آیا خدا در آفرینش نابرابری را منظور داشت؟‏

در یک کلام می‌توان پاسخ داد،‏ خیر.‏ بگذارید ببینیم چرا.‏

آنچه خدا در آغاز آفرینش انسان منظور داشت جز این نبود که همهٔ انسانها برای زندگی و کامیابی از امکانات برابر برخوردار باشند.‏ آفرینش انسان چنین توصیف شده است:‏ «خدا گفت:‏ ‹آدم را بصورت ما و موافق شبیه ما بسازیم تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و بر تمامی زمین و همهٔ حشراتی که بر زمین می‌خزند،‏ حکومت نماید.‏› » خدا پس از فارغ شدن از آفرینش مخلوقات زمینی «هر چه ساخته بود،‏ دید و همانا بسیار نیکو بود.‏»—‏پیدایش ۱:‏۲۶،‏ ۳۱‏.‏

حال سؤال اینجاست:‏ آیا می‌توان تصور کرد که خدا این وضع اسفبار و نابرابر امروز را «بسیار نیکو» خوانده باشد؟‏ خیر،‏ چنین چیزی ممکن نیست،‏ چرا که «خدا محبت است.‏» (‏ ۱یوحنا ۴:‏۸‏)‏ کتاب مقدس در مورد خدا می‌گوید که از هیچ احدی ‹طرفداری نمی‌کند› و «اعمال او کامل،‏ زیرا همهٔ طریقهای او انصاف است،‏ خدای امین و از ظلم مبرا،‏ عادل و راست است او.‏» (‏ تثنیه ۱۰:‏۱۷؛‏ ۳۲:‏۴‏؛‏ با ایوب ۳۴:‏۱۹ مقایسه شود.‏)‏ و پطرس رسول در مورد او می‌گوید:‏ «فی‌الحقیقت یافته‌ام که خدا را نظر به ظاهر نیست،‏ بلکه از هر امّتی،‏ هر که از او ترسد و عمل نیکو کند،‏ نزد او مقبول گردد.‏»—‏اعمال ۱۰:‏۳۴،‏ ۳۵‏.‏

از آنجایی که خدا مهربان،‏ منصف،‏ راست،‏ و عادل است و نظر به ظاهر نمی‌کند چگونه ممکن است انسانها را نابرابر آفریده باشد،‏ بدینسان که عده‌ای ذاتاً محق کامیابی و سعادت بوده،‏ عده‌ای خیر؟‏ تبعیض قائل شدن نسبت به انسانها و قرار دادن ایشان در الگوهای نابرابر با شخصیت خدا کاملاً مغایرت دارد.‏ منظور و مقصود نخستین او این بوده است که همهٔ انسانها «برابر آفریده شوند و از شأن و حقوق متساوی برخوردار باشند.‏» اما،‏ وضعیت اسفبار امروز آنها هیچ شباهتی با آنچه خدا در آغاز منظور داشت ندارد.‏ بگذارید دلیل آن را بررسی کنیم.‏

ریشهٔ نابرابریها

آفرینش انسانها به صورت برابر به این مفهوم نیست که آنان از همهٔ جهات یکسانند.‏ انسانها از لحاظ استعدادها،‏ علائق،‏ و خصوصیات شخصیتی با هم متفاوتند.‏ همچنین ممکن است از لحاظ رتبه و اختیارات در یک درجه نباشند.‏ برای نمونه،‏ مرد و زن از همهٔ جهات با هم یکسان نیستند؛‏ خدا زن را «معاونی موافق» مرد ساخت.‏ (‏ پیدایش ۲:‏۱۸‏)‏ والدین و کودکان مسلماً رتبهٔ یکسانی ندارند.‏ با وجود این تفاوتها،‏ همه—‏مردان،‏ زنان،‏ و کودکان—‏از حقوقی خداداد و برابر برخوردارند و همه به یک اندازه می‌توانند کامیاب و سعادتمند باشند.‏ خدا برای همهٔ انسانها شأن و حقوقی یکسان و برابر قائل است.‏

خدا همچنین به پسران روحی خود که مقدم بر آدمیان آفرید،‏ اختیارات و تکالیف متفاوتی داد.‏ (‏ پیدایش ۳:‏۲۴؛‏ ۱۶:‏۷-‏۱۱؛‏ اشعیا ۶:‏۶؛‏ یهودا ۹‏)‏ با این حال،‏ در حیطهٔ آنچه بدیشان داده شد همگی می‌توانستند از موهبت حیات و سعادت به یک اندازه بهره‌مند شوند.‏ آنان بدینسان می‌توانستند تجلی انصاف و بی‌طرفی خدا باشند.‏

