مأخذ جزوهٔ کار و آموزش

۶-‏۱۲ مه

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۳۶-‏۳۷

خودت را به خاطر شریران ناراحت نکن»

ب۱۷/‏۰۴ ص ۱۰ ¶۴

چه چیزهایی با آمدن پادشاهی خدا از میان خواهد رفت؟‏

^۴ امروزه مردمان شریر چه تأثیری بر ما دارند؟‏ پولُس رسول تحت الهام الٰهی دوران ما را ‹زمان‌هایی سخت› خواند و سپس چنین نوشت:‏ «شریران و شیّادان روزبه‌روز بدتر خواهند شد.‏» (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۵،‏ ۱۳)‏ آیا شاهد تحقق این پیشگویی هستید؟‏ بسیاری از ما از اعمال افراد شریر آسیب دیده‌ایم،‏ همچون اعمالی که نتیجهٔ نفرت افراد تندرو و متعصب،‏ خشونت زورگویان و جنایتکاران بی‌رحم بوده است.‏ برخی آشکارا شرارت می‌کنند،‏ اما برخی نیز شیادند و چهرهٔ خود را پشت نقابی از درستکاری می‌پوشانند.‏ حتی اگر قربانی این افراد شریر نبوده‌ایم،‏ تأثیر آنان را در زندگی‌مان دیده‌ایم.‏ وقتی از اعمال فجیع آنان آگاه می‌شویم برایمان دردناک و وحشت‌آور است.‏ نمونهٔ آن رفتار وحشیانهٔ شریران با کودکان،‏ سالمندان و دیگر انسان‌های بی‌دفاع است.‏ اعمال و روحیهٔ شریران،‏ وحشیانه،‏ غیرانسانی و حتی شیطانی است.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۵)‏ اما کلام یَهُوَه خدا در مقابل تمامی این اخبار بد،‏ خبری خوش به ما می‌دهد.‏

ب۲۲/‏۰۶ ص ۱۰ ¶۱۰

گذشت و بخشش و برکات یَهُوَه

^۱۰ کینه‌توزی زیان‌آورست.‏ کینه و خشم باری سنگین بر دل است.‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما از این بار رها شویم و آرامش داشته باشیم.‏ (‏اِفِسُسیان ۴:‏۳۱،‏ ۳۲ خوانده شود.‏)‏ در کلامش چنین تأکید شده:‏ «از خشم بازایست و غضب را ترک نما.‏» (‏مز ۳۷:‏۸)‏ این پندی بسیار عاقلانه و حکیمانه است.‏ کینه به دل گرفتن هم برای جسم و هم برای روانمان زیان‌آور است.‏ (‏امث ۱۴:‏۳۰)‏ در واقع کینه‌توزی مثل خوردن سم است.‏ اگر نسبت به کسی که ما را رنجانده خشمگین بمانیم فقط به خود صدمه می‌زنیم.‏ اما اگر خشم و کینه را از دل بیرون کنیم،‏ انگار هدیه‌ای به خود داده‌ایم.‏ (‏امث ۱۱:‏۱۷)‏ با این کار دل و ذهنمان آرام می‌شود و در خدمت به یَهُوَه پیش می‌رویم.‏

ب۰۳ ۱/‏۱۲ ص ۲۷ ¶۲۰

«در یَهُوَه کاملاً شاد باش»

^۲۰ سپس «حلیمان [یا فروتنان] وارث زمین خواهند شد.‏» (‏مزمور ۳۷:‏۱۱الف)‏ اما این «حلیمان» یا فروتنان چه کسانی هستند؟‏ واژه‌ای که در این آیه ‹حلیم› ترجمه شده است ریشهٔ آن از لغتی است که به معنی «متأثر،‏ متواضع و محقّر» می‌باشد.‏ بلی،‏ «حلیمان» کسانی هستند که متواضعانه منتظر یَهُوَه می‌شوند تا عدالت را برقرار سازد.‏ «حلیمان وارث زمین خواهند شد و از فراوانی سلامتی [یعنی صلح و آرامش] متلذّذ خواهند گردید.‏» (‏مزمور ۳۷:‏۱۱ب)‏ ما امروزه حتی این صلح و آرامش را در جماعت مسیحی حقیقی می‌یابیم.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۴۴۵

کوه

ثبات،‏ پایداری یا بلندی.‏ کوه نماد ثبات و پایداری است.‏ (‏اش‍ ۵۴:‏۱۰؛‏ حب‍ ۳:‏۶؛‏ مز ۴۶:‏۲.‏)‏ برای همین مزمورنویس عدالت یَهُوَه را به «کوه‌های پرشکوه» تشبیه کرده است.‏ (‏مز ۳۶:‏۶)‏ شاید منظور مزمورنویس این بوده که عدالت یَهُوَه پایدار و تغییرناپذیر است،‏ یا شاید منظورش این بوده که مثل کوهی که در بلندی قرار دارد،‏ عدالت یَهُوَه بالاتر از عدالت انسان‌هاست.‏ (‏با اِشَعْیا ۵۵:‏۸،‏ ۹ مقایسه شود.‏)‏ مکاشفه ۱۶:‏۲۰ به نکتهٔ دیگری اشاره می‌کند؛‏ وقتی هفتمین کاسهٔ خشم خدا ریخته شد،‏ «همهٔ کوه‌ها محو شدند.‏» این آیه نشان می‌دهد که حتی چیزهایی که مثل کوه پایدار و استوار به نظر می‌آیند،‏ نمی‌توانند از آتش خشم یَهُوَه دور بمانند.‏—‏با اِرْمیا ۴:‏۲۳-‏۲۶ مقایسه شود.‏

۱۳-‏۱۹ مه

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۳۸-‏۳۹

بیش از حد احساس تقصیر نکنید

ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۱۲-‏۱۳

به آینده چشم بدوزید

^۱۲ ۱یوحنا ۳:‏۱۹،‏ ۲۰ خوانده شود.‏ همهٔ ما گاه احساس تقصیر می‌کنیم.‏ برای مثال،‏ برخی به دلیل اعمالی که پیش از آشنایی با حقیقت مرتکب شده‌اند احساس تقصیر می‌کنند.‏ برخی دیگر به دلیل اشتباهاتِ پس از تعمیدشان،‏ احساس تقصیر می‌کنند.‏ (‏روم ۳:‏۲۳)‏ البته همهٔ ما تلاش می‌کنیم آنچه را که درست است انجام دهیم،‏ اما «بسیار می‌لغزیم.‏» (‏یعقو ۳:‏۲؛‏ روم ۷:‏۲۱-‏۲۳)‏ با این که احساس تقصیر دردناک است،‏ می‌تواند فوایدی برایمان داشته باشد.‏ چرا؟‏ زیرا چنین احساسی می‌تواند ما را بر آن دارد که خود را اصلاح کنیم و مصمم باشیم که اشتباهاتمان را تکرار نکنیم.‏—‏عبر ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳.‏

