«روح و عروس میگویند: ‹بیا!›»
«روح و عروس میگویند: ‹بیا!› . . . هر که تشنه باشد، بیاید و هر که خواهش دارد، از آب حیات بیقیمت بگیرد.» — مکا ۲۲:۱۷.
۱، ۲. منافع ملکوت در زندگی ما چه جایگاهی باید داشته باشد، و چرا؟
حفظ منافع ملکوت در زندگی ما چه جایگاهی باید داشته باشد؟ عیسی پیروانش را چنین ترغیب کرد: ‹اوّل ملکوت خدا را بطلبید.› او به آنان اطمینان داد که اگر چنین کنند نیازهای زندگیشان بر طرف خواهد شد. (مت ۶:۲۵-۳۳) عیسی ملکوت خدا را به مروارید پرارزشی تشبیه کرد که تاجری برای به دست آوردنش تمام «مایملک خود را فروخته، آن را خرید.» (مت ۱۳:۴۵، ۴۶) آیا بشارت ملکوت خدا و شاگردسازی برای ما نیز چنین ارزشی دارد؟
۲ دو مقالهٔ پیش روشن ساخت که روح مقدّس خدا راهنمای ماست تا با دلیری سخن گوییم و با مهارت کلام خدا را بکار بندیم. همچنین روح مقدّس نقش مهمی در تداوم و استمرار خدمت موعظهٔ ما دارد. در ادامهٔ این مقاله به این موضوع خواهیم پرداخت.
دعوتی برای همه!
۳. برای ‹آمدن› و نوشیدن از چه آبی از همه دعوت به عمل آمده است؟
۳ از طریق روح خدا از مردم دعوتی به عمل آمده است. (مکاشفه ۲۲:۱۷ خوانده شود.) از تشنگان دعوت میشود که ‹بیایند!› تا عطش خود را سیراب سازند. در اینجا منظور رفع تشنگی با آب معمولی که از اکسیژن و ئیدروژن تشکیل شده است نیست. البته، هر کس میداند که آب برای بقای حیات ضروری است. عیسی بر سر چاه در گفتگویش با زن سامری با در نظر داشتن این موضوع به آبی دیگر اشاره کرد و گفت: «کسی که از آبی که من به او میدهم بنوشد، ابداً تشنه نخواهد شد، بلکه آن آبی که به او میدهم در او چشمهٔ آبی گردد که تا حیات جاودانی میجوشد.» (یو ۴:۱۴) انسانها به نوشیدن این آب فوقالعاده دعوت شدهاند تا حیات جاودانی یابند.
۴. چگونه نیاز به آب حیات مطرح شد، و منظور از آب حیات چیست؟
۴ پس از این که آدم در نافرمانی از یَهُوَه خدا به همسرش پیوست، نیاز به چنین آب حیاتبخشی مطرح شد. (پیدا ۲:۱۶، ۱۷؛ ۳:۱-۶) آدم و حوّا از باغ عدن بیرون انداخته شدند تا «مبادا [آدم] دست خود را دراز کند و از درخت حیات نیز گرفته بخورد، و تا به ابد زنده ماند.» (پیدا ۳:۲۲) آدم، پدر خانوادهٔ بشری با نافرمانیاش مرگ را وارد زندگی انسانها ساخت. (روم ۵:۱۲) منظور از آب حیات، تمامی تدارکاتی است که یَهُوَه خدا فراهم ساخته تا انسانهای مطیع را از گناه و مرگ آزاد سازد و زندگی کامل و ابدی در بهشت روی زمین را به آنان بخشد. این تدارکات تنها از طریق قربانی عیسی مسیح ممکن شد. — مت ۲۰:۲۸؛ یو ۳:۱۶؛ ۱یو ۴:۹، ۱۰.
۵. این دعوت که ‹بیایید و از آب حیات بیقیمت بگیرید› از طرف چه کسی است؟ توضیح دهید.
