«حاضر باشید»

^۱ عیسی در نبوّت خود در خصوص پایان این سیستم به ما هشدار داد تا بیش از حد خود را مشغول امور پیش پا افتادهٔ زندگی نکنیم.‏ (‏ مت ۲۴:‏۳۶-‏۳۹؛‏ لو ۲۱:‏۳۵،‏ ۳۴)‏ از آنجا که مصیبت عظیم هر آن می‌تواند آغاز شود واجب است که بر طبق گفتهٔ عیسی عمل کنیم:‏ «لهٰذا شما نیز حاضر باشید،‏ زیرا در ساعتی که گمان نبرید،‏ پسر انسان می‌آید.‏» (‏ مت ۲۴:‏۴۴)‏ چه چیزی می‌تواند در این راه به ما کمک کند؟‏

^۲ مقابله با نگرانی‌ها و سرگرمی‌ها:‏ یکی از دام‌هایی که ما را از لحاظ روحانی در خطر می‌اندازد «اندیشه‌های دنیوی» یا به عبارتی نگرانی‌های زندگی است.‏ (‏ لو ۲۱:‏۳۴)‏ در برخی کشورها،‏ فقر،‏ بی‌کاری،‏ و بالا رفتن هزینهٔ زندگی داشتن ضروریات زندگی را مشکل کرده است.‏ در دیگر کشورها داشتن خانه و زندگی مرفه امری معمولی است.‏ اگر کسب مادیات دائماً ذهنمان را به خود مشغول می‌کند این خطر برای ما وجود دارد که واقعیت ملکوت را دیگر مد نظر نداشته باشیم.‏ (‏ مت ۶:‏۱۹-‏۲۴،‏ ۳۱-‏۳۳)‏ جلسات مسیحی به ما کمک می‌کند تا افکارمان را متمرکز نگاه داریم.‏ آیا تمام سعی‌مان را برای حضور یافتن در همهٔ جلسات می‌کنیم؟‏ —‏ عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵.‏

^۳ دنیای امروزه مملوّ از چیزهایی است که توجه ما را به خود جلب می‌کند و اوقات پرارزشمان را می‌گیرد.‏ گذراندن وقت زیاد برای گشتن در اینترنت،‏ خواندن و نوشتن نامه‌های الکترونیکی یا بازی‌های کامپیوتری می‌تواند دام دیگری برای ما باشد.‏ ساعات بی‌شماری را می‌توان صرف تماشای تلویزیون،‏ فیلم،‏ و سرگرمی،‏ خواندن کتاب‌های گوناگون و ورزش کرد.‏ همهٔ این‌ها می‌توانند وقت و نیرویی را که برای پرداختن به امور روحانی لازم است از ما بربایند.‏ درست است که تفریحات و اوقات استراحت می‌تواند موقتاً روحیهٔ ما را تازه کند،‏ ولی مطالعهٔ شخصی و خانوادگی فواید ابدی به همراه دارد.‏ (‏ ۱ تیمو ۴:‏٬۷ ۸)‏ آیا روزانه اوقاتی را صرف تعمّق در کلام خدا می‌کنیم؟‏ —‏ افس۵:‏۱۵-‏۱۷.‏

^۴ باید برای برنامه‌ای که سازمان یَهُوَه به منظور تعلیم روحانی ما فراهم دیده است بسیار شکرگزار باشیم زیرا به ما کمک می‌کند تا ‹از جمیع این چیزهایی که به وقوع خواهد پیوست نجات یابیم و در حضور پسر انسان بایستیم.‏› (‏ لو ۲۱:‏۳۶)‏ باشد که از همهٔ این تدارکات کمال استفاده را بنماییم و آماده باشیم تا هنگام ظهور عیسی مسیح،‏ ایمانمان موجب تسبیح و جلال و اکرام شود.‏ —‏ ۱ پطر ۱:‏۷.‏

