهٔ رود فُرات رساند.—۲سمو ۸:۳؛ ۱پاد ۴:۲۱؛ ۱توا ۱۸:۳-۸؛ ۲توا ۹:۲۶.
۱۲-۱۸ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۷۳-۷۴
اگر به کسانی که یَهُوَه را نمی‌پرستند حسادت کنیم چه می‌شود؟
خداوند افراد دلسرد و ناامید را نجات می‌دهد
۱۴ نویسندهٔ مزمور ۷۳، شخصی لاوی بود. از این رو، افتخار خدمت در مکان پرستش یَهُوَه را داشت. اما او در مقطعی از زندگی، شدیداً دلسرد و ناامید شد. چرا؟ زیرا حسادت به شریران و متکبّران در دلش رخنه کرده بود. البته او به زندگی به ظاهر مرفه آنان حسادت می‌کرد، نه به اعمال شریرانه‌شان. (مز ۷۳:۲-۹، ۱۱-۱۴) ظاهراً آنان در زندگی مرفه‌شان همه چیز داشتند و نگران هیچ چیز نبودند. موفقیت ظاهری آنان، نویسندهٔ مزمور را چنان دلسرد کرده بود که گفت: «بی‌گمان من به عبث دل خود را پاک نگاه داشته‌ام؛ و دستانم را به بی‌گناهی شسته‌ام!» کاملاً واضح است که او از لحاظ روحانی در خطر بود!
خداوند افراد دلسرد و ناامید را نجات می‌دهد
۱۵ مزمور ۷۳:۱۶-۱۹، ۲۲-۲۵ خوانده شود. آن لاوی ‹به قُدس خدا داخل شد.› او در آنجا در کنار دیگر پرستندگان یَهُوَه توانست با آرامش دربارهٔ شرایطش به درستی تأمّل کند و به یَهُوَه دعا کند. در نتیجه، پی برد که طرز فکرش حکیمانه نبود و می‌توانست او را به راهی بکشاند که به رابطه‌اش با یَهُوَه صدمه زند. او همچنین تشخیص داد که شریران در مسیری «لغزنده» پیش می‌روند و عاقبتشان ‹تباهی› است. آن لاوی برای دوری از حسادت و دلسردی باید دیدگاه یَهُوَه را در خود پرورش می‌داد. او به این شکل، دوباره به شادی و آرامش درونی دست یافت و گفت: «بر زمین، هیچ چیز را جز [یَهُوَه] نمی‌خواهم.»
۱۶ ما چه درس‌هایی می‌آموزیم؟ ما هرگز نمی‌خواهیم به شریران و موفقیت‌های ظاهری‌شان حسادت ورزیم. زیرا آنان شادی‌ای سطحی و زودگذر دارند و به زندگی ابدی دست نمی‌یابند. (جا ۸:۱۲، ۱۳) حسادت به آنان می‌تواند به دلسردی بینجامد و به رابطه‌مان با یَهُوَه صدمه زند. اگر این احساس در شما نیز رخنه کرد، می‌توانید همچون آن لاوی عمل کنید. از راهنمایی‌های پرمهر یَهُوَه اطاعت کنید و با آنانی که خواست او را انجام می‌دهند معاشرت کنید. شادی واقعی زمانی حاصل می‌شود که یَهُوَه را بیش از هر چیز دیگری دوست داشته باشیم. در این صورت همواره در مسیری که به «زندگی واقعی» می‌انجامد پیش خواهیم رفت.—۱تیمو ۶:۱۹.
از ایمان موسی سرمشق گیرید
۵ ای نوجوانان و جوانان عزیز! چگونه می‌توانید در برابر «لذتِ زودگذرِ گناه» ایستادگی کنید؟ هرگز فراموش نکنید که لذّت‌گناه، زودگذر است. با چشم ایمان ببینید که «دنیا و هوسهای آن گذراست.» (۱یو ۲:۱۵-۱۷) به عاقبت گناهکارانی که توبه نمی‌کنند فکر کنید. آنان «در جای‌های لغزنده» قرار دارند و به «هلاکت» خواهند رسید! (مز ۷۳:۱۸، ۱۹) هر گاه به گناه وسوسه شدید از خود بپرسید: ‹آیا دوست دارم آینده‌ای تلخ داشته باشم یا آینده‌ای شیرین؟›
جلالی را بطلبید که از خداست
۳ مزمورنویس با اطمینان بیان کرد که یَهُوَه دست راست وی را می‌گیرد و به جلال واقعی می‌رساند. (مزمور ۷۳:۲۳، ۲۴ خوانده شود.) یَهُوَه چگونه این کار را می‌کند؟ با حرمت گذاشتن به طرق مختلف. برای مثال، او آنان را با درک مقصودش برکت می‌دهد. (۱قر ۲:۷) همچنین به کسانی که به کلامش گوش می‌دهند و مطیع او می‌باشند این افتخار را می‌دهد که با او رابطه‌ای صمیمی داشته باشند.—یعقو ۴:۸.
