چرا باید مهربان باشیم؟ کتاب مقدّس دربارهٔ اهمیت مهربانی چه می‌گوید؟
وقتی با بی‌تفاوتی، کینه‌توزی و نفرت روبرو می‌شوید، احتمالاً موافقید که امروزه بیشتر از هر زمان دیگری به مهربانی نیاز داریم. جای تعجب نیست که برای افرادی که باملاحظه، خوش‌برخورد و سخاوتمند هستند ارزش زیادی قائلیم؛ به‌خصوص کسانی که واقعاً به دیگران اهمیت می‌دهند و از کمک کردن به دیگران دریغ نمی‌کنند. وقتی می‌بینیم کسی برای دیگران یا برای ما کاری از روی محبت انجام می‌دهد، خوشحال می‌شویم و تحت تأثیر قرار می‌گیریم.
در این مقاله می‌خوانیم:
چرا مهربانی مهم است؟
وقتی به دیگران محبت نشان می‌دهیم و با مهربانی رفتار می‌کنیم، هم به آن‌ها فایده می‌رسانیم و هم به جامعه‌مان. اگر مردم با هم مهربان باشند راحت‌تر می‌توانند به هم اعتماد کنند، همدیگر را بهتر درک می‌کنند و می‌توانند رابطهٔ بهتری با هم داشته باشند. همچنین به افراد کمک می‌کند که احساس بهتری نسبت به خودشان داشته باشند. مهربانی گفتگوهای ناراحت‌کننده و شرایط سخت را آسان‌تر و قابل‌تحمّل‌تر می‌کند. با مهربانی به دیگران، به آن‌ها کمک می‌کنیم که احساس کنند باارزش هستند و واقعاً به جایی تعلّق دارند. شاید یکی از مهم‌ترین فواید مهربانی این باشد که مسری است. وقتی مهربانی همه جا پخش شود، دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل می‌کند.
مهربانی برای خودمان هم مفید است. کتاب مقدّس می‌گوید: «آدم مهربان به خودش فایده می‌رساند، اما آدم سنگدل به خودش ضرر می‌رساند.» (امثال ۱۱:۱۷) چطور چنین چیزی ممکن است؟ پژوهش‌ها نشان داده است که مهربانی کردن باعث می‌شود مغزمان مواد شیمیایی خاصّی ترشح کند. این مواد می‌توانند استرس را کاهش و احساس شادی و رضایت را افزایش دهند. وقتی با خودمان هم مهربان هستیم، می‌توانیم از آن فایده ببریم؛ یعنی نسبت به توانایی‌ها و محدودیت‌هایمان واقع‌بین و منطقی باشیم. اگر دائماً خودمان را سرزنش کنیم یا از خودمان انتظاراتی داشته باشیم که دست‌نیافتنی هستند، آرامشمان را از دست می‌دهیم.
کتاب مقدّس توصیه می‌کند مهربانی را ‹مثل لباس بپوشیم.› (کولُسیان ۳:۱۲) همان طور که دیگران لباسی را که پوشیده‌ایم می‌بینند، مهربانی ما هم باید به وضوح در رفتار و گفتارمان دیده شود. مهربانی باید بخشی از شخصیت ما باشد؛ یعنی نباید فقط گاهی از روی مهربانی کاری برای دیگران انجام دهیم، بلکه مهربانی کردن به دیگران باید برایمان امری طبیعی باشد که در هر شرایطی و از صمیم دل انجامش دهیم.
چطور می‌توانیم با دیگران مهربان باشیم؟
سعی کنید احساسات دیگران را درک کنید.
کتاب مقدّس می‌گوید: «با دیگران همدردی کنید.»—۱پِطرُس ۳:۸.
برای مهربان بودن اول باید احساسات دیگران را درک کنید یعنی خودتان را به جای آن‌ها بگذارید. بنابراین تمام تلاشتان را بکنید تا بفهمید دیگران چه شرایطی را پشت سر می‌گذارند. وقتی آن‌ها صحبت می‌کنند، با دقت به حرف‌هایشان گوش دهید. این کار به آن‌ها کمک می‌کند احساس کنند کسی درکشان می‌کند، چیزی که همهٔ ما به آن نیاز داریم. وقتی از دید آن‌ها به مسائل نگاه کنید، بهتر می‌توانید نسبت به آن‌ها صبور باشید و اگر شما را ناراحت کردند راحت‌تر آن‌ها را ببخشید.—کولُسیان ۳:۱۳.