^۱۳ از طرف دیگر،‏ گاه ممکن است بیش از حد احساس تقصیر کنیم؛‏ یعنی پس از این که توبه کردیم و بخشش یَهُوَه شامل حالمان شد،‏ هنوز احساس تقصیر کنیم.‏ چنین احساسی می‌تواند به ضررمان باشد.‏ (‏مز ۳۱:‏۱۰؛‏ ۳۸:‏۳،‏ ۴)‏ چرا؟‏ نمونهٔ خواهری را در نظر بگیرید که به خاطر اشتباهات گذشته‌اش،‏ مدت‌ها احساس تقصیر می‌کرد.‏ او می‌گوید:‏ «احساس می‌کردم که سعی و تلاش برای خدمت به یَهُوَه فایده‌ای ندارد،‏ زیرا احتمالاً دیگر هیچ امیدی به نجاتم نیست.‏» شاید بسیاری از ما احساس مشابهی داشته باشیم.‏ اما نباید بیش از حد احساس تقصیر کنیم.‏ زیرا چنین احساسی می‌تواند باعث شود که از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم و شیطان را شاد سازیم؛‏ در حالی که یَهُوَه هنوز دوستمان دارد و ما را بخشیده است.‏—‏با ۲قُرِنتیان ۲:‏۵-‏۷،‏ ۱۱ مقایسه شود.‏

ب۰۲-‏‎⁦E⁩‏ ۱۵/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

چطور می‌توانیم از زندگی‌مان به بهترین شکل استفاده کنیم؟‏

روزهای زندگی‌مان کوتاه و زودگذر است.‏ برای همین داوود در دعایی در مورد کوتاهی عمر انسان می‌گوید:‏ «ای یَهُوَه،‏ به من کمک کن که بدانم زندگی‌ام کی تمام می‌شود،‏ و چند روز از عمرم باقیست.‏ کمکم کن تا بفهمم زندگی‌ام چقدر زودگذر است!‏ در واقع تو عمرم را به اندازهٔ یک وجب کرده‌ای؛‏ طول عمرم از دید تو چیزی به حساب نمی‌آید.‏» برای داوود مهم بود که هم با رفتارش و هم با طرز صحبتش خدا را خوشحال کند.‏ او توکّلش را به خدا این طور نشان داد:‏ «تنها امیدم تویی.‏» (‏مزمور ۳۹:‏۴،‏ ۵،‏ ۷)‏ یَهُوَه به دعای داوود جواب داد و کارهای او را دید و به او برکت داد.‏

مشغلهٔ زندگی زیاد است و بدون این که متوجه شویم روزهای زندگی‌مان می‌گذرد.‏ این می‌تواند باعث استرس و نگرانی‌مان شود،‏ چون چیزهای زیادی هستند که باید انجام دهیم یا می‌خواهیم تجربه کنیم،‏ اما وقت کافی برای همهٔ آن‌ها نداریم.‏ آیا ما هم مثل داوود می‌خواهیم با روش زندگی‌مان یَهُوَه را خوشحال کنیم؟‏ یَهُوَه تک‌تک ما را می‌بیند و به کارهایمان توجه می‌کند.‏ حدود ۳۶۰۰ سال پیش،‏ ایّوب مردی باایمان و خداترس می‌دانست که یَهُوَه ‹کارهایش را می‌بیند و به هر کاری که می‌کند توجه می‌کند.‏› برای همین از خودش پرسید:‏ ‹وقتی او از من بازخواست کند،‏ چه جوابی دارم که به او بدهم؟‏› (‏ایّوب ۳۱:‏۴-‏۶،‏ ۱۴)‏ پس ما هم می‌خواهیم با اولویت دادن به برنامهٔ روحانی‌مان و اطاعت از راهنمایی‌های یَهُوَه،‏ به بهترین شکل از وقتمان استفاده کنیم.‏

ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۴

دوستی دوباره با یَهُوَه

به طور مرتب با یَهُوَه صحبت کنید.‏ یَهُوَه می‌داند که به خاطر عذاب وجدان،‏ شاید برایتان سخت باشد که به او دعا کنید.‏ (‏روم ۸:‏۲۶)‏ اما «در دعا پشتکار داشته باشید» و به یَهُوَه بگویید که می‌خواهید دوباره با او دوست شوید.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۲)‏ آندره می‌گوید:‏ «خیلی شرمنده بودم و عذاب وجدان داشتم.‏ اما هر بار که دعا می‌کردم،‏ احساس آرامش جای این احساسات منفی را می‌گرفت.‏» اگر شما نمی‌دانید در دعا به یَهُوَه چه بگویید،‏ مزامیر ۵۱ و ۶۵ را بخوانید و ببینید که داوود پادشاه هنگام توبه چگونه به یَهُوَه دعا کرد.‏

گوهرهای روحانی

ب۲۲/‏۰۹ ص ۱۳ ¶۱۶

قابل اعتماد باشید!‏

^۱۶ خویشتنداری باعث می‌شود تا اعتماد دیگران را جلب کنیم.‏ این خصوصیت کمک می‌کند تا راز کسی را پیش دیگران فاش نکنیم.‏ (‏امثال ۱۰:‏۱۹،‏ ه‌ن خوانده شود.‏)‏ خویشتنداری مخصوصاً موقع استفاده از شبکه‌های اجتماعی مهم است.‏ اگر مراقب نباشیم ممکن است ندانسته موضوعی را پیش افراد زیادی فاش کنیم.‏ اگر اطلاعاتی را به صورت آنلاین پخش کنیم،‏ نمی‌دانیم چطور از آن استفاده می‌شود یا چه ضرری می‌تواند برساند.‏ خویشتنداری همین طور به ما کمک می‌کند تا برادران و خواهرانمان را در خطر نیندازیم.‏ مثلاً در کشورهایی که فعالیت ما در آنجا محدود یا ممنوع است،‏ ممکن است پلیس از ما سؤالاتی بپرسد.‏ ما در این موقعیت و موقعیت‌های مشابه می‌توانیم این اصل را در نظر داشته باشیم که می‌گوید:‏ «دهانم را به لگام نگاه خواهم داشت.‏» (‏مز ۳۹:‏۱،‏ ه‌ن)‏ ما می‌خواهیم در برخورد با همه،‏ مثل خانواده،‏ دوستان،‏ برادران و خواهران قابل اعتماد باشیم و برای این کار باید خویشتندار باشیم.‏

۲۰-‏۲۶ مه

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۴۰-‏۴۱

چرا باید به دیگران کمک کنیم؟‏

ب۱۸/‏۰۸ ص ۲۲ ¶۱۶-‏۱۸

بخشندگی انسان را شاد می‌سازد

^۱۶ افراد سخاوتمند نباید انتظار داشته باشند که در ازای بخشندگی‌شان چیزی دریافت کنند.‏ تعلیم عیسی نیز نشان‌دهندهٔ این موضوع است.‏ او گفت:‏ «وقتی ضیافتی ترتیب می‌دهی،‏ مردم فقیر،‏ معلول،‏ لنگ و نابینا را دعوت کن.‏ آنگاه شادمان خواهی بود،‏ چون آنان هیچ چیز ندارند که در عوض به تو بدهند.‏» (‏لو ۱۴:‏۱۳،‏ ۱۴)‏ کلام خدا می‌گوید:‏ «شخص گشاده‌دست خود نیز مبارک خواهد بود.‏» همچنین می‌گوید:‏ «خوشا به حال کسی که به فکر بینوایان باشد.‏» (‏امث ۲۲:‏۹؛‏ مز ۴۱:‏۱)‏ پس یکی از دلایلی که می‌خواهیم سخاوتمند باشیم این است که کمک به دیگران به ما شادی می‌بخشد.‏