۵ این دعوت که ‹بیایید و از آب حیات بیقیمت بگیرید› از طرف چه کسی است؟ تمامی تدارکاتی که برای زندگی ابدی از طریق عیسی فراهم شده است، در دوران حکومت هزار سالهٔ مسیح کاملاً در دسترس بشر قرار میگیرد. در کتاب مقدّس این تدارکات به مانند ‹نهر آب حیات که همچون بلور شفاف است› به تصویر کشیده شدهاند. این نهر ‹از تخت خدا و برّه جاری میشود.› (مکا ۲۲:۱، ترجمهٔ هزارهٔ نو) از این رو یَهُوَه خدای هستیبخش، سرچشمهٔ این آب است، آبی که به انسانها حیات میبخشد. (مز ۳۶:۹) او از طریق «برّه» یعنی عیسی مسیح این آب را در دسترس انسانها قرار میدهد. (یو ۱:۲۹) یَهُوَه از طریق این نهرِ سمبولیک تمامی نتایجی را که نافرمانی آدم برای بشر در پی داشته است خنثی میسازد. آری، این دعوت از طرف یَهُوَه خداست؛ اوست که میگوید: «بیا!»
۶. در چه زمانی «نهر آب حیات» شروع به جاری شدن کرد؟
۶ «نهر آب حیات» به صورت کامل در دوران هزار سالهٔ حکومت مسیح جاری خواهد شد، اما جاری شدن آن در «روز خداوند [سَرور]» یعنی در سال ۱۹۱۴ زمان به تخت نشستن «برّه» در آسمان آغاز گشت. (مکا ۱:۱۰) پس از آن تدارکاتی خاص از طریق کلام خدا برای کسب حیات ابدی صورت گرفت، کلامی که «آب» خوانده شده است. (افس ۵:۲۶) هر کسی میتواند از «آب حیات» بنوشد یعنی با شنیدن خبر خوش ملکوت خدا آن را بپذیرد. اما در «روز خداوند» چه کسانی این دعوت را به عمل میآورند؟
«عروس» میگوید، «بیا!»
۷. در «روز خداوند» اوّلین گروهی که این دعوت را به عمل آوردند چه کسانی بودند، و از چه کسانی دعوت شد؟
۷ در «روز خداوند» اوّلین کسانی که از تشنگان دعوت میکنند که «بیا!» مسیحیان مسحشده یعنی طبقهٔ عروسند. اما آنان چه کسانی را دعوت میکنند؟ قاعدتاً در این دعوت روی سخن عروس که میگوید «بیا!» با خود نیست. بلکه با کسانی است که امید دارند بعد از «جنگِ آن روز عظیمِ خدای قادر مطلق» تا ابد روی زمین زندگی کنند. — مکاشفه ۱۶:۱۴، ۱۶ خوانده شود.
۸. چه اموری نشان میدهد که از سال ۱۹۱۸ مسیحیان مسحشده دعوت یَهُوَه را به همگان میرسانند؟
۸ از سال ۱۹۱۸ مسیحیان مسحشده این دعوت را از مردم به عمل میآورند. در همان سال، سخنرانیای تحت عنوان «میلیونها تن که اکنون زندهاند طعم مرگ را نخواهند چشید» در جماعات اجرا شد. این سخنرانی به بسیاری امید بخشید که بعد از جنگ حارمَجِدّون در بهشت روی زمین زندگی خواهند کرد. در کنگرهٔ شاگردان کتاب مقدّس در سال ۱۹۲۲، در شهر سِدار پُوینت در آمریکا طی سخنرانیای حضار ترغیب شدند که ‹پادشاه و ملکوتش را اعلام کنند.› این درخواست به باقیماندگان طبقهٔ عروس یاری رساند تا از مردم بیشتری دعوت به عمل آورند. در ۱۵ مارس ۱۹۲۹، مقالهای تحت عنوان «دعوت بزرگوارانهٔ یَهُوَه» در مجلّهٔ برج دیدهبانی بر اساس مکاشفه ۲۲:۱۷ منتشر گردید. در قسمتی از این مقاله چنین آمده است: «باقیماندهٔ مسحشدگان وفادار به [حضرتاعلیٰ] پیوستند تا آنان نیز از مردم بزرگوارانه دعوت به عمل آورند و بگویند که ‹بیا!› این پیام به کسانی اعلام میشود که خواهان عدالت و حقیقتند. اکنون، باید این پیام اعلام شود.» طبقهٔ عروس تا به امروز این دعوت را از همگان به عمل میآورند.
