به تصمیم دیگران احترام بگذارید

۱-‏۲.‏ چرا ممکن است بعضی وقت‌ها تصمیماتمان با تصمیمات برادران و خواهران متفاوت باشد؟‏

آیا تا حالا دیگران شما را به خاطر تصمیمتان ناعادلانه قضاوت کرده‌اند؟‏ خودتان چطور؟‏ آیا کسی را به خاطر تصمیمش قضاوت کرده‌اید؟‏ بسیاری از ما به این سؤال‌ها جواب مثبت می‌دهیم.‏

^۲ بعضی وقت‌ها ما تصمیماتی می‌گیریم که با تصمیمات برادران و خواهرانمان فرق دارد.‏ چرا؟‏ چون همهٔ ما شخصیت و افکار متفاوتی داریم.‏ خانواده،‏ فرهنگ و پیشینهٔ ما تأثیر زیادی روی طرز فکرمان می‌گذارد.‏ اما نباید اجازه دهیم که این تفاوت‌ها صلح و اتحاد جماعت را به خطر بیندازد.‏—‏اِفِسُسیان ۴:‏⁠۳‏.‏

۳.‏ چرا ممکن است هم‌ایمانی را به خاطر تصمیمش قضاوت کنیم؟‏

^۳ وقتی یکی از هم‌ایمانانمان تصمیمی می‌گیرد که با آن موافق نیستیم،‏ شاید فکر کنیم که باید او را از تصمیمش منصرف کنیم یا در مورد آن با دیگران صحبت کنیم.‏ احتمالاً نیّتمان کمک کردن به اوست،‏ چون برادران و خواهرانمان را دوست داریم و خوبی آن‌ها را می‌خواهیم.‏ (‏امثال ۱۷:‏۱۷‏)‏ ما نمی‌خواهیم آن‌ها تصمیم اشتباهی بگیرند که بعداً پشیمان شوند یا از لحاظ روحانی صدمه ببینند.‏

۴-‏۵.‏ اگر تصمیم هم‌ایمانی با تصمیم ما متفاوت است باید چه کار کنیم؟‏

^۴ اگر با تصمیم هم‌ایمانی موافق نیستیم،‏ آیا باید در این رابطه با او صحبت کنیم؟‏ این موضوع به چند مورد بستگی دارد.‏ برای مثال،‏ اگر متوجه شویم که او با تصمیمش ممکن است قوانین کتاب مقدّس را زیر پا بگذارد،‏ از روی محبت سعی می‌کنیم طرز فکرش را اصلاح کنیم.‏ (‏امثال ۲۷:‏​۵،‏ ۶‏)‏ اما اگر تصمیم او بر خلاف قوانین کتاب مقدّس نباشد و تنها با نظر شخصی ما متفاوت باشد،‏ چطور باید رفتار کنیم؟‏ جواب این سؤال در آیهٔ اصلی مقاله آمده که می‌گوید:‏ «از دیدگاه‌های متفاوت ایراد نگیرید.‏»—‏رومیان ۱۴:‏⁠۱‏.‏

^۵ شاید هنوز برایمان سخت باشد که به تصمیم او احترام بگذاریم.‏ در این مقاله بررسی می‌کنیم که چرا و چطور باید به تصمیمات دیگران احترام بگذاریم.‏ ولی اول،‏ موقعیت‌هایی را بررسی می‌کنیم که شاید باعث شود تصمیم هم‌ایمانمان را زیر سؤال ببریم.‏

در چه موقعیت‌هایی ممکن است دیگران را قضاوت کنیم؟‏

۶-‏۷.‏ به موقعیت‌هایی اشاره کنید که ممکن است دیگران را به خاطر تصمیمشان قضاوت کنیم.‏