^۱۷ هنگامی که پولُس گفت،‏ «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است» سخن عیسی را نقل‌قول می‌کرد.‏ منظور پولُس این نبود که تنها از نظر مالی بخشنده باشیم.‏ ما می‌توانیم دیگران را تشویق و راهنمایی کنیم و در مواقع نیاز به آنان یاری رسانیم.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۱-‏۳۵)‏ پولُس از طریق گفتار و رفتارش به ما آموخت که باید زمان و انرژی خود را برای دیگران صرف کنیم و به آنان توجه و محبت نشان دهیم.‏

^۱۸ محققان علوم اجتماعی نیز به این نتیجه رسیده‌اند که بخشندگی انسان را شاد می‌سازد.‏ مقاله‌ای چنین می‌گوید:‏ «وقتی شخصی در عمل به دیگران محبت می‌کند،‏ شادی او چند برابر می‌شود.‏» محققان می‌گویند که شخص با کمک کردن به دیگران می‌تواند زندگی‌ای هدفمند و پرمفهوم داشته باشد.‏ به همین دلیل کارشناسان اغلب توصیه می‌کنند که افراد برای بهبود وضعیت روحی و جسمی خود،‏ در مراکز خدماتی به کار داوطلبانه بپردازند.‏ جای تعجب نیست که محققان به چنین نتیجه‌ای رسیده‌اند؛‏ زیرا یَهُوَه آفریدگار مهربان ما در کلامش گفته است که سخاوت و بخشندگی ما را شاد می‌سازد.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷.‏

ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۷

یَهُوَه شما را حفظ خواهد کرد

^۷ اگر شما با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنید،‏ اطمینان داشته باشید که همان گونه که یَهُوَه در گذشته از خادمانش حمایت کرد،‏ از شما نیز پشتیبانی خواهد کرد و به شما تسلّی خواهد بخشید.‏ داوود پادشاه نوشت:‏ «خوشا به حال کسی که به فکر بینوایان باشد؛‏ خداوند او را در روز بلا رهایی خواهد بخشید.‏ خداوند او را محافظت خواهد کرد و زنده نگاه خواهد داشت.‏» (‏مز ۴۱:‏۱،‏ ۲)‏ واضح است که منظور داوود این نبود که شخصی درستکار که به فکر بینوایان بود،‏ هرگز نمی‌مرد.‏ پس منظور چیست و یَهُوَه چگونه به او یاری می‌رساند؟‏ داوود گفت:‏ «یَهُوَه او را در بستر بیماری حفظ خواهد کرد؛‏ در بیماری‌اش بستر او را برایش راحت‌تر خواهی ساخت.‏» (‏مز ۴۱:‏۳،‏ دج)‏ آری یَهُوَه کاملاً از درد خادمانش که به فکر بینوایان بوده‌اند،‏ آگاه است و آنان را فراموش نمی‌کند،‏ او می‌تواند به آنان قوّت‌قلب و حکمت بخشد.‏ یَهُوَه همچنین بدن انسان را چنان آفریده که قدرت دارد خود را ترمیم سازد و شخص بهبود یابد.‏

ب۱۷/‏۰۹ ص ۱۲ ¶۱۷

دلسوزی یَهُوَه خدا را سرمشق قرار دهید

^۱۷ البته انگیزهٔ اصلی ما از دلسوزی باید این باشد که یَهُوَه خدا یعنی سرچشمهٔ محبت و دلسوزی را سرمشق قرار داده و او را جلال دهیم.‏ (‏امث ۱۴:‏۳۱)‏ او نمونه‌ای کامل برای ماست.‏ پس باشد که تا جای ممکن دلسوزی او را سرمشق قرار دهیم.‏ به این شکل به برادران و خواهرانمان نزدیک‌تر می‌شویم و رابطه‌مان با دیگران نیز بهتر می‌شود.‏—‏غلا ۶:‏۱۰؛‏ ۱یو ۴:‏۱۶.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۱۶

یَهُوَه

موضوع اصلی کتاب مقدّس بر حق بودن حکمرانی یَهُوَه است.‏ این نشان می‌دهد که مقصود اصلی یَهُوَه تقدّس نامش است.‏ این به چه معنی است؟‏ این که نام خدا باید از هر گونه بدنامی پاک شود،‏ همهٔ فرشتگان و انسان‌ها از روی عشق و محبت،‏ او را به عنوان حاکم متعال بپذیرند،‏ اسمش را تمجید کنند و خواستش را انجام دهند.‏ دعای داوود در مزمور ۴۰:‏۵-‏۱۰ به روشنی نشان می‌دهد که او به تقدّس نام خدا چقدر اهمیت می‌داد و پاک شدن نام خدا به چه معنی است.‏ (‏توجه کنید که پولُس رسول بخشی از این مزمور را در عبرانیان ۱۰:‏۵-‏۱۰ به عیسی مسیح نسبت داده است.‏)‏

۲۷ مه–‏۲ ژوئن

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۴۲-‏۴۴

به دقت به راهنمایی‌های یَهُوَه عمل کنید

ب۰۶ ۱/‏۶ ص ۱۸ ¶۴

نکاتی از بخش دوّم کتاب مزامیر

۴۲:‏۴،‏ ۵،‏ ۱۱؛‏ ۴۳:‏۳-‏۵.‏ اگر به دلیلی موجه برای مدتی کوتاه از جماعت مسیحی به دور باشیم خاطرات شیرین معاشرتمان با برادران می‌تواند ما را تقویت کند.‏ در ابتدا،‏ این موضوع ممکن است درد تنهایی را تشدید سازد اما به یادمان می‌آورد که خدا پناهگاه ماست و لازم است برای تسلّی منتظر او بمانیم.‏

ب۱۲ ۱۵/‏۱ ص ۱۵ ¶۲

مطالعهٔ خود را پرثمرتر و لذّت‌بخش‌تر سازید

^۱ دعا:‏ اوّلین قدم در این راه دعاست.‏ (‏مز ۴۲:‏۸)‏ چرا؟‏ چون مطالعهٔ کلام خدا بخشی از پرستشمان است.‏ از این رو،‏ لازم است از یَهُوَه بخواهیم که دلی پذیرا و روح‌القدس را عطا کند.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳)‏ خواهری به نام باربارا که برای سالیان سال میسیونر است،‏ چنین می‌گوید:‏ «همیشه قبل از خواندن یا مطالعهٔ کتاب مقدّس دعا می‌کنم.‏ پس از آن احساس می‌کنم که یَهُوَه با من است و عملم را تأیید می‌کند.‏» بلی،‏ دعا دل و ذهن ما را قبل از مطالعه برای پذیرش تعالیم کلام خدا باز می‌کند.‏

ب۱۶/‏۰۹ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

«دستانت سست نشود!‏»