«هر که میشنود بگوید: ‹بیا!›»
۹، ۱۰. چگونه از آنانی که دعوت را شنیدند خواسته شد که دیگران را دعوت کنند، «بیا!»؟
۹ از آنانی که دعوت به ‹آمدن› میشود چه درخواستی میشود؟ از آنان نیز خواسته میشود که به دیگران بگویند: «بیا!» برای نمونه، در مجلّهٔ برج دیدهبانی اوّلاوت ۱۹۳۲ صفحهٔ ۲۳۲ آمده است: «باشد که مسحشدگان تمامی کسانی را که خواهان بشارت دادن به مردمند در انجام این فعالیت تشویق کنند. این بشارت دهندگان حتماً نباید از جمله مسحشدگان باشند تا پیام خدا را به دیگران برسانند. اکنون برای شاهدان یَهُوَه مایهٔ دلگرمی است که میتوانند آب حیات را به مردمی برسانند که ممکن است از حارمَجِدّون نجات یابند و تا ابد روی زمین زندگی کنند.»
۱۰ در مجلّهٔ برج دیدهبانی ۱۵ اوت ۱۹۳۴ صفحهٔ ۲۴۹ بر اهمیت مسئولیت کسانی که این دعوت را میشنوند تأکید شده و چنین آمده است: «طبقهٔ یوناداب با این که شاهدان مسحشدهٔ یَهُوَه نیستند باید همگام با طبقهای که پیشنمای یِیْهُو است، یعنی مسحشدگان پیش روند و پیام ملکوت خدا را اعلام کنند.» در سال ۱۹۳۵، هویت «گروه عظیم» که در مکاشفه ۷:۹-۱۷ به آن اشاره شده است مشخص گردید. از این رو، خادمان خدا با شتاب بیشتری به فعالیت موعظه پرداختند. از آن زمان شمار روزافزونی از گروه عظیم این دعوت را پذیرفتند و به صف پرستندگان حقیقی پیوستند. امروزه بیش از هفت میلیون نفر با قدردانی تمام پیام کلام خدا را پذیرفتند، خود را به خدا وقف کردند، تعمید گرفتند و با طبقهٔ عروس همگام شده مردم را دعوت میکنند که ‹بیایند و از آب حیات بیقیمت بگیرند.›
«روح» میگوید، «بیا!»
۱۱. در قرن اوّل، روح مقدّس خدا چه نقشی در فعالیت موعظه داشت؟
۱۱ هنگامی که عیسی در کنیسهای در ناصره موعظه میکرد از طومار اِشَعْیای نبی چنین خواند: ‹روح یَهُوَه بر من است، زیرا که مرا مسح کرد تا فقیران را بشارت دهم و مرا فرستاد، تا شکستهدلان را شفا بخشم و اسیران را به رستگاری و کوران را به بینایی، موعظه کنم و تا کوبیدگان را، آزاد سازم، و از سال پسندیدهٔ یَهُوَه موعظه کنم.› سپس گفتههای اِشَعْیا را به خود نسبت داد و گفت: «امروز این نوشته در گوشهای شما تمام شد.» (لو ۴:۱۷-۲۱) عیسی پیش از این که به آسمان عروج کند به شاگردانش چنین دلگرمی داد: «لیکن چون روحالقدس بر شما میآید، قوّت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود . . . تا اقصای جهان.» (اعما ۱:۸) در قرن اوّل، روح مقدّس خدا نقش بسیار مهمی در فعالیت موعظه ایفا میکرد.