باملاحظه و دلسوز باشید.
کتاب مقدّس می‌گوید: «به فکر همدیگر باشیم.»—عبرانیان ۱۰:۲۴.
به فکر دیگران باشید. به این فکر کنید که دیگران ممکن است به چه چیزی نیاز داشته باشند و با دلسوزی به آن‌ها کمک کنید. برای مثال، آیا یکی از همسایه‌هایتان ممکن است برای رفت‌وآمد، خرید یا انجام کارهای خانه به کمک نیاز داشته باشد؟ (امثال ۳:۲۷) اگر کسی را می‌شناسید که دوران سختی را پشت سر می‌گذارد، آیا می‌توانید با او تماس بگیرید و به او تسلّی و دلگرمی دهید؟—۱تِسالونیکیان ۵:۱۱، ۱۴.
قبل از صحبت کردن فکر کنید.
کتاب مقدّس می‌گوید: «حرف‌های نسنجیده مثل ضربه‌های شمشیر است، اما زبان عاقلان شفابخش است.»—امثال ۱۲:۱۸.
فقط به آنچه می‌گویید توجه نکنید، بلکه به نحوهٔ گفتن آن هم دقت کنید. حرف‌هایی که نسنجیده و از روی عصبانیت هستند، می‌توانند احساسات شخص را جریحه‌دار کنند و وضعیت بد را بدتر کنند. اما اگر با مهربانی صحبت کنید نشان می‌دهید که برای شخص ارزش قائلید و می‌توانید یک موقعیت پرتنش را آرام کنید.
واقعاً به دیگران اهمیت بدهید.
کتاب مقدّس می‌گوید: «فقط به فکر خودتان نباشید، بلکه به فکر دیگران هم باشید.»—فیلیپیان ۲:۴.
واقعاً به دیگران اهمیت بدهید و آن را در گفتار و رفتارتان نشان دهید. به نیازهایشان توجه کنید. شاید بتوانید خودتان پیش‌قدم شوید و مرتباً با کسی که به کمک نیاز دارد در ارتباط باشید. برای دیگران وقت بگذارید. حتی از راه‌های ساده‌ای می‌توانید علاقه و توجه خود را به دیگران نشان دهید؛ مثل یک لبخند دوستانه، سلام و احوال‌پرسی محترمانه یا حرفی دلگرم‌کننده.
نمونه‌هایی از مهربانی در کتاب مقدّس
با این که ابراهیم سرپرست خانواده بود، به برادرزاده‌اش لوط اجازه داد تا اول او بهترین مکان را برای زندگی انتخاب کند.—پیدایش ۱۳:۵-۱۲.
روت بعد از این که شوهرش را از دست داد، در کنار نَعومی مادرشوهر بیوه‌اش، ماند تا بتواند به نیازهایش رسیدگی کند و به او دلگرمی دهد.—روت ۱:۱۶.
طابیتا که او را دورکاس هم صدا می‌کردند، لباس می‌دوخت و آن‌ها را به نیازمندان هدیه می‌داد.—اعمال ۹:۳۶-۳۹.
وقتی پولُس رسول در روم زندانی بود، دوستش اُنیسیفوروس تلاش زیادی کرد او را پیدا کند تا بتواند تشویقش کند و به او دلگرمی دهد.—۲تیموتائوس ۱:۱۶، ۱۷.
مَثَل عیسی دربارهٔ سامری نوع‌دوست درس مهمی در مورد مهربانی به ما می‌دهد. این مَثَل، داستان مردی است که نشان داد یک همسایهٔ واقعی است. او به مردی یهودی که مورد حملهٔ راهزنان قرار گرفته و به‌شدّت مجروح شده بود کمک کرد.—لوقا ۱۰:۲۹-۳۷.