۴ یَهُوَه همچنین خدمت پرارزش موعظه را به ما خادمانش سپرده است. (۲قر ۴:۱، ۷) و این خدمت به جلال می‌انجامد. ما در خدمت موعظه باعث تمجید یَهُوَه می‌شویم و به دیگران فایده می‌رسانیم. از این رو، یَهُوَه خدا چنین وعده می‌دهد: «آنانی که مرا تکریم نمایند، تکریم خواهم نمود.» (۱سمو ۲:۳۰) حرمتی که نصیب ما می‌شود این است که نزد یَهُوَه و دیگر خادمان خدا نامی نیکو می‌یابیم.—امث ۱۱:۱۶؛ ۲۲:۱.
۵ حال چه آینده‌ای در انتظار کسانی است که ‹منتظر یَهُوَه می‌باشند و طریق او را نگاه می‌دارند›؟ به آنان چنین وعده داده شده است: یَهُوَه ‹تو را به وراثت زمین برخواهد افروخت. چون شریران منقطع شوند آن را خواهی دید.› (مز ۳۷:۳۴) بلی آنان در انتظار روزی می‌باشند که با دریافت زندگی ابدی به جلالی غیرقابل قیاس برسند.—مز ۳۷:۲۹.
گوهرهای روحانی
it-۲-E ص ۲۴۰
لِویاتان
مزمور ۷۴ دربارهٔ نجات قوم خداست. آیه‌های ۱۳ و ۱۴ به صورت سمبولیک به نجات اسرائیلیان از مصر اشاره می‌کند. در این آیه‌ها عبارت‌های «هیولاهای دریایی» و «لِویاتان» مترادف هم هستند. ‹کوبیدن سرهای لِویاتان› به احتمال زیاد به شکست فرعون و لشکرش در زمان خروج اسرائیلیان از مصر اشاره دارد. در ترجمه‌های آرامی «سرهای لِویاتان» در آیهٔ ۱۴، «قدرتمندان فرعون» ترجمه شده است. (با حز ۲۹:۳-۵ مقایسه شود که فرعون به «هیولای بزرگ که وسط رود نیل» است، تشبیه شده؛ همین طور با حز ۳۲:۲.) اِشَعْیا ۲۷:۱ هم از واژهٔ «لِویاتان» استفاده کرده که سمبل یک امپراتوری بین‌المللی است که زیر سلطهٔ «مار» یا «اژدهاست.» (مک ۱۲:۹) پیشگویی اِشَعْیا دربارهٔ بازگشت قوم اسرائیل است. در نتیجه وقتی در اِشَعْیا ۲۷:۱، یَهُوَه گفت: ‹لِویاتان را مجازات می‌کند› منظورش مجازات بابِل هست. اما این مجازات فقط مربوط به بابِل نیست، چون آیهٔ ۱۲ و ۱۳ به آشور و مصر هم اشاره می‌کند. پس در اینجا منظور از لِویاتان ظاهراً یک سازمان یا امپراتوری بین‌المللی است که با یَهُوَه و پرستندگانش مخالف است.
۱۹-۲۵ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۷۵-۷۷
چرا نباید ‹فخر بفروشیم؟›
تفاوت بین انسان‌ها را تشخیص دهید
۴پولُس بعد از این که به خودپرستی و پول‌دوستی اشاره کرد، نوشت که مردم خودستا، خودپسند و مغرور خواهند شد. کسانی که چنین خصوصیاتی دارند، خود را به دلیل توانایی‌ها، ثروت، ظاهر و یا مقامشان از دیگران برتر و بالاتر می‌دانند. آنان همواره می‌خواهند که مورد تمجید و تحسین قرار بگیرند. محققی در رابطه با اشخاص مغرور چنین نوشت: «گویی در دل آنان عبادتگاهی وجود دارد و آنان به خودشان تعظیم می‌کنند!» برخی نیز می‌گویند که خصوصیت غرور به قدری ناخوشایند است که حتی اشخاص مغرور نیز از دیدن این خصوصیت در دیگران اذیت می‌شوند.