^۱۱ تعالیم الٰهی که در جماعات مسیحی،‏ مجمع‌ها،‏ کنگره‌ها و دوره‌های آموزشی داده می‌شود،‏ ما را تقویت می‌کند.‏ این آموزش در ما انگیزهٔ مناسب ایجاد می‌کند که اهداف روحانی برای خود قرار دهیم و مسئولیت‌های مسیحی‌مان را به انجام رسانیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۳۲)‏ آیا شما با اشتیاق تلاش می‌کنید که از این آموزش‌ها قدرت یابید.‏

^۱۲ یَهُوَه به اسرائیلیان کمک کرد که حبشی‌ها و عَمالیقی‌ها را شکست دهند،‏ همچنین به نِحِمیا و همکارانش قوّت بخشید تا کار بازسازی را به پایان رسانند.‏ مشابهاً خدا به ما نیز قوّت می‌بخشد تا با وجود مخالفت‌ها،‏ بی‌علاقگی مردم و نگرانی‌ها محکم بایستیم و کار موعظه را ادامه دهیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۰)‏ مسلّماً ما انتظار معجزه از یَهُوَه خدا نداریم بلکه خود باید سهم‌مان را ایفا کنیم.‏ چگونه؟‏ با مطالعهٔ روزانهٔ کلام خدا،‏ آماده کردن جلسات هفتگی و شرکت در آن،‏ مطالعهٔ شخصی و خانوادگی،‏ پر کردن دل و ذهنمان از کلام خدا و توکل و تکیهٔ همیشگی در دعا به یَهُوَه خدا.‏ باشد که هیچ گاه اجازه ندهیم که دیگر فعالیت‌ها بر سر راه تدارکاتی قرار گیرد که یَهُوَه خدا برای قوّت بخشیدن و دلگرم ساختن ما فراهم دیده است.‏ اگر احساس کردید که در یکی از این زمینه‌ها دست شما سست شده است،‏ از خدا کمک بخواهید،‏ آنگاه خواهید دید که روح مقدّس او چگونه «به شما نیرو می‌دهد» و «هم رغبت و هم قدرت عمل را به شما» عطا می‌کند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳)‏ حال،‏ شما چگونه می‌توانید دست دیگران را قوّت بخشید؟‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۱۲۴۲

شغال

گاه در کتاب مقدّس از واژهٔ «شغال» به عنوان تشبیه استفاده شده است.‏ ایّوب برای توصیف وضعیت اسفبارش گفت که ‹برادر شغالان شده است.‏› (‏ایو ۳۰:‏۲۹)‏ مزمورنویس در مورد شکست خفّت‌وار قوم خدا با ناراحتی گفت:‏ «ما را در لانهٔ شغال‌ها بدون کمک رها کرده‌ای.‏» (‏مز ۴۴:‏۱۹)‏ او احتمالاً به میدان جنگ فکر می‌کرد که معمولاً شغالان جسد کشته‌شدگان را می‌خوردند.‏ (‏با مزمور ۶۸:‏۲۳ مقایسه شود.‏)‏ تصرّف اورشلیم در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ به دست بابلیان باعث قحطی شدیدی شد.‏ در نتیجه مادران با بی‌رحمی بچه‌هایشان را کشتند و خوردند.‏ برای همین اِرْمیا به درستی نشان داد که قوم خدا در مقایسه با شغال‌ها بی‌رحم و سنگدل بودند.‏—‏مرا ۴:‏۳،‏ ۱۰.‏

۳-‏۹ ژوئن

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۴۵-‏۴۷

ترانه‌ای دربارهٔ عروسی یک پادشاه

ب۱۴ ۱۵/‏۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۹

از عروسی برّه شادی کنید!‏

^۸ مزمور ۴۵:‏۱۳،‏ ۱۴الف از ترجمهٔ هزارهٔ نو خوانده شود.‏ کتاب مقدّس،‏ عروس را بسیار «شکوهمند» توصیف می‌کند.‏ در مکاشفه ۲۱:‏۲ عروس به شهر اورشلیم جدید تشبیه و «برای شوهر خود آراسته شده» است.‏ این شهر آسمانی «جلال خدا» را دارد و درخشندگی آن «مانند گوهری بسیار گرانبها،‏ همچون یشم،‏ و به شفافیت بلور» است.‏ (‏مکا ۲۱:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ جلال اورشلیم جدید در کتاب مکاشفه به زیبایی توصیف شده است.‏ (‏مکا ۲۱:‏۱۸-‏۲۱)‏ جای تعجب نیست که مزمورنویس عروس را بسیار «شکوهمند» توصیف کرده است!‏ نباید فراموش کرد که این جشن عروسی شاهانه در آسمان برگزار می‌شود.‏

^۹ عروس را به نزد داماد یعنی مسیح پادشاه می‌آورند.‏ او عروس را ‹با آب کلام شسته و طاهر ساخته است.‏› از این رو،‏ عروس «مقدّس و بی‌عیب» است.‏ (‏افس ۵:‏۲۶،‏ ۲۷)‏ لباس عروس باید برای این جشن شایسته باشد و چنین نیز است!‏ بلی،‏ «[عروس] جامهٔ زَربَفت به تن دارد» و «در پیراهنهای گلدوخت،‏ او را به پیشگاه پادشاه می‌برند.‏» برای وصلت با برّه،‏ عروس را «‹عطا گشته که جامه‌ای از کتان بر تن کند که سپیدی آن تابناک است›—‏زیرا کتان،‏ اعمال نیکوی مقدّسان است.‏»—‏مکا ۱۹:‏۸،‏ عهد جدید بر اساس کتاب مقدّس اورشلیم.‏

ب۲۲/‏۰۵ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۲

کتاب مکاشفه و آیندهٔ شما

^۱۰ یَهُوَه خدا چه واکنشی به این حملهٔ شرارتبار خواهد داشت؟‏ او می‌گوید:‏ «آتشِ خشم من افروخته خواهد شد.‏» (‏حز ۳۸:‏۱۸،‏ ۲۱-‏۲۳)‏ مکاشفه باب ۱۹ خبر از وقایع بعد از آن می‌دهد.‏ یَهُوَه خدا پسرش را برای دفاع از قومش و شکست دشمنانش می‌فرستد.‏ عیسی به همراه «سپاهیان آسمان» یعنی فرشتگان وفادارِ خدا و ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده،‏ متقابلاً با آن‌ها وارد جنگ خواهند شد.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۴؛‏ ۱۹:‏۱۱-‏۱۵)‏ نتیجهٔ این جنگ چه خواهد بود؟‏ تمامی انسان‌ها و تشکیلاتِ مخالف یَهُوَه کاملاً نابود خواهند شد.‏—‏مکاشفه ۱۹:‏۱۹-‏۲۱ خوانده شود.‏

