ارزش قائل شدن برای یکدیگر با وجود تفاوت‌هایمان
تصوّر کنید که در جلسهٔ خدمت موعظه هستید و مسئول جلسه، دو برادر را برای همکاری با هم تعیین می‌کند. یکی از آن‌ها مبشّری غیور و دیگری شبانی مهربان و دلسوز است. بعد از دعای پایانی، آن مبشّر غیور نگاهی به ساعتش می‌اندازد و به سمت در خروجی می‌رود؛ چون می‌خواهد هر چه زودتر موعظه را شروع کند. اما آن برادر مهربان و دلسوز کنار خواهری سالمند می‌نشیند و با او شروع به صحبت می‌کند.
بعد از آن چه می‌شود؟ به این بستگی دارد که آن دو برادر نسبت به هم چه دیدی دارند. آیا برادر اول فکر می‌کند که همکارش به خوبی از وقتش استفاده نمی‌کند و به جای رفتن به موعظه، با یک خواهر سالمند صحبت می‌کند؟ آیا برادر دوم، فکر می‌کند که همکارش سرد و بی‌احساس است و به نیازهای دیگران اهمیتی نمی‌دهد؟ اگر آن‌ها این طور فکر کنند، شاید از دست همدیگر ناراحت شوند و از موعظه کردن با هم لذّت نبرند.
همهٔ ما طرز فکر و رفتار متفاوتی داریم. خواهری به اسم جِسیکا که بیشتر از ۲۰ سال پیش تعمید گرفت، می‌گوید: «ممکن است آنقدر به طرز فکر و رفتار خودمان عادت کنیم که ناخواسته فکر کنیم فقط کاری که خودمان انجام می‌دهیم درست است.»
چطور می‌توانیم یاد بگیریم که به یک موضوع از زوایای مختلف نگاه کنیم و برای خصوصیات و نظرات برادران و خواهرانمان ارزش قائل شویم؟ اول بیایید ببینیم که یَهُوَه چه دیدی نسبت به تنوع دارد.
یَهُوَه تنوع را دوست دارد
ما می‌دانیم که یَهُوَه برای اتحاد ارزش قائل است. او می‌خواهد که ما ‹در فکر و عقیده کاملاً متحد باشیم.› (۱قُرِنتیان ۱:۱۰) همچنین می‌خواهد که همهٔ ما از «یک شبان» که او تعیین کرده، یعنی عیسی پیروی کنیم و بر اساس آموزش‌هایی که در کلامش یعنی کتاب مقدّس آمده، زندگی کنیم.—یوحنا ۱۰:۱۶.
با این حال، یَهُوَه تنوع را هم دوست دارد و این در چیزهایی که آفریده دیده می‌شود. بعضی از حیوانات می‌دوند، بعضی‌ها می‌خزند، پرواز می‌کنند یا شنا می‌کنند. بعضی از گیاهان بلند و تنومند می‌شوند، در حالی که بعضی‌ها کوتاه و ظریف می‌مانند. یَهُوَه گفت که این تنوع فوق‌العاده، «بسیار خوب است.»—پیدایش ۱:۳۰، ۳۱.
یَهُوَه همچنین از تنوعی که بین پرستندگانش است لذّت می‌برد. به یکی از پیشگویی‌های اِشَعْیای نبی توجه کنید. او در این پیشگویی حیوانات مختلفی را توصیف می‌کند که در کنار هم در صلح زندگی می‌کنند. (اِشَعْیا ۱۱:۶) امروزه قوم یَهُوَه، این پیشگویی اِشَعْیای نبی را به تحقق می‌رسانند؛ چون همه با هم در صلح هستند. آیا این صلح، به این دلیل است که همهٔ پرستندگان یَهُوَه مثل هم فکر می‌کنند و مثل هم رفتار می‌کنند؟ نه. همان طور که این پیشگویی به حیوانات مختلفی اشاره می‌کند، پرستندگان یَهُوَه هم با یکدیگر فرق دارند. آن‌ها از فرهنگ‌ها و پیشینه‌های مختلف می‌آیند و شخصیت‌ها و طرز فکرهای متفاوتی دارند. بعضی از آن‌ها جسور هستند و اعتمادبه‌نفس بالایی دارند، بعضی‌ها هم آرام و محتاط هستند. اما همه با هم رابطهٔ صلح‌آمیزی دارند، چون مهم‌ترین نقطهٔ مشترکشان به دست آوردن «دانش در مورد یَهُوَه» است.—اِشَعْیا ۱۱:۹.