۵بدون شک یَهُوَه از غرور بیزار است. او از «چشمان متکبر» نفرت دارد. (امث ۶:۱۶، ۱۷) غرور مانعی برای نزدیک شدن به خداست. (مز ۱۰:۴) همچنین یکی از ویژگی‌های شیطان است. (۱تیمو ۳:۶) متأسفانه این خصوصیت حتی به برخی از خادمان وفادار خدا نیز سرایت کرد. یکی از پادشاهان یهودا به نام عُزّیا، سال‌ها به یَهُوَه وفادار بود. اما کتاب مقدّس می‌گوید: «چون عُزّیا نیرومند گردید، دلش متکبر شده، او را به نابودی کشانید؛ زیرا به یهوه خدای خود خیانت ورزیده، به معبد خداوند داخل شد تا بر مذبح بخور، بخور بسوزانَد.» بعدها حِزِقیای پادشاه نیز برای مدتی دلش مغرور گشت.—۲توا ۲۶:۱۶؛ ۳۲:۲۵، ۲۶.
نکاتی از بخش سوّم و چهارم کتاب مزامیر
۷۵:۴، ۵، ۱۰— واژهٔ «شاخ» بر چه چیزی دلالت دارد؟ شاخ سلاحی پرقدرت برای حیوانات است. با توجه به این موضوع، واژهٔ «شاخ» به طور مجازی به قدرت و نیرو دلالت دارد. یَهُوَه شاخ‌های قومش را می‌افرازد و ‹شاخ‌های شریران را می‌برد.› پس به ما هشدار داده می‌شود که ‹شاخ خود را میفرازیم،› بدین مفهوم که از رفتاری متکبّرانه و خودخواهانه پرهیز کنیم. یَهُوَه اشخاص را می‌افرازد یعنی مسئولیت‌هایی را در جماعت به اشخاص واگذار می‌کند. پس باید انتصاب اشخاص را از سوی یَهُوَه بدانیم.—مزمور ۷۵:۷.
گوهرهای روحانی
نکاتی از بخش سوّم و چهارم کتاب مزامیر
۷۶:۱۰—چگونه «خشم انسان» می‌تواند یَهُوَه را حمد گوید؟ یَهُوَه به انسان‌ها اجازه می‌دهد بر خادمانش خشم گیرند تا نتیجه‌ای مطلوب به دست آورد. تجربیات تلخ ما را آموزش می‌دهند. تا حدّی که برای آموزش ما لازم باشد یَهُوَه اجازه می‌دهد آزار و اذیت را تحمّل کنیم. (۱پِطْرُس ۵:۱۰) ‹خدا باقی خشم خود را بر کمر خود خواهد بست.› حال اگر تحت آزار جان خود را از دست بدهیم چطور؟ حتی این موضوع نیز باعث حمد خدا می‌شود زیرا ممکن است آنانی که وفاداری ما را مشاهده کنند به سوی خدا کشیده شده، او را جلال دهند.
۲۶ اوت–سپتامبر ۱
گنج‌هایی در کلام خدا مزمور ۷۸
از اسرائیلیان درس عبرت می‌گیریم
ب۹۶-E ۱/۱۲ ص ۲۹-۳۰
چرا باید «روزهای گذشته را به یاد آورید؟»
متأسفانه قوم اسرائیل فراموشکار بودند. آنها «بارها و بارها خدای مقدّسِ اسرائیل را امتحان کردند، و دلش را به درد آوردند. قدرت بی‌نظیرش را فراموش کردند، و روزی را که از دست دشمن نجاتشان داد از یاد بردند.» (مزمور ۷۸:۴۱، ۴۲) آنها کم‌کم فرمان‌های یَهُوَه را فراموش کردند و به همین خاطر یَهُوَه دیگر آنها را قوم برگزیدهٔ خود نمی‌دانست.—مَتّی ۲۱:۴۲، ۴۳.
نویسندهٔ این مزمور نمونهٔ خوبی است. او گفت: «من کارهای تو را ای یاه به یاد می‌آورم؛ کارهای شگفت‌انگیز تو را که در زمان‌های قدیم انجام دادی. من بر تمام کارهای تو تعمّق می‌کنم، و به آنها عمیقاً فکر می‌کنم.» (مزمور ۷۷:۱۱، ۱۲) اگر همیشه به یاد داشته باشیم که در گذشته چطور با وفاداری به یَهُوَه خدمت کرده‌ایم و روی محبت‌های یَهُوَه تعمّق کنیم، تشویق می‌شویم و قدردان می‌مانیم. همچنین اگر ‹روزهای گذشته را به یاد آوریم،› دلسرد نمی‌شویم و در سختی‌ها به یَهُوَه وفادار بمانیم.