۱۲. امروزه روح مقدّس خدا چه نقشی در به عمل آوردن دعوت از مردم دارد؟
۱۲ امروزه روح مقدّس خدا چه نقشی در به عمل آوردن دعوت از مردم دارد؟ روح مقدّس از یَهُوَه سرچشمه میگیرد. او با استفاده از روح مقدّس ذهن و دل طبقهٔ عروس را روشن میسازد تا کتاب مقدّس را درک کنند. روح مقدّس خدا طبقهٔ عروس را بر آن میدارد که از کسانی که امید زندگی ابدی روی زمین را دارند دعوت به عمل آورند و حقایق کلام خدا را برای آنان روشن سازند. کسانی که این دعوت را میپذیرند، شاگردان عیسی مسیح میگردند و خود نیز از دیگران این دعوت را به عمل میآورند. آنان چگونه از کمک روح مقدّس خدا بهرهمند میشوند؟ از آنجایی که آنان ‹به اسم روحالقدس› تعمید گرفتهاند هماهنگ با راهنمایی روح خدا عمل میکنند و برای دریافت کمک به آن تکیه مینمایند. (مت ۲۸:۱۹) پیامی که مسحشدگان و گروه عظیم موعظه میکنند چگونه از روح مقدّس سرچشمه گرفته است؟ این پیام از کتاب مقدّس که تحت تأثیر مستقیم روح مقدّس خدا نوشته شده است سرچشمه میگیرد. پس میتوان نتیجه گرفت که این دعوت از طریق روح خدا از مردم به عمل میآید. در واقع، روح مقدّس خدا راهنمای ماست. حال این موضوع باید چه تأثیری بر شرکت فعال ما در دعوت از مردم داشته باشد؟
«میگویند: ‹بیا!›»
۱۳. عبارت «روح و عروس میگویند ‹بیا›» به چه نکتهای اشاره دارد؟
۱۳ «روح و عروس» تنها یک بار نمیگویند «بیا!» فعلی که در زبان یونانی در اینجا استفاده شده است مفهوم عملی مستمر را دارد. در فارسی نیز این فعل به صورت «میگویند» ترجمه شده است که مفهوم استمرار و تداوم را دارد. از این رو در اینجا به این نکته اشاره میشود که دعوتی که از طرف خدا صورت میگیرد به صورت پیوسته و مستمر انجام میشود. آنانی که این دعوت را میشنوند و به آن پاسخ میگویند چه خواهند کرد؟ آنان نیز میگویند: «بیا!» در مورد گروه عظیم پرستندگان حقیقی گفته شده است که آنان ‹شبانهروز در معبد یَهُوَه وی را خدمت میکنند.› (مکا ۷:۹، ۱۵) این که آنان ‹شبانهروز خدمت میکنند› به چه معنی است؟ (لوقا ۲:۳۶، ۳۷؛ اَعمال ۲۰:۳۱؛ ۲تَسّالونیکیان ۳:۸ خوانده شود.) نمونهٔ پولُس رسول و همچنین نبیهای سالخورده به نام حَنّا نشان میدهد که ‹شبانهروز خدمت کردن› تلویحاً به معنی پیوستگی و تلاش جدّی در خدمت است.
۱۴، ۱۵. دانیال چگونه اهمیت استمرار و تداوم را در پرستش نشان داد؟
۱۴ دانیال نبی نیز اهمیت استمرار و تداوم در پرستش را نشان داد. (دانیال ۶:۵-۱۱، ۱۷ خوانده شود.) او حتی حاضر نشد برای یک ماه عادتی که در پرستش داشت تغییر دهد. او عادت داشت که «هر روز سه مرتبه» به یَهُوَه دعا کند. دانیال با این که میدانست ممکن است این کار به قیمت جانش تمام شود و به چاه شیران انداخته شود همچنان به این عادت خود در پرستش ادامه داد. به راستی دانیال با عملش نشان داد که هیچ چیز پراهمیتتر از تداوم و پیوستگی در پرستش یَهُوَه نیست. — مت ۵:۱۶.
۱۵ دانیال یک شب را در چاه شیران گذراند. شاه خود هنگام سحر به آنجا رفت و با لحنی غمگین فریاد برآورد: «ای دانیال بندهٔ خدای حیّ، آیا خدایت که او را پیوسته عبادت مینمایی به رهانیدنت از شیران قادر بوده است؟» دانیال فوراً پاسخ گفت: «ای پادشاه تا به ابد زنده باش! خدای من فرشتهٔ خود را فرستاده، دهان شیران را بست تا به من ضرری نرسانند چونکه به حضور وی در من گناهی یافت نشد و هم در حضور تو ای پادشاه تقصیری نورزیده بودم.» دانیال یَهُوَه را «پیوسته» و مستمر پرستش میکرد. از این رو یَهُوَه نیز او را برکت داد. — دان ۶:۲۰-۲۳.
