فواید خلوت و تنهایی
یَهُوَه به یوشَع گفت: «همیشه دربارهٔ این کتاب که قوانین خدا در آن آمده صحبت کن، شب و روز آن را بخوان و روی آن تعمّق کن تا بتوانی به همهٔ چیزهایی که در آن نوشته شده به‌دقت عمل کنی.» (یوشَع ۱:۸) بنابراین، با خواندن روزانهٔ کلام خدا و تعمّق در آن، می‌توانیم به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم.—یعقوب ۴:۸.
وقتی کلام خدا را می‌خوانیم، باید با دقت روی آن فکر کنیم و دنبال این باشیم که چطور می‌توانیم بر اساس آن، تصمیمات بهتری بگیریم. قطعاً بهتر است در خلوت یا تنهایی کلام خدا را مطالعه کنیم؛ یعنی در جایی ساکت و آرام و دور از هر گونه حواس‌پرتی. به علاوه وقتی تنها هستیم، می‌توانیم در آرامش و بدون این که عجله کنیم به یَهُوَه دعا کنیم.
برای عیسی اهمیت داشت گاهی تنها باشد
عیسی مرتب دنبال فرصتی بود تا با یَهُوَه خلوت کند. برای مثال، یک بار عیسی می‌خواست «به جایی خلوت و دورافتاده برود،» ولی مردم فهمیدند که او کجا می‌رود. آیا عیسی آن‌ها را نادیده گرفت؟ نه. او وقت گذاشت که آن‌ها را شفا دهد و حتی به طور معجزه‌آسا به آن‌ها خوراک داد.—مَتّی ۱۴:۱۳، ۱۴، ۱۹، ۲۰.
البته عیسی حواسش بود که نیاز دارد تنها باشد. کتاب مقدّس می‌گوید که عیسی بعد از خوراک دادن به مردم، «بالای کوهی رفت تا تنها باشد و دعا کند. وقتی شب شد او در آنجا تنها بود.» عیسی تا «پاس چهارم شب» یعنی «بین ساعت سه تا شش صبح» از کوه پایین نیامد.—مَتّی ۱۴:۲۳-۲۵، پاورقی.
همان طور که می‌بینیم، برای عیسی خیلی مهم بود که گاهی تنها باشد تا بتواند دعا کند و دربارهٔ رابطهٔ خود با پدر آسمانی‌اش تعمّق کند. اگر عیسی که پسر کامل خدا بود، نیاز داشت که بعضی وقت‌ها تنها باشد، پس ما هم نیاز داریم که گاهی تنها باشیم تا با یَهُوَه خلوت کنیم و دربارهٔ دوستی‌مان با او عمیقاً فکر کنیم.
چرا همیشه آسان نیست که تنها باشیم؟
زندگی در دنیای امروز پر از مسائلی است که باعث حواس‌پرتی می‌شود. مثلاً حتی اگر اطرافمان شلوغ نباشد، شاید هنوز حس کنیم که باید به تمام پیغام‌هایی که می‌گیریم فوراً جواب بدهیم. اگر دستگاه الکترونیکی‌مان را خاموش کنیم، شاید مضطرب شویم و با خودمان فکر کنیم: ‹اگر کسی نتواند با من تماس بگیرد، چه می‌شود؟ اگر اتفاقی برای یکی از عزیزانم بیفتد، چطور؟ آیا بهتر نیست همیشه در دسترس باشم؟›
البته مانع دیگری هم وجود دارد. خیلی‌ها به خاطر دنیای پرمشغلهٔ امروز، عادت ندارند تنها بمانند و برایشان سخت است که در خلوت بنشینند و تعمّق کنند. طبق گفتهٔ روان‌شناسی به نام شِری تِرکِل، «آدم‌ها اگر حتی چند دقیقه با افکارشان تنها گذاشته شوند، دچار اضطراب و نگرانی می‌شوند.» از آنجایی که تنها بودن همیشه راحت نیست، چطور می‌توانیم مثل عیسی از خلوت و تنهایی فایده ببریم؟
چطور می‌توانیم زمانی را به خلوت و تنهایی اختصاص دهیم؟
عیسی همیشه زمانی را برای تنها بودن کنار می‌گذاشت. او در موقعیتی که قبلاً به آن اشاره شد، چطور این کار را کرد؟
اول این که ‹عیسی به مردم گفت که به خانه‌هایشان برگردند.› (مَتّی ۱۴:۲۲) آیا عیسی می‌توانست تعداد بیشتری را شفا دهد؟ احتمالاً بله! آیا می‌توانست حقایق بیشتری را تعلیم دهد؟ حتماً! او همیشه می‌توانست کارهای بیشتری را برای دیگران انجام دهد. اما می‌دانست که نیاز دارد تا با یَهُوَه خلوت کند. در واقع اگر عیسی در حفظ رابطه‌اش با یَهُوَه کوتاهی می‌کرد، به مرور زمان دیگر نمی‌توانست به دیگران کمک کند.
دوم این که ‹عیسی به شاگردانش گفت که سوار قایق شوند و قبل از او به آن طرف دریای جلیل بروند.› (مَتّی ۱۴:۲۲) در زبان اصلی، فعلی که «گفتن» ترجمه شده، به معنی «فرمان دادن» یا «اصرار کردن» است. عیسی می‌دانست که تا خودش شرایط را فراهم نکند، نمی‌تواند تنها باشد. به همین خاطر در این موقعیت شاگردانش را به آن طرف دریا فرستاد.
ما هم باید مثل عیسی شرایطی را فراهم کنیم تا تنها باشیم. برای مثال اگر برنامه‌مان آنقدر با فعالیت‌های روحانی یا دورهمی‌ها پر باشد که زمانی برای دعا و تعمّق نماند، باید تغییری در برنامه‌مان ایجاد کنیم. نباید حس کنیم که موظفیم هر دعوتی را بپذیریم. همچنین اگر گاهی نتوانیم به دیگران کمک کنیم، نباید عذاب وجدان داشته باشیم. بعضی وقت‌ها لازم است با سنجیدگی درخواستی را رد کنیم.
چطور می‌توانید زمانی را به خواندن کلام خدا و تعمّق روی آن اختصاص دهید؟
ما هم مانند عیسی نیاز به خلوت و تنهایی داریم. وقتی زمانی را برای خواندن کلام خدا و تعمّق روی آن کنار می‌گذاریم، به یکی از ‹چیزهای مهم‌تر› اولویت می‌دهیم؛ یعنی رابطه‌مان با پدر آسمانی‌مان یَهُوَه.—فیلیپیان ۱:۱۰.