از همهمه بپرهیزید
۱۶ همهمه و شکایت افکار ما را بر خواسته‌ها و مشکلاتمان متمرکز می‌سازد و باعث می‌شود برکاتی را که از یَهُوَه یافته‌ایم فراموش کنیم. برای مهار کردن تمایل درونی به شکایت و همهمه باید بیشتر بر برکاتی که عایدمان شده است تمرکز کنیم. مثلاً، نباید فراموش کنیم که داشتن نام یَهُوَه بر خود افتخاری بزرگ محسوب می‌شود. ( اِشَعْیا ۴۳:۱۰) هر یک از ما می‌تواند رابطه‌ای دوستانه و بسیار نزدیک با یَهُوَه خدا داشته باشد و مطمئن باشد هر لحظه که بخواهد می‌تواند با خدایش که ‹شنوندهٔ دعاست› راز و نیاز کند. ( مزمور ۶۵:۲؛ یعقوب ۴:۸) زندگی ما بسیار پرمفهوم و بامقصود است زیرا می‌دانیم مهم‌ترین چیزی که باید در زندگی به آن پرداخت موضوع سلطنت عالمگیر است. و می‌دانیم که حفظ وفاداری به خدا به تنهایی افتخار بزرگی است. ( امثال ۲۷:۱۱) در ضمن اجازه داریم در موعظهٔ بشارت ملکوت خدا سهمی داشته باشیم. ( متّیٰ ۲۴:۱۴) همچنین، ایمان ما به فدیهٔ عیسی مسیح باعث می‌شود نزد خدا وجدانی پاک داشته باشیم. ( یوحنّا ۳:۱۶) هیچ کس یا هیچ مصیبتی نمی‌تواند این برکات را از ما بگیرد.
آیا یَهُوَه دارای احساسات است؟
در آیات ۴۰ و ۴۱ می‌خوانیم: «آنها بارها در بیابان در مقابل او سرکشی کردند. . . . آنها بارها او را آزمایش کردند.» (مژده برای عصر جدید) چنانکه مزمورنویس نشان می‌دهد، روحیهٔ سرکشی در اسرائیلیان شکل گرفته بود. آنان رفتاری زشت و گستاخ‌آمیز داشتند که چندی پس از آزادی‌شان از مصر به وضوح دیده می‌شد. اسرائیلیان در بیابان دست به شکایت زدند و به نیّت پاک یَهُوَه که می‌توانست و می‌خواست از آنان مراقبت کند، شک کردند. (اعداد ۱۴:۱-۴) طبق یک کتاب راهنما برای مترجمان کتاب مقدّس، عبارت «در مقابل او سرکشی کردند» را می‌توان اینچنین نیز توصیف کرد: «آنان در مقابل خدا ایستادند» یا «آنان خدا را رد کردند.» با این حال، هر بار که اسرائیلیان از صمیم دل توبه می‌کردند، یَهُوَه از روی رحمت خود، آنان را می‌بخشید. اما آنان به راه اشتباه خود برمی‌گشتند و دوباره سرکشی می‌کردند.— مزمور ۷۸:۱۰-۱۹، ۳۸.
هر وقت که این قوم بی‌ثبات به یَهُوَه پشت می‌کرد، او چه احساسی داشت؟ در آیهٔ ۴۰ می‌خوانیم: «او را رنجاندند.» در ترجمه‌ای دیگر این آیه چنین آمده است: «مایهٔ غم و اندوه او بودند.» یک محقق کتاب مقدّس توضیح می‌دهد: «منظور از این آیه، این است که رفتار اسرائیلیان آزاردهنده بود؛ مانند رفتار فرزندی سرکش و خودسر.» همان‌طور که فرزندی نامطیع، دل والدین خود را آزرده می‌سازد، اسرائیلیان سرکش نیز «خدای مقدّس اسرائیل را آزردند.»— مزمور ۷۸:۴۱، مژده برای عصر جدید.
گوهرهای روحانی
نکاتی از بخش سوّم و چهارم کتاب مزامیر
۷۸:۲۴، ۲۵—چرا مَنّ «غلّهٔ آسمانی» و «نان زورآوران» نامیده شده است؟ واژهٔ «زورآوران» در اینجا بر فرشتگان دلالت دارد. با این حال، در هیچ یک از این عبارات ذکر نشده است که مَنّ غذای فرشتگان بوده است. بلکه این عبارات نشان می‌دهند که «غلّهٔ آسمانی» منشأ آسمانی داشته است. ( مزمور ۱۰۵:۴۰) از آنجایی که فرشتگان یا «زورآوران» در آسمان ساکنند عبارت «نان زورآوران» شاید بدین مفهوم باشد که فراهم‌کنندهٔ آن یَهُوَه است که در آسمان ساکن می‌باشد. ( مزمور ۱۱:۴) این امکان نیز وجود دارد که یَهُوَه از فرشتگان استفاده کرده است تا مَنّ را برای اسرائیلیان فراهم سازند.