^۱۱ آن زمان را تصوّر کنید که دشمنان خدا کاملاً نابود شده‌اند و کسانی که به خدا وفادارند نجات یافته‌اند!‏ شادی و شعف آن زمان را مجسم کنید!‏ با نابودی بابِل بزرگ،‏ فرشتگان در آسمان فریاد شادی سر خواهند داد.‏ اما رویداد شادی‌بخش دیگری نیز در پیش است.‏ (‏مکا ۱۹:‏۱-‏۳)‏ این رویداد نقطهٔ اوج کتاب مکاشفه است،‏ یعنی «عروسی برّه.‏»—‏مکا ۱۹:‏۶-‏۹.‏

^۱۲ این عروسی چه زمانی خواهد بود؟‏ پیش از جنگ حارمَگِدّون،‏ کل ۱۴۴٬۰۰۰ نفر در آسمان خواهند بود.‏ اما عروسی برّه در این زمان نیست.‏ (‏مکاشفه ۲۱:‏۱،‏ ۲ خوانده شود.‏)‏ این عروسی بعد از جنگ حارمَگِدّون و نابودی دشمنان خدا خواهد بود.‏—‏مز ۴۵:‏۳،‏ ۴،‏ ۱۳-‏۱۷.‏

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۱۱۶۹

جنگ

بعد از جنگ حارمَگِدّون،‏ زمین برای هزار سال از صلح و آرامش کامل برخوردار می‌شود.‏ مزمورنویس می‌گوید:‏ «خدا در سراسر زمین به جنگ‌ها خاتمه می‌دهد،‏ و کمان‌ها را می‌شکند و نیزه‌ها را خرد می‌کند.‏ او ارابه‌های جنگی را در آتش نابود می‌کند.‏» تحقق اول این پیشگویی زمانی بود که خدا با از بین بردن سلاح‌های دشمنان قومش،‏ صلح و آرامش را در سرزمین اسرائیل به وجود آورد.‏ تحقق دوم این پیشگویی زمانی است که عیسی تمام دشمنان خدا را شکست می‌دهد و صلح را در سراسر زمین برقرار می‌کند.‏ (‏مز ۴۶:‏۸-‏۱۰)‏ بعد کسانی که صلح‌جویند،‏ از زندگی ابدی برخوردار می‌شوند.‏ آن‌ها کسانی هستند که امروزه ‹از شمشیرهای خود گاوآهن و از نیزه‌های خود ابزار باغبانی ساخته‌اند و دیگر جنگیدن را یاد نمی‌گیرند.‏› ما می‌توانیم مطمئن باشیم که این پیشگویی به تحقق می‌رسد،‏ «چون یَهُوَه خدای لشکرها این را گفته است.‏»—‏اش‍ ۲:‏۴؛‏ می‍ ۴:‏۳،‏ ۴.‏

گوهرهای روحانی

ب۱۷/‏۰۴ ص ۱۱ ¶۹

چه چیزهایی با آمدن پادشاهی خدا از میان خواهد رفت؟‏

^۹ چه چیز جایگزین سازمان‌های فاسد خواهد شد؟‏ آیا پس از حارمَگِدّون سازمانی بر زمین باقی خواهد ماند؟‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «ما مطابق وعدهٔ او در انتظار آسمان‌هایی جدید و زمینی جدید هستیم که در آن‌ها عدالت برقرار خواهد بود.‏» (‏۲پطر ۳:‏۱۳)‏ آسمان‌ها و زمین کهنه،‏ یعنی حکومت‌های فاسد و مردمی که تحت تسلّط آنان هستند،‏ از میان خواهد رفت.‏ چه چیز جایگزین خواهد شد؟‏ عبارت «آسمان‌هایی جدید و زمینی جدید» به این معنی است که حکومتی جدید در آسمان و جامعه‌ای جدید تحت حکمرانی آن حکومت،‏ بر زمین به وجود خواهد آمد.‏ پادشاهی خدا تحت سرپرستی عیسی مسیح به طور کامل شخصیت یَهُوَه خدا را که خدای نظم است،‏ نمایان خواهد کرد.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۳)‏ به این ترتیب «زمین جدید» سازماندهی خواهد شد.‏ انسان‌های پاک و صالح به امور رسیدگی خواهند کرد.‏ (‏مز ۴۵:‏۱۶)‏ عیسی مسیح و ۱۴۴٬۰۰۰ نفری که با او حکمرانی می‌کنند راهنمای این انسان‌های صالح خواهند بود.‏ زمانی را مجسم کنید که تنها یک سازمان پاک و به دور از هر گونه آلودگی جایگزین تمامی سازمان‌ها و مؤسسات فاسد شود.‏

۱۰-‏۱۶ ژوئن

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۴۸-‏۵۰

شما پدر و مادرها،‏ اعتماد بچه‌هایتان را به سازمان یَهُوَه بیشتر کنید

ب۲۲/‏۰۳ ص ۲۲ ¶۱۱

پرستش حقیقی و پاک شادی‌آورست

^۱۱ با مطالعهٔ کتاب مقدّس و آموزش آن به فرزندانمان،‏ یَهُوَه را پرستش می‌کنیم.‏ سَبَّت فرصتی بود برای اسرائیلیان که فعالیت‌های روزمره‌شان را کنار بگذارند و رابطه‌شان را با یَهُوَه قوی کنند.‏ (‏خرو ۳۱:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ خانواده‌های وفادار با فرزندانشان در مورد یَهُوَه خدا و خصوصیات او صحبت می‌کردند و به آن‌ها آموزش می‌دادند.‏ ما شخصاً موظفیم زمانی را برای مطالعهٔ کلام خدا کنار بگذاریم.‏ این بخشی از پرستش یَهُوَه است،‏ و راهی برای نزدیک شدن به او.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۸)‏ با مطالعه با کل خانواده به فرزندانمان،‏ «نسل آینده» می‌آموزیم که چگونه رابطه‌ای شخصی،‏ گرم و صمیمی با یَهُوَه پدر آسمانی‌شان داشته باشند.‏—‏مزمور ۴۸:‏۱۳ خوانده شود.‏

ب۱۱ ۱۵/‏۳ ص ۱۹ ¶۵-‏۷

سازمان یَهُوَه را «بر همهٔ شادمانی خود ترجیح» می‌دهیم!‏

مزمورنویس اسرائیلیان را ترغیب کرد تا اورشلیم را با چشمان خود از نزدیک ببینند.‏ او گفت:‏ «صهیون را طواف کنید و گرداگردش گام زنید!‏ بُرجهایش را بشمارید.‏ سنگرهایش را ملاحظه کنید،‏ و در دژهایش تأمل نمایید،‏ تا برای نسل آینده بازگویید!‏» (‏مز ۴۸:‏۱۲،‏ ۱۳ ترجمهٔ هزارهٔ نو)‏ خانواده‌هایی که برای شرکت در اعیاد سالانه به اورشلیم سفر می‌کردند و معبد باشکوه آن را می‌دیدند به حتم خاطراتی فراموش‌نشدنی داشتند.‏ آیا می‌توانید احساس آن‌ها را تصوّر کنید؟‏ آن‌ها به حتم برانگیخته می‌شدند خاطرات خود را ‹برای نسل آینده بازگویند.‏›