یَهُوَه افراد متفاوتی را در قوم خود می‌پذیرد. پس نباید اجازه دهیم که این تفاوت‌ها باعث تفرقه بین ما شود. در عوض باید این تفاوت‌ها را هدایایی بدانیم که نشان‌دهندهٔ حکمت، خلاقیت و سخاوت یَهُوَه هستند.
چطور می‌توانیم با وجود تفاوت‌هایمان برای یکدیگر ارزش قائل شویم؟
شاید بگوییم تفاوت‌هایی که بین برادران و خواهرانمان وجود دارد، برایمان جالب است. اما وقتی کسی ما را ناراحت می‌کند، ممکن است برایمان سخت باشد که طرز فکر یا رفتار متفاوت آن شخص را درک کنیم. اگر این طور است، چه چیزی می‌تواند به ما کمک کند؟
به انگیزهٔ خوب برادران و خواهرانتان فکر کنید. (۱قُرِنتیان ۱۳:۴، ۷) در نظر یَهُوَه آن‌ها گنج‌های باارزشی هستند؛ به همین دلیل یَهُوَه آن‌ها را به خیمه‌اش دعوت کرده تا مهمان او باشند. (مزمور ۱۵:۱، ۲) وقتی به یاد داشته باشیم که خواهران و برادرانمان سخت تلاش می‌کنند تا رابطهٔ نزدیکشان را با یَهُوَه حفظ کنند، راحت‌تر می‌توانیم با طرز فکرهای متفاوتشان کنار بیاییم. همچنین می‌توانیم نسبت به آن‌ها دلسوز و مهربان باشیم.—اِفِسُسیان ۴:۳۲؛ کولُسیان ۳:۱۳.
دیدتان را وسیع‌تر کنید. این طبیعی است که روش خودمان را برای انجام کارها ترجیح دهیم. اما به این معنا نیست که روش ما تنها روش درست است. همهٔ ما در محیط‌های متفاوتی بزرگ شده‌ایم که روی طرز صحبت کردن، ارزش‌ها و حتی سلیقه‌های غذایی ما تأثیر گذاشته است. بنابراین وقتی از کسی که طرز فکر متفاوتی دارد ناراحت می‌شویم، می‌توانیم از خودمان بپرسیم ‹اگر من در مکانی دیگر، دوره‌ای دیگر یا خانواده‌ای دیگر بزرگ شده بودم، چه طرز فکری داشتم؟›
خصوصیات خوب دیگران را ببینید. به موقعیتی که در ابتدای مقاله مطرح شد فکر کنید. اگر آن دو برادر خصوصیات خوب یکدیگر را می‌دیدند، نتیجه چه می‌شد؟ فرض کنید آن برادر غیور به جای این که فکر کند برادرش وقت را تلف می‌کند، مهربانی او را می‌دید. همچنین برادر دلسوز به جای دیدن عجلهٔ برادرش، می‌توانست غیرت او را ببیند. اگر آن‌ها روی خصوصیات خوب هم تمرکز می‌کردند، سعی نمی‌کردند رفتار یکدیگر را تغییر دهند. به این شکل، از هم ناراحت نمی‌شدند، اتحادشان را حفظ می‌کردند و با هم خوب همکاری می‌کردند.—رومیان ۱۲:۱۰.
بیایید تمام تلاشمان را بکنیم تا برای تنوعی که بین برادران و خواهرانمان وجود دارد، ارزش قائل شویم. (فیلیپیان ۲:۲-۴) با این کار از آرامش درونی برخوردار می‌شویم. (مزمور ۱۱۹:۱۶۵) همچنین به برادران و خواهرانمان نزدیک‌تر می‌شویم. از همه مهم‌تر، رابطه‌مان با یَهُوَه عمیق‌تر و صمیمی‌تر می‌شود؛ کسی که ‹همهٔ هم‌ایمانانمان› را با هم متحد کرده است.—۱پِطرُس ۲:۱۷.