^۶ همان طور که قبلاً اشاره کردیم بعضی وقت‌ها شاید به خاطر فرهنگ و پیشینه‌مان نظرمان با دیگران فرق داشته باشد.‏ شاید حتی انتظار داشته باشیم که دیگران با ما هم‌نظر باشند.‏ اما این طرز فکر درست نیست.‏ چند موقعیت را در نظر بگیرید.‏ موقعیت ۱:‏ برادری در خانواده‌ای بزرگ شده که پدرش الکلی بود.‏ او بعد از تعمیدش در یک مهمانی می‌بیند که هم‌ایمانانش مشروب می‌خورند.‏ برادرمان خیلی ناراحت می‌شود و به آن‌ها می‌گوید که کار اشتباهی می‌کنند.‏ موقعیت ۲:‏ خواهری یک بیماری سخت را پشت سر گذاشته.‏ او متوجه می‌شود که خواهر دیگری هم به این بیماری مبتلا شده.‏ او می‌خواهد به آن خواهر کمک کند.‏ پس به او اصرار می‌کند تا از همان روش درمانی‌ای استفاده کند که به خودش کمک کرده.‏ این روش درمانی می‌تواند یک رژیم غذایی یا داروی گیاهی یا شیمیایی باشد.‏ موقعیت ۳:‏ یک برادر قبلاً دین دیگری داشت.‏ او بعد از یاد گرفتن حقیقت نمی‌خواهد هیچ ارتباطی با آن دین داشته باشد.‏ وقتی می‌فهمد که یکی از هم‌ایمانانش برای مراسم ختم به کلیسا رفته خیلی ناراحت می‌شود.‏a

^۷ چند موقعیت دیگر را در نظر بگیرید.‏ موقعیت ۴:‏ یک برادر با این طرز فکر بزرگ شده که برادران برای شرکت در فعالیت‌های روحانی نباید ریش داشته باشند و خواهران هم نباید شلوار بپوشند.‏ با این که آن برادر از تغییرات سازمان به خوبی اطلاع دارد،‏ همچنان روی طرز فکرش پافشاری می‌کند.‏ موقعیت ۵:‏ یک پیر جماعت برادری را می‌شناسد که ادامه تحصیل داد و بعدها حقیقت را ترک کرد.‏ آن پیر جماعت متوجه می‌شود که برادری در جماعتش تصمیم گرفته ادامه تحصیل دهد.‏ برای همین نگرانش می‌شود و تلاش می‌کند که نظر او و والدینش را عوض کند.‏

۸.‏ الف)‏ چه چیزی ممکن است باعث شود که پدر و مادری،‏ والدین دیگر را قضاوت کنند؟‏ ب)‏ ایراد گرفتن از تصمیمات دیگران ممکن است چه تأثیری روی اتحاد جماعت بگذارد؟‏

^۸ موقعیت دیگری را در نظر بگیرید که ممکن است روی والدین تأثیر بگذارد.‏ موقعیت ۶:‏ پدر و مادری سعی می‌کنند که فرزندشان را ‹طبق کلام یَهُوَه تربیت و اصلاح کنند.‏› (‏اِفِسُسیان ۶:‏⁠۴‏)‏ اما والدین دیگر در جماعت،‏ محدودیت‌های کمتری برای فرزندشان می‌گذارند.‏ مثلاً به فرزندشان اجازه می‌دهند دیرتر به خانه برگردد،‏ از بازی‌های کامپیوتری استفاده کند یا در سن کم موبایل داشته باشد.‏ در نتیجه،‏ شاید فرزندی حس کند که پدر و مادرش بیش از اندازه سخت‌گیرند و به آن‌ها بگوید:‏ «کاش مثل پدر و مادر دوستم بودید.‏» در چنین موقعیتی شاید آن پدر و مادر از والدین دیگر ایراد بگیرند.‏ وقتی تصمیمات هم‌ایمانانمان با تصمیمات ما فرق دارد،‏ شاید ناراحت شویم و آن‌ها را قضاوت کنیم.‏ مثلاً،‏ شاید فکر کنیم که چرا اینقدر مسافرت می‌روند،‏ چرا این تفریحات را انتخاب می‌کنند یا چرا پولشان را این طور خرج می‌کنند.‏ ما نباید اجازه دهیم که احساسات و افکارمان،‏ دیدمان را نسبت به هم‌ایمانمان منفی کند و روی صلح و اتحاد جماعت تأثیر بگذارد.‏