ملکهٔ سبا را به خاطر آورید که آنچه در بارهٔ حکومت سلیمان پادشاه و حکمتش شنیده بود باور نکرد.‏ او چگونه از صحّت آن اخبار اطمینان حاصل نمود؟‏ او می‌گوید:‏ «تا نیامدم و به چشمان خود ندیدم،‏ اخبار آن‌ها را باور نکردم.‏» (‏۲توا ۹:‏۶)‏ بلی،‏ آنچه «به چشمان خود» می‌بینیم بر ما عمیقاً تأثیر می‌گذارد.‏

چگونه می‌توانید به فرزندانتان کمک کنید تا شگفتی‌های سازمان خدا را «به چشمان خود» ببینند؟‏ اگر دفتر شعبهٔ شاهدان یَهُوَه به شما نزدیک است حتماً از آن دیدار کنید.‏ برای مثال دو خواهر به نام‌های مندی و بتانی در ۱۵۰۰ کیلومتری بیت‌ئیل کشورشان بزرگ شده بودند.‏ با این همه والدینشان مرتباً آن‌ها را به دیدار بیت‌ئیل و تأسیسات آن می‌بردند.‏ مندی و بتانی می‌گویند:‏ «قبل از دیدار از بیت‌ئیل تصوّر می‌کردیم که جوّی خشک دارد و فقط اشخاص مسن در آنجا کار می‌کنند.‏ ولی هنگام دیدار از آنجا جوانان بسیاری را دیدیم که با شادی به یَهُوَه خدمت می‌کنند!‏ همچنین متوجه شدیم که سازمان خدا خیلی بزرگ‌تر است از آنچه ما تصوّر می‌کردیم.‏ هر بار که از بیت‌ئیل دیدار می‌کردیم به یَهُوَه نزدیک‌تر و در خدمت به او غیورتر می‌شدیم.‏» دیدار از سازمان خدا این دو خواهر را ترغیب کرد که به خدمت پیشگامی بپردازند.‏ همچنین از آن‌ها دعوت شد تا برای مدتی در بیت‌ئیل خدمت کنند.‏

ب۱۲ ۱۵/‏۸ ص ۱۲ ¶۵

تابع نیکوی پادشاهی خدا باشید!‏

^۵ مطالعهٔ تاریخ.‏ کسی که خواهان تابعیت حکومت بشر است باید تاریخ آن مملکت را تا حدّی بیاموزد.‏ به طور مشابه،‏ آنانی که خواهان تابعیت پادشاهی خدا هستند لازم است در بارهٔ پادشاهی خدا بیاموزند.‏ نمونهٔ نوادگان قُوْرَح را در نظر گیرید که در اسرائیل باستان خدمت می‌کردند.‏ آنان اورشلیم و پرستشگاه خدا را دوست می‌داشتند و از بازگو کردن تاریخ شهر شاد می‌شدند.‏ عمارات شهر نبود که آنان را تحت تأثیر قرار داده بود بلکه آنچه شهر و پرستشگاه نمایانگر آن بود.‏ شهر اورشلیم «قریهٔ پادشاه عظیم» یعنی یَهُوَه بود جایی که پرستش حقیقی صورت می‌گرفت.‏ در آنجا بود که قوانین خدا را تعلیم می‌دادند.‏ لطف یَهُوَه خدا شامل حال مردمی بود که او آنان را از اورشلیم پادشاهی می‌کرد.‏ (‏مزمور ۴۸:‏۱،‏ ۲،‏ ۹،‏ ۱۲،‏ ۱۳ خوانده شود.‏)‏ آیا شما نیز راغبید تاریخ بخش زمینی سازمان یَهُوَه را مطالعه و بازگو کنید؟‏ هر چه بیشتر در مورد سازمان خدا و نحوهٔ حمایت او از قومش بیاموزید،‏ پادشاهی خدا بیشتر برایتان حقیقی خواهد شد.‏ طبیعتاً رغبت شما به موعظهٔ بشارت پادشاهی خدا نیز افزایش خواهد یافت.‏—‏ار ۹:‏۲۴؛‏ لو ۴:‏۴۳.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۸۰۵

ثروت

یَهُوَه به اسرائیلیان برکت داده بود و آن‌ها می‌توانستند بخورند،‏ بنوشند و از زندگی لذّت ببرند.‏ (‏۱پا ۴:‏۲۰؛‏ جا ۵:‏۱۸،‏ ۱۹)‏ همین طور ثروتشان آن‌ها را از فقر و نداری حفظ می‌کرد.‏ (‏ام‍ ۱۰:‏۱۵؛‏ جا ۷:‏۱۲)‏ این خواست یَهُوَه بود که آن‌ها از دسترنج کارهایشان لذّت ببرند.‏ (‏با امثال ۶:‏۶-‏۱۱؛‏ ۲۰:‏۱۳؛‏ ۲۴:‏۳۳،‏ ۳۴ مقایسه شود.‏)‏ در عین حال،‏ یَهُوَه به آن‌ها هشدار داد که توکّلشان نباید به ثروت و دارایی‌شان باشد و نباید فراموش کنند که چه کسی به آن‌ها این برکت‌ها را داده است.‏ (‏تث‍ ۸:‏۷-‏۱۷؛‏ مز ۴۹:‏۶-‏۹؛‏ ام‍ ۱۱:‏۴؛‏ ۱۸:‏۱۰،‏ ۱۱؛‏ ار ۹:‏۲۳،‏ ۲۴)‏ یَهُوَه به آن‌ها یادآوری کرد که ثروت و دارایی موقتی است،‏ (‏ام‍ ۲۳:‏۴،‏ ۵)‏ آن‌ها نمی‌توانند با آن بهای رهایی کسی را به خدا پرداخت کنند (‏مز ۴۹:‏۶،‏ ۷)‏ و اگر کسی بمیرد نمی‌تواند دارایی و ثروتش را با خودش ببرد.‏ (‏مز ۴۹:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ جا ۵:‏۱۵)‏ همین طور به آن‌ها گفت پول‌دوستی می‌تواند به طمع و کلاهبرداری منجر شود که باعث می‌شود شخص دیگر مورد قبول و رضایت خدا نباشد.‏ (‏ام‍ ۲۸:‏۲۰؛‏ با ارمیا ۵:‏۲۶-‏۲۸؛‏ ۱۷:‏۹-‏۱۱ مقایسه شود.‏)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه آن‌ها را تشویق کرد که با چیزهای باارزش‌شان او را جلال دهند.‏—‏ام‍ ۳:‏۹.‏

۱۷-‏۲۳ ژوئن

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۵۱-‏۵۳

چطور می‌توانید جلوی اشتباهات جدی را بگیرید؟‏

ب۱۹/‏۰۱ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

چگونه دل خود را محفوظ نگاه داریم؟‏

^۴ منظور از واژهٔ «دل» که در امثال ۴:‏۲۳ بکار رفته است،‏ ‹باطن› یا شخصیت درونی ماست.‏ (‏مزمور ۵۱:‏۶ خوانده شود.‏)‏ «دل» یا باطن ما شامل افکار،‏ احساسات،‏ نیات و امیالمان می‌شود.‏ بنابراین آنچه که در دل داریم،‏ از روی ظاهرمان قابل رؤیت نیست.‏

