سؤالات خوانندگان

پولُس در غَلاطیان ۴:‏۲۴ به کدام دو عهد اشاره می‌کند؟‏

پولُس رسول بعد از اشاره به رابطهٔ ابراهیم با سارا و هاجَر گفت:‏ «این چیزها مفهومی نمادین دارد؛‏ این زنان نماد دو عهد هستند.‏» (‏غَلاطیان ۴:‏​۲۲-‏۲۴‏)‏ قبلاً فکر می‌کردیم که منظور پولُس از این دو عهد،‏ عهد شریعت و عهد جدید بود.‏ اما بعد از بررسی بیشتر این موضوع،‏ متوجه شدیم که یک تجدیدنظر لازم است.‏a به نظر می‌رسد که پولُس به عهد ابراهیمی اشاره می‌کرد،‏ نه به عهد جدید.‏ به چند دلیل توجه کنید.‏

پولُس عهدی را که آن زنِ کنیز،‏ یعنی هاجَر نماد آن بود،‏ به کوه سینا ارتباط داد.‏ (‏غَلاطیان ۴:‏۲۵‏)‏ هاجَر مظهر عهد شریعت بود که در سال ۱۵۱۳ ق.‏م.‏ روی کوه سینا بسته شد.‏ (‏خروج ۱۹:‏​۵،‏ ۶‏)‏ هیچ انسان ناکاملی نمی‌توانست به طور کامل به عهد شریعت عمل کند،‏ پس یهودیان هیچ وقت فراموش نمی‌کردند که برده و اسیر گناهند.‏ آن عهد به قوم اسرائیل کمک می‌کرد تا هویت مسیح را تشخیص دهند؛‏ یعنی تنها کسی که می‌توانست به طور کامل به عهد شریعت عمل کند.‏ وقتی مسیح که کامل بود جانش را فدا کرد،‏ آزادی از گناه و مرگ را برای انسان‌های ناکامل امکان‌پذیر ساخت.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏​۱۹،‏ ۲۴،‏ ۲۵‏)‏ او با این کار مقصود خدا را عملی کرد و بعد از آن دیگر نیازی به شریعت نبود.‏—‏رومیان ۱۰:‏⁠۴‏.‏

پولُس هاجَر را با سارا مقایسه کرد،‏ ‹زن آزادی› که «طبق وعدهٔ خدا» پسری به دنیا آورد.‏ (‏غَلاطیان ۴:‏۲۳‏)‏ آن وعده همان عهد ابراهیمی است.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏۲۹؛‏ ۴:‏​۲۸،‏ ۳۰‏)‏ پیدایش ۲۲:‏۱۸ دربارهٔ آن عهد می‌گوید:‏ «تمام قوم‌های زمین از طریق نسل تو [ابراهیم] برکت خواهند گرفت،‏ چون تو به سخنان من گوش کردی.‏»‏

عهدی که یَهُوَه با ابراهیم بست،‏ جزئیات بیشتری را دربارهٔ وعدهٔ او در باغ عدن آشکار کرد.‏ (‏پیدایش ۳:‏۱۵‏)‏ این عهد نشان داد که «نسلِ» موعود از نوادگان ابراهیم خواهد بود.‏ پولُس توضیح داد که این «نسل» در درجهٔ اول به عیسی مسیح اشاره دارد.‏ اما شامل مسح‌شدگان،‏ یعنی ۱۴۴٬۰۰۰ نفر هم می‌شود که با مسیح حکمرانی می‌کنند.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏​۱۶،‏ ۲۹؛‏ مکاشفه ۱۴:‏​۱-‏۳‏)‏ تحقق وعدهٔ خدا به ابراهیم،‏ برای کسانی که به عیسی ایمان می‌آورند و از او پیروی می‌کنند،‏ برکات زیادی خواهد داشت.‏

چرا پولُس از این ‹مفهوم نمادین› استفاده کرد؟‏ او به این شکل نشان داد که اگر یهودیان روی قوانین شریعت پافشاری می‌کردند،‏ مثل هاجَر در بردگی می‌ماندند.‏ اما اگر به بخش اصلی «نسل» ابراهیم یعنی عیسی مسیح ایمان می‌آوردند،‏ می‌توانستند مثل سارا آزاد باشند.‏ آن‌ها می‌توانستند از چنگ گناه و مرگ آزاد شوند.‏ (‏یوحنا ۸:‏​۳۲-‏۳۴‏)‏ در واقع هدف اصلی از عهد شریعت این بود که یهودیان را به مسیح هدایت کند.‏ پس اگر آن‌ها به عیسی ایمان نمی‌آوردند،‏ هدف از شریعت را درک نکرده بودند.‏

خیلی از غَلاطیان که پولُس برای آن‌ها نامه نوشت،‏ غیریهودی بودند و هیچ وقت لازم نبود که طبق شریعت عمل کنند.‏ اما بعضی از مسیحیان یهودی‌نژاد اصرار داشتند که بقیهٔ مسیحیان هم باید تمام قوانین شریعت را از جمله ختنه اجرا کنند.‏ اما پولُس نشان داد حالا که آن‌ها از طریق مسیح آزاد شده‌اند،‏ اگر دوباره خودشان را بردهٔ شریعت کنند،‏ کار احمقانه‌ای کرده‌اند.‏—‏غَلاطیان ۵:‏​۱،‏ ۱۰-‏۱۴‏.‏