۹.‏ هدف همهٔ ما چیست و از چه کاری باید دوری کنیم؟‏ (‏تصویر ملاحظه شود.‏)‏

^۹ شاید ما مسیحیان در مورد یک موضوع تصمیمات متفاوتی بگیریم،‏ اما دلیل نمی‌شود که تصمیم یکی درست باشد و تصمیم دیگری اشتباه.‏ (‏رومیان ۱۴:‏⁠۵‏)‏ مشخص است که همهٔ ما باید در مورد معیارهای یَهُوَه «همفکر» باشیم.‏ اما منظور این نیست که باید در مورد مسائل شخصی هم هم‌نظر باشیم.‏ (‏۲قُرِنتیان ۱۳:‏۱۱‏)‏ تصمیمات شخصی ما مثل مسیرهای متفاوت برای رسیدن به یک مقصد است.‏ بیشتر وقت‌ها برای رسیدن به مقصد چند مسیر مختلف وجود دارد.‏ ما معمولاً مسیری را انتخاب می‌کنیم که دوست داریم و برایمان مناسب‌تر است.‏ به طور مشابه،‏ ما مسیحیان شاید در مورد مسائل شخصی تصمیمات متفاوتی بگیریم،‏ اما مقصد و هدفمان یکی است،‏ یعنی خوشحال کردن یَهُوَه.‏ پس نباید دیگران را به خاطر تصمیمات شخصی‌شان قضاوت کنیم.‏—‏مَتّی ۷:‏۱؛‏ ۱تِسالونیکیان ۴:‏⁠۱۱‏.‏

چرا باید به تصمیمات شخصی دیگران احترام بگذاریم؟‏

۱۰.‏ طبق یعقوب ۴:‏۱۲ ما حق چه کاری را نداریم و چرا؟‏

^۱۰ کتاب مقدّس به دلایل زیادی اشاره می‌کند که باید به تصمیمات شخصی دیگران احترام بگذاریم.‏ در ادامه به چند دلیل توجه کنید.‏ ما حق این را نداریم که دیگران را بابت تصمیمات شخصی‌شان قضاوت کنیم.‏ (‏یعقوب ۴:‏۱۲ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه قانونگذار و داور ماست.‏ فقط او می‌تواند برای ما معیار و قانون تعیین کند.‏ پس برادران و خواهرانمان بابت تصمیماتی که می‌گیرند به یَهُوَه جوابگو هستند،‏ نه به ما.‏ (‏رومیان ۱۴:‏۱۰‏)‏ ما در جایگاهی نیستیم که دیگران را طبق معیارها و دیدگاه‌های شخصی‌مان قضاوت یا سرزنش کنیم.‏b

۱۱.‏ چطور می‌توانیم صلح و اتحاد را در جماعت ترویج دهیم؟‏ (‏تصویر ملاحظه شود.‏)‏

^۱۱ یَهُوَه از خادمانش می‌خواهد که متحد باشند،‏ اما انتظار ندارد که شبیه هم باشند.‏ یَهُوَه تنوع را خیلی دوست دارد و این در آفرینش دیده می‌شود.‏ برای مثال،‏ هیچ کدام از دانه‌های ریز برف شبیه هم نیستند.‏ همین طور از بین هشت میلیارد جمعیت کرهٔ زمین،‏ حتی دو نفر هم از لحاظ ظاهر یا شخصیتی کاملاً یکسان نیستند.‏ یَهُوَه همهٔ ما را متفاوت آفریده است.‏ او نمی‌خواهد که ما از همهٔ جنبه‌ها شبیه هم باشیم،‏ ولی انتظار دارد که متحد باشیم.‏ پس نباید اجازه دهیم که تفاوت‌هایمان باعث تفرقه و رنجش در جماعت شود.‏ صلح و اتحاد در جماعت اهمیت زیادی دارد و از نظرات شخصی‌مان مهم‌تر است.‏—‏رومیان ۱۴:‏⁠۱۹‏.‏