۱۶. نمونهٔ دانیال چه سؤالاتی را در مورد شرکت ما در خدمت موعظه مطرح میکند؟
۱۶ دانیال حاضر بود بمیرد اما عادتی که در پرستش یَهُوَه داشت کنار نگذارد. ما چطور؟ ما اکنون برای این که استمرار در خدمت موعظهمان را حفظ کنیم، چه ازخودگذشتگیای از خود نشان میدهیم و یا حاضر به چه ازخودگذشتگیای هستیم؟ نباید اجازه دهیم حتی یک ماه هم بدون این که با دیگران در مورد یَهُوَه صحبت کنیم بگذرد. اگر امکانش را داریم آیا نباید سعیمان بر این باشد که هر هفته در خدمت موعظه شرکت کنیم؟ حتی اگر از نظر جسمانی ناتوان و ضعیف هستیم و در ماه تنها میتوانیم برای ۱۵ دقیقه موعظه کنیم باز هم باید گزارش ماهانهٔ موعظهمان را تحویل دهیم. به چه دلیل؟ زیرا ما نیز میخواهیم همچنان در کنار روح و عروس از تشنگان دعوت کنیم که «بیا!» بله، تلاش ما بر این است که در اعلام بشارت ملکوت شرکت مرتب داشته باشیم و مبشّری فعال بمانیم.
۱۷. چه فرصتهایی را نباید در رساندن دعوت خدا به مردم از دست بدهیم؟
۱۷ به راستی که خدمت موعظه افتخاری است بزرگ. از این رو ما نه فقط میخواهیم در زمانی که برای خدمت موعظه کنار گذاشتهایم دعوت یَهُوَه را به مردم برسانیم بلکه میخواهیم برای این کار، هر فرصتی را غنیمت شماریم. پس میخواهیم حتی زمانی که به خرید، سفر یا تعطیلات میرویم و یا در مدرسه یا محل کار، تشنگان را دعوت کنیم که ‹از آب حیات بیقیمت بگیرند.› حتی اگر دولت خدمت موعظهمان را محدود کند ما محتاطانه به خدمتمان ادامه میدهیم. شاید بتوانیم در چنین شرایطی به روشی موعظه کنیم که توجه دیگران را جلب نکند. برای مثال در خدمت خانهبهخانه چند خانه در میان موعظه کنیم و یا در خدمت موعظهٔ غیر رسمی بیشتر فعال باشیم.
بگویید «بیا!»
۱۸، ۱۹. شما چگونه نشان میدهید که برای افتخار همکاری با خدا ارزش قائلید؟
۱۸ حال بیش از ۹۰ سال است که روح و عروس به هر که تشنهٔ آب حیات است میگویند «بیا!» آیا این دعوت هیجانانگیز به گوش شما هم رسیده است؟ اگر چنین است ضروری است که شما نیز دیگران را دعوت کنید.
۱۹ ما نمیدانیم یَهُوَه تا به کی این دعوت محبتآمیز را به عمل میآورد. اما میتوانیم تا آن زمان با خدا همکاری کنیم و از تشنگان دعوت کنیم که «بیا!» (۱قر ۳:۶، ۹) به راستی که چه افتخاری است! باشد که برای این افتخار ارزش قائل باشیم و پیوسته در موعظه «قربانیِ تسبیح را به خدا بگذرانیم.» (عبر ۱۳:۱۵) آنان که امید زندگی ابدی بر روی زمین را دارند با طبقهٔ عروس یکصدا شوند و همچنان بگویند «بیا!» امید است که بسیاری از این «آب حیات بیقیمت» بنوشند.
چه آموختید؟
• از چه کسانی دعوت به ‹آمدن› شده است؟
• چرا میتوان گفت دعوت به ‹آمدن› از طرف یَهُوَه است؟
• روح مقدّس خدا در دعوت به ‹آمدن› چه نقشی دارد؟
• چرا باید تلاش کنیم که مرتباً در خدمت موعظه شرکت کنیم؟
[نمودار/تصاویر در صفحهٔ ١۶]
(برای دیدن شکل صحیح به نشریه رجوع شود)
همچنان بگویید «بیا!»
۱۹۱۴
۵۱۰۰ مبشّر
۱۹۱۸
بسیاری در بهشت روی زمین زندگی خواهند کرد
۱۹۲۲
«پادشاه و ملکوت او را اعلام کنید، اعلام کنید، اعلام کنید»
۱۹۲۹
مسحشدگان وفادار بر زمین میگویند، «بیا!»
۱۹۳۲
از غیر مسحشدگان نیز خواسته شد که دیگران را به ‹آمدن› دعوت کنند
۱۹۳۴
طبقهٔ یوناداب به خدمت موعظه دعوت شد
۱۹۳۵
«گروه عظیم» معرفی شد
۲۰۰۹
۷٬۳۱۳٬۱۷۳ مبشّر