اما،‏ متأسفانه یکی از مخلوقات روحی خدا از این ترتیبات منصفانهٔ او ابراز عدم رضایت کرد.‏ وی بیش از آنچه داشت مطالبه کرد،‏ و در آروزی مقامی بالاتر و رفیعتر بود.‏ او این میل و آروزی نادرست را در مخیلهٔ خویش پروراند و سرانجام خود را رقیب یَهُوَه،‏ آفرینندهٔ عالم،‏ که شایستهٔ والاترین و معظمترین مقامهاست نمود.‏ این پسر روحی و سرکشِ خدا آدمیان را نیز ترغیب کرد تا از خدا طلب چیزی بالاتر از آنچه بدیشان داده بود بنمایند.‏ (‏ پیدایش ۳:‏۱-‏۶‏؛‏ با اشعیا ۱۴:‏۱۲-‏۱۴ مقایسه شود.‏)‏ این عوامل همگی باعث شدند تا ظاهراً ترتیباتی که خدا برای سعادت بشر فراهم آورده بود،‏ از مسیر پیش‌بینی شده منحرف گردند.‏ بر طبق مکاشفه ۲۰:‏۲ این روح متمرد و سرکش «ابلیس و شیطان» است،‏ و در واقع همین شیطان مسبب و بانی نابرابری انسانها می‌باشد.‏

آیا تغییری در اوضاع به وجود خواهد آمد؟‏

در یک کلام می‌توان پاسخ داد،‏ بله!‏

اما چه کسی قادر است تغییرات لازم را به وجود آورد؟‏ رهبران انسانی؟‏ بی‌شک طی قرون متمادی عده‌ای از آنان با خلوص‌نیت در این راه همت به خرج داده‌اند.‏ لیکن،‏ موفقیتهای مقطعی و محدود ایشان بسیاری از مردم را به این باور سوق داده است که امیدی برای حل مشکل نابرابری انسانها وجود ندارد.‏ ولیکن،‏ خدا مقصود خویش را در این خصوص در اشعیا ۵۵:‏۱۰،‏ ۱۱ چنین ذکر نموده است:‏ «چنانکه باران و برف از آسمان می‌بارد و به آنجا برنمی‌گردد بلکه زمین را سیراب کرده،‏ آن را بارور و برومند می‌سازد و برزگر را تخم و خورنده را نان می‌بخشد،‏ همچنان کلام من که از دهانم صادر گردد خواهد بود.‏ نزد من بی‌ثمر نخواهد برگشت بلکه آنچه را که خواستم بجا خواهد آورد و برای آنچه آن را فرستادم کامران خواهد گردید.‏»‏

چقدر به ما تسلی و آرامش خاطر می‌دهد شنیدن این سخن از دهان خدا که به مقصود اولیهٔ خود جامهٔ عمل خواهد پوشاند و به آدمیان امکان زندگی و سعادت برابر را اعطا خواهد نمود!‏ یَهُوَه دوستدار راستی و حقیقت است و از این رو خود را ملزم می‌داند به وعدهٔ خویش وفا کند.‏ او هم نیت انجام این کار را دارد و هم قدرت آن را.‏ اما یَهُوَه به چه طریق به وعدهٔ خود وفا می‌کند؟‏

او این کار را از طریق همان ملکوتی انجام می‌دهد که عیسی مسیح و پیروانش برای آن دعا می‌کنند،‏ و می‌گویند:‏ «ای پدر ما که در آسمانی .‏ .‏ .‏ ملکوت تو بیاید.‏ ارادهٔ تو چنانکه در آسمان است،‏ بر زمین نیز کرده شود.‏» (‏ متی ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ آری،‏ یَهُوَه از طریق ملکوت خود «تمامی آن سلطنتها [یعنی حکومتهای موجود] را خرد کرده،‏ مغلوب خواهد ساخت و خودش تا ابدالآباد استوار خواهد ماند.‏»—‏دانیال ۲:‏۴۴‏.‏

تحت حکمرانی ملکوت آسمانی،‏ جامعهٔ نوینی پا به عرصهٔ وجود خواهد نهاد.‏ در خصوص این جامعهٔ نوین یوحنای رسول در آخرین کتاب از کتاب مقدس یعنی مکاشفه چنین نقل می‌کند:‏ «دیدم آسمانی جدید و زمینی جدید،‏ چونکه آسمان اول و زمین اول درگذشت.‏» (‏ مکاشفه ۲۱:‏۱‏)‏ در آن زمان تمام صور زشت و کریه نابرابری بشر اعم از فقر،‏ بیماری،‏ جهل،‏ تبعیض،‏ و دیگر سیه‌روزیهای آدمیان از صحنهٔ عالم محو و ناپدید خواهند گردید.‏a

شاهدان یَهُوَه بیش از یکصد سال است که تلاش می‌کنند نظر جهانیان را به سوی ملکوت خدا جلب نمایند.‏ (‏ متی ۲۴:‏۱۴‏)‏ آنان از طریق ارائهٔ نشریات و کمکهای شخصی در تلاشند انسانها را با مقاصد خدا،‏ آنطور که در کتاب مقدس آمده است،‏ آشنا سازند.‏ فعالیت آموزشی شاهدان یَهُوَه در سطح جهان نه تنها برای آتیهٔ مردمان نوید زندگی و کامجویی برابر را می‌دهد،‏ بلکه در زمان حاضر نیز به یمن این آموزشهاست که آنان توانسته‌اند تا حد زیادی بر مصیبت نابرابری چیره گردند.‏ ببینیم به چه صورت.‏

‏[پاورقی]‏

‏[نکتهٔ برجسته‌شده در صفحهٔ ۵]‏

منظور و مقصود نخستین خدا این بود که آدمیان از امکان زندگی و سعادت برابر برخوردار باشند