^۵ حال می‌خواهیم سلامت دل مجازی یا شخصیت درونی‌مان را با سلامت فیزیکی خود مقایسه کنیم.‏ برای این که از لحاظ فیزیکی در وضعیت مطلوبی باشیم،‏ باید غذاهایی سالم بخوریم و بطور مرتب ورزش کنیم.‏ بطور مشابه،‏ برای این که دل مجازی ما در وضعیت خوبی باشد،‏ باید با مطالعهٔ کتاب مقدّس و نشریات مسیحی آن را تغذیه کنیم و بطور مرتب ایمانمان را در عمل نشان دهیم.‏ بدین منظور باید آنچه را که می‌آموزیم بکار گیریم و دربارهٔ ایمانمان با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏روم ۱۰:‏۸-‏۱۰؛‏ یعقو ۲:‏۲۶)‏ به علاوه،‏ شاید از لحاظ فیزیکی سالم به نظر برسیم،‏ اما از درون به یک بیماری مبتلا باشیم.‏ بطور مشابه،‏ شاید به دلیل شرکت مرتب در فعالیت‌های مسیحی،‏ تصوّر کنیم که ایمانی قوی داریم،‏ اما امیال اشتباه همواره می‌تواند در ما ریشه دواند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۲؛‏ یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ ما باید به یاد داشته باشیم که شیطان همواره سعی می‌کند که طرز فکرمان را آلوده کند.‏ او به چه شکل چنین کاری می‌کند؟‏ ما چطور می‌توانیم خود را محفوظ نگاه داریم؟‏

ب۱۵ ۱۵/‏۶ ص ۱۴ ¶۵-‏۶

ما می‌توانیم پاک بمانیم

^۵ یک راه نبرد با افکار نادرست،‏ دعا به یَهُوَه است.‏ وقتی با دعا به یَهُوَه توکل می‌کنیم،‏ او با روح‌القدسش به ما کمک می‌کند و قدرت لازم را برای پاک ماندن به ما می‌دهد.‏ در دعاهایمان به یَهُوَه می‌توانیم به او بگوییم که خواست ما این است که افکارمان او را خشنود سازد.‏ (‏مز ۱۹:‏۱۴)‏ همچنین لازم است که با تواضع از او بخواهیم که دل ما را بیازماید و به ما در تشخیص افکار نادرست که می‌تواند به گناه بینجامد،‏ کمک کند.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۲۳،‏ ۲۴)‏ از دعای مرتب برای وفادار ماندن به یَهُوَه دست نکشید،‏ به خصوص هنگام رویارویی با وسوسه.‏—‏مت ۶:‏۱۳

^۶ ممکن است پیش از شناخت یَهُوَه،‏ مرتکب اعمالی می‌شدیم که از نظر او ناپسند بود و هنوز هم با تمایل به انجام آن اعمال در جنگیم.‏ حتی اگر چنین باشد،‏ یَهُوَه می‌تواند به ما یاری رساند تا تغییرات لازم را در خود به وجود آوریم و او را مطابق خواستش خدمت کنیم.‏ داوود پادشاه به‌خوبی از این موضوع آگاه بود.‏ او پس از آن که با بَتْشَبَع زنا کرد،‏ از یَهُوَه چنین استدعا کرد:‏ «دلی طاهر در من بیافرین،‏ و روحی استوار در من تازه بساز.‏» (‏مز ۵۱:‏۱۰،‏ ۱۲)‏ ممکن است تمایل به اعمال گناه‌آلود در ما بسیار قوی باشد،‏ اما یَهُوَه می‌تواند در ما روحی راغب برانگیزد تا او را خشنود سازیم.‏ حتی اگر تمایلات ناپاک در ما ریشه کرده و افکار ما را احاطه کرده باشد،‏ یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند تا از فرامین او اطاعت کنیم و هماهنگ با آن زندگی کنیم.‏ او می‌تواند ما را یاری رساند تا بدی بر ما مسلّط نشود.‏—‏مز ۱۱۹:‏۱۳۳.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۶۴۴

دوآغ

دوآغ،‏ اَدومی و رئیس چوپانان شائولِ پادشاه بود و وظیفهٔ سرپرستی خادمان او را بر عهده داشت.‏ (‏۱سم‍ ۲۱:‏۷؛‏ ۲۲:‏۹)‏ به نظر می‌رسد که دوآغ یهودی شده بود.‏ او مجبور بود در نوب به «حضور یَهُوَه» بیاید،‏ چون احتمالاً یا نذری کرده بود یا ناپاک شده بود یا به جذام مبتلا بود.‏ در آنجا دوآغ دید که کاهن اعظم،‏ اَخیمِلِک،‏ نان‌های تقدیمی و شمشیرِ جُلیات را به داوود داد.‏ مدتی بعد،‏ وقتی شائول همهٔ خادمانش را متهم کرد که بر علیه‌اش همدست شده‌اند،‏ دوآغ به او گفت که در نوب شاهد چه ماجرایی بوده است.‏ شائول فوراً از اَخیمِلِک و کاهنان دیگر خواست که به حضورش بیایند.‏ او بعد از بازخواست از اَخیمِلِک دستور داد که همهٔ آن‌ها را بکشند.‏ وقتی خادمان پادشاه دستورش را رد کردند،‏ دوآغ فوراً خودش ۸۵ کاهن را کشت.‏ بعد از این عمل شریرانه،‏ او به شهر نوب حمله کرد و همهٔ مردان،‏ زنان،‏ بچه‌ها،‏ نوزادان،‏ و حیواناتشان را کشت.‏—‏۱سم‍ ۲۲:‏۶-‏۲۰.‏

همان طور که در سرآغاز مزمور ۵۲ آمده،‏ داوود در مورد دوآغ نوشت:‏ «زبان تو مثل تیغ،‏ تیز و برّنده است؛‏ تو برای آسیب رساندن به دیگران نقشه می‌کشی و با حیله و نیرنگ حرف می‌زنی.‏ بدی را بیشتر از خوبی دوست داری،‏ و دروغ را بیشتر از راستگویی.‏ ای کسی که زبانی حیله‌گر داری،‏ تو دوست داری دیگران را با حرف‌هایت برنجانی!‏»—‏مز ۵۲:‏۲-‏۴.‏

۲۴-‏۳۰ ژوئن

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۵۴-‏۵۶

یَهُوَه با شماست

ب۰۶ ۱/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۰-‏۱۱

عاقل باش و از خدا بترس

^۱۰ روزی داود در شهر جَتّ نزد اَخیش،‏ پادشاه فلسطی،‏ جایی که جُلْیات زندگی می‌کرد پناه جست.‏ (‏۱سموئیل ۲۱:‏۱۰-‏۱۵)‏ اطرافیان پادشاه او را شناسایی کرده،‏ لو دادند و گفتند که داود در حقیقت دشمن ملتشان است.‏ در آن موقعیت خطرناک داود چه کرد؟‏ او دعا کرده،‏ از یَهُوَه تمنای کمک کرد.‏ (‏مزمور ۵۶:‏۱-‏۴،‏ ۱۱-‏۱۳)‏ اگرچه وی برای فرار از آن مخمصه مجبور شد تظاهر به دیوانگی کند،‏ اما خوب می‌دانست یَهُوَه سعی و کوشش او را برکت و از آن مخمصه رهایی‌اش می‌دهد.‏ توکّل و اطمینان صادقانه‌ای که داود به یَهُوَه داشت نشان می‌دهد که وی حقیقتاً خداترس بود.‏—‏مزمور ۳۴:‏۴-‏۶،‏ ۹-‏۱۱.‏