در تشویق یکدیگر کوشا باشیم

^۱ دختربچه‌ای قبل از خواب با گریه از مادرش پرسید:‏ «مادر،‏ آیا من امروز دختر خوبی نبودم؟‏» این سؤال،‏ مادر کودک را متعجب کرد.‏ او متوجه شده بود که بخصوص در آن روز دخترش سعی کرده بود رفتار خوبی داشته باشد،‏ اما حتی یک کلمهٔ تحسین‌آمیز هم از مادرش نشنیده بود.‏ قطرات اشک آن دختر باید به ما یادآوری کند که همهٔ ما،‏ چه پیر چه جوان،‏ نیاز به تشویق و تحسین داریم.‏ آیا به اطرافیانمان برای اَعمال خوبشان آفرین و احسن می‌گوییم؟‏ —‏ امث ۲۵:‏۱۱.‏

^۲ مسلّماً دلایل بسیاری برای تشویق و تحسین یاران مسیحی‌مان داریم.‏ پیران،‏ خادمان،‏ و پیشگامان برای انجام مسئولیت‌هایشان سعی فراوان می‌کنند.‏ (‏ ۱ تیمو ۴:‏۱۰؛‏ ۵:‏۱۷)‏ والدین خداترس کمال سعی خود را می‌کنند تا فرزندانشان را در راه یَهُوَه تعلیم دهند.‏ (‏ افس۶:‏۴)‏ جوانان مسیحی با روحیهٔ دنیوی شدیداً مقاومت می‌نمایند.‏ (‏ ۱ قر ۲:‏۱۲؛‏ افس۲:‏۱-‏۳)‏ دیگران با وجود پا به سن گذاشتن،‏ بیماری‌ها،‏ و دیگر سختی‌ها همواره یَهُوَه را خدمت می‌کنند.‏ (‏ ۲ قر ۱۲:‏۷)‏ همهٔ این افراد درخور تحسین و تشویق هستند.‏ آیا از کوشش‌های آن‌ها که قابل تحسین هستند آگاه هستیم؟‏

^۳ تشویق بجا:‏ هنگامی که جماعت تحسین می‌شود همهٔ اعضای آن به وجد می‌آیند.‏ ولی اگر کسی ما را شخصاً تحسین کند موجب شادی بیشتری می‌شود.‏ برای نمونه،‏ پولُس رسول در نامهٔ خود به رومیان در باب ۱۶ مستقیماً از فیبی،‏ پَرِسْکِلّا،‏ اَکیلا،‏ طَریفَینا،‏ طَرِیفُوسا،‏ و پَرْسیس و دیگر برادران قدردانی نمود.‏ (‏ روم ۱۶:‏۱-‏۴،‏ ۱۲)‏ بدون شک چنین ابراز قدردانی‌ای آن مسیحیان وفادار را بسیار خوشحال کرد!‏ وقتی یکدیگر را تحسین کنیم این احساس را خواهیم داشت که به وجود هم نیازمندیم و این ما را به هم نزدیک‌تر می‌کند.‏ آیا اخیراً کسی را برای مورد بخصوصی تحسین کرده‌ای؟‏ —‏ افس۴:‏۲۹.‏

^۴ از صمیم قلب:‏ برای اینکه تحسین ما واقعاً شادی‌بخش باشد باید با صمیمیت همراه باشد.‏ اگر از صمیم قلب صحبت نکنیم معمولاً اشخاص متوجه می‌شوند که صادقانه حرف نزده‌ایم.‏ (‏ امث ۲۸:‏۲۳)‏ در حینی که به خود آموزش می‌دهیم تا صفات نیکو را در دیگران ببینیم،‏ قلبمان ما را به تحسین و تشویق ایشان برمی‌انگیزد.‏ باید بخواهیم صمیمانه دیگران را تحسین کنیم زیرا ‹سخنی که در محلّش گفته شود بسیار نیکو است.‏› —‏ امث ۱۵:‏۲۳.‏