چطور به دیدگاه دیگران احترام بگذاریم؟‏

۱۲-‏۱۳.‏ اگر فکر می‌کنیم کسی ‹در راهی نادرست قدم برداشته،‏› چه کار باید بکنیم؟‏ (‏غَلاطیان ۶:‏۱‏؛‏ کادر «‏وقتی با تصمیم کسی موافق نیستید‏» ملاحظه شود.‏)‏

^۱۲ وقتی دیگران تصمیمات شخصی می‌گیرند.‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹آیا آن شخص واقعاً «در راهی نادرست قدم برداشته» یا فقط تصمیمش با تصمیم من فرق دارد؟‏› اگر تصمیمش برخلاف قوانین کتاب مقدّس است،‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹آیا من صلاحیت روحانی لازم را دارم که در این مورد با او صحبت کنم یا بهتر است از یک پیر جماعت یا هم‌ایمان دیگر کمک بگیرم؟‏› اگر فکر می‌کنید که صلاحیت این کار را دارید،‏ با محبت و ملایمت با او صحبت کنید.‏ ‏(‏غَلاطیان ۶:‏۱ خوانده شود.‏)‏ احتمالاً بیشتر مواقع متوجه می‌شوید که تصمیم او اشتباه نیست،‏ فقط با نظر شخصی شما متفاوت است.‏ در این صورت تصمیمش را زیر سؤال نبرید و در مورد آن با دیگران منفی صحبت نکنید.‏ به حق انتخابش احترام بگذارید و او را قضاوت نکنید.‏—‏رومیان ۱۴:‏​۲-‏۴‏.‏

^۱۳ به یک مثال توجه کنید.‏ وقتی با دوستتان به رستوران می‌روید،‏ آیا اصرار می‌کنید که او همان غذایی را سفارش دهد که شما سفارش می‌دهید؟‏ نه.‏ به حق انتخابش احترام می‌گذارید و به او اجازه می‌دهید که غذای مورد علاقه‌اش را سفارش دهد.‏ حتی اگر او غذای دیگری سفارش دهد مهم نیست،‏ چون شما غذای خودتان را می‌خورید.‏ مطمئناً اگر شما هم جای او بودید،‏ دوست نداشتید که کسی طبق سلیقهٔ خودش برای شما غذا سفارش دهد.‏ پس اگر نظرات شخصی‌مان را به دیگران تحمیل نکنیم و اجازه دهیم خودشان تصمیم بگیرند،‏ به حق انتخابشان احترام گذاشته‌ایم.‏

۱۴.‏ وقتی می‌خواهید یک تصمیم شخصی بگیرید،‏ چطور می‌توانید اتحاد جماعت را حفظ کنید؟‏ (‏۱قُرِنتیان ۸:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏

^۱۴ وقتی خودتان تصمیمی شخصی می‌گیرید.‏ برای این که اتحاد جماعت حفظ شود،‏ تمام تلاشتان را بکنید تا دیگران را ناراحت و دلخور نکنید.‏ ‏(‏۱قُرِنتیان ۸:‏​۱۲،‏ ۱۳ خوانده شود.‏)‏ گاهی شاید بخواهید تصمیمی بگیرید که از نظر کتاب مقدّس «مجاز» است،‏ اما «مفید» نیست،‏ یعنی ممکن است باعث ناراحتی هم‌ایمانانتان شود.‏c (‏۱قُرِنتیان ۱۰:‏​۲۳،‏ ۲۴‏)‏ در چنین شرایطی،‏ به جای پافشاری روی آن تصمیم به احساسات دیگران فکر کنید.‏ (‏رومیان ۱۵:‏⁠۱‏)‏ شاید فکر کنید آیا دیگران نباید به تصمیمات شخصی من احترام بگذارند؟‏ بله.‏ همان طور که ما به تصمیمات آن‌ها احترام می‌گذاریم،‏ آن‌ها هم باید به تصمیمات ما احترام بگذارند.‏ اما باید اصلی را که در رومیان ۱۲:‏۱۸ آمده به یاد داشته باشیم که می‌گوید:‏ «تا جایی که به شما بستگی دارد،‏ سعی کنید با همه در صلح و صفا باشید.‏» (‏رومیان ۱۲:‏۱۸‏)‏ پس تمام تلاشمان را می‌کنیم تا اتحاد جماعت را حفظ کنیم و دیگران را ناراحت و دلخور نکنیم.‏

۱۵.‏ پیران جماعت چطور می‌توانند اتحاد جماعت را حفظ کنند؟‏ (‏۱قُرِنتیان ۴:‏⁠۶‏)‏

^۱۵ پیران جماعت باید به تصمیمات دیگران احترام بگذارند.‏ پیران جماعت برای حفظ اتحاد،‏ نباید برای مسائل شخصی دیگران قانون تعیین کنند یا ‹از چیزی که نوشته شده پا فراتر بگذارند.‏› ‏(‏۱قُرِنتیان ۴:‏۶ خوانده شود.‏)‏ آن‌ها به هیچ وجه پندی نمی‌دهند که برخلاف تعالیم کتاب مقدّس و نشریاتمان باشد.‏ به علاوه اگر هم‌ایمانی درخواست کمک کند،‏ پیران جماعت تنها بر اساس تجربیات شخصی‌شان او را راهنمایی نمی‌کنند،‏ بلکه از روی کلام خدا به او پند می‌دهند.‏—‏اِشَعْیا ۴۸:‏​۱۷،‏ ۱۸‏.‏

۱۶.‏ هر کدام از پیران جماعت چطور می‌تواند به تصمیمات هیئت پیران احترام بگذارد؟‏

^۱۶ تک‌تک پیران جماعت به تصمیماتی که هیئت پیران گرفته‌اند احترام می‌گذارند.‏ هیئت پیران قبل از تصمیم‌گیری در رابطه با هر موضوعی،‏ دعا می‌کنند و آیه‌های مربوط و دستورالعمل‌های سازمان را مرور می‌کنند.‏ حتی اگر یکی از پیران جماعت نظر متفاوتی داشته باشد،‏ باید از تصمیم اکثریت حمایت کند.‏ (‏اِفِسُسیان ۵:‏۱۷‏)‏ پیران جماعت نباید دنبال آیه‌هایی از کتاب مقدّس و مطالبی از سازمان باشند تا نظر شخصی‌شان را توجیه کنند.‏ برای مثال یک پیر جماعت نباید بدون در نظر گرفتن مضمون مطلبی،‏ فقط یک جمله از آن را برجسته کند تا ثابت کند که حق با اوست.‏

۱۷.‏ احترام گذاشتن به تصمیمات دیگران چه نتیجه‌ای دارد؟‏

^۱۷ همهٔ ما متفاوتیم و نظرات و سلیقه‌های مختلفی داریم.‏ این تنوع،‏ جذاب و لذّت‌بخش است.‏ پیشینه‌ها و شخصیت‌های مختلفمان باعث می‌شود که محیط جماعت گرم و صمیمی باشد.‏ ما اجازه نمی‌دهیم که تفاوت‌هایمان باعث تفرقه شود،‏ بلکه تلاش می‌کنیم صلح را در جماعت ترویج دهیم.‏ همین طور نمی‌خواهیم با تصمیماتمان دیگران را دلخور کنیم یا به تصمیمات شخصی آن‌ها بی‌احترامی کنیم.‏ تلاش‌های ما در این رابطه بی‌نتیجه نمی‌ماند و باعث می‌شود که یک جماعت شاد و متحد داشته باشیم.‏—‏مزمور ۱۳۳:‏۱؛‏ مَتّی ۵:‏⁠۹‏.‏