^۱۱ ما نیز می‌توانیم همچون داود با اعتماد به این قول خدا که در مشکلات به کمک ما می‌آید نشان دهیم که از خدا می‌ترسیم.‏ داود گفت:‏ «طریق خود را به خداوند بسپار و بر وی توکّل کن که آن را انجام خواهد داد.‏» (‏مزمور ۳۷:‏۵)‏ البته این آیه به این مفهوم نیست که بدون زحمت دادن به خود انتظار داشته باشیم یَهُوَه مشکلاتمان را حل کند.‏ داود نه تنها مشکلاتش را در دعا به یَهُوَه سپرد بلکه برای حل آن عقل و توان خود را نیز به کار برد.‏ با این حال،‏ خوب می‌دانست که سعی و کوشش انسان به تنهایی باعث موفقیت وی نمی‌شود.‏ ما هم باید طرز فکری همچون داود داشته باشیم.‏ یعنی هر آنچه در توان داریم انجام دهیم و بقیه را به یَهُوَه بسپاریم.‏ حقیقت امر این است که در بیشتر موارد کاری از دست ما برنمی‌آید و باید به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ آنجاست که نشان می‌دهیم از خدا می‌ترسیم.‏ سخن داود حقیقتاً تسلّی‌دهنده است که می‌گوید:‏ «سرّ خداوند با ترسندگان او است و عهد او تا ایشان را تعلیم دهد.‏»—‏مزمور ۲۵:‏۱۴.‏

نز ص ۲۴۳ ¶۹

هیچ چیز نمی‌تواند ‹ما را از محبت خدا جدا سازد›

^۹ علاوه بر این،‏ یَهُوَه برای بردباری و تحمّلی که از خود نشان می‌دهید نیز ارزش قائل است.‏ (‏متّیٰ ۲۴:‏۱۳)‏ به یاد داشته باشید که مقصود شیطان آن است که شما به یَهُوَه پشت کنید.‏ هر روزی که به یَهُوَه وفادار بمانید در واقع کمک کرده‌اید که نادرستی ملامت‌ها و اتهامات شیطان روشن‌تر گردد.‏ (‏امثال ۲۷:‏۱۱)‏ گاهی تحمّل و بردباری بسیار دشوار است زیرا بیماری،‏ مشکلات اقتصادی،‏ مسائل عاطفی،‏ و یا مصایب دیگر عرصه را بر ما تنگ می‌کند.‏ امیدها و آرزوهای بر باد رفته نیز موجب دلسردی و ناامیدی شخص می‌گردند.‏ (‏امثال ۱۳:‏۱۲)‏ اما اگر چنین دشواری‌هایی را تحمّل کنیم یَهُوَه برای ما ارزش بیشتری قائل خواهد شد.‏ به همین دلیل است که داود پادشاه از یَهُوَه می‌خواهد که حساب اشک‌هایش را نگاه دارد و آن را در دفتر خود ثبت کند.‏ (‏مزمور ۵۶:‏۸)‏ آری،‏ یَهُوَه اشک‌های شما را می‌بیند و غم و غصه‌هایتان را به خاطر می‌سپارد.‏ او می‌بیند که چگونه با وفاداری همهٔ مصیبت‌ها را تحمّل می‌کنید و به همین خاطر برایتان ارزش بسیار قائل است.‏

ب۲۲/‏۰۶ ص ۱۸ ¶۱۶-‏۱۷

با محبت بر ترس غلبه کنیم

^۱۶ شیطان می‌داند که ما جانمان را دوست داریم.‏ البته او ادعا کرده که ما برای حفظ جانمان حاضریم حتی از رابطه‌مان با یَهُوَه بگذریم.‏ (‏ایو ۲:‏۴،‏ ۵)‏ اما چقدر در اشتباه است!‏ شیطان «می‌تواند باعث مرگ شود.‏» او سعی می‌کند از این ترس طبیعی ما یعنی ترس از مرگ استفاده کند تا به خدا پشت کنیم.‏ (‏عبر ۲:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ گاه افرادی تحت نفوذ شیطان،‏ با هدف این که خادمان خدا ایمانشان را زیر پا بگذارند،‏ آن‌ها را به مرگ تهدید می‌کنند.‏ در برخی موارد شیطان از ابتلای ما به بیماری‌ای جدّی بهره می‌گیرد تا اصول الٰهی را زیر پا بگذاریم.‏ پزشکان یا اعضای خانواده‌مان که به معیارهای الٰهی پای‌بند نیستند شاید ما را تحت فشار قرار دهند که قانون خدا را نادیده بگیریم و تزریق خون را بپذیریم.‏ شاید کسی ما را به شیوهٔ معالجه‌ای تشویق کند که خلاف اصول الٰهی است.‏

^۱۷ ما نمی‌خواهیم بمیریم،‏ اما می‌دانیم که حتی اگر بمیریم محبت یَهُوَه به ما تغییر نمی‌کند.‏ (‏رومیان ۸:‏۳۷-‏۳۹ خوانده شود.‏)‏ بسیاری از خادمان یَهُوَه در خواب مرگند،‏ اما یَهُوَه خدا آن‌ها را چنان به خاطر دارد که گویی هنوز زنده‌اند.‏ (‏لو ۲۰:‏۳۷،‏ ۳۸)‏ او مشتاق است آن‌ها را به زندگی برگرداند.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۵)‏ یَهُوَه برای دستیابی ما به «زندگی جاودان» هزینهٔ سنگینی پرداخته است.‏ (‏یو ۳:‏۱۶)‏ می‌دانیم که یَهُوَه چقدر ما را دوست دارد و از ما مراقبت می‌کند.‏ پس هنگام بیماری یا هر وضعیتی که تهدیدی برای زندگی‌مان است،‏ برای تسلّی،‏ حکمت و قدرت به او روی می‌آوریم.‏ والِری و شوهرش این طور عمل کردند.‏—‏مز ۴۱:‏۳.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۸۵۷-‏۸۵۸

آگاهی از وقایع آینده،‏ از پیش تعیین کردن وقایع

خیانت یهودای اِسخَریوطی در واقع پیشگویی کتاب مقدّس را به تحقق رساند و نشان داد که یَهُوَه و پسرش می‌توانند از وقایع آینده آگاه باشند.‏ (‏مز ۴۱:‏۹؛‏ ۵۵:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ ۱۰۹:‏۸؛‏ اع‍ ۱:‏۱۶-‏۲۰)‏ اما نمی‌توان گفت که خدا از پیش،‏ این واقعه را تعیین کرده بود.‏ در پیشگویی‌ها آمده بود که یکی از دوستان نزدیک عیسی به او خیانت می‌کند،‏ اما مشخصاً گفته نشده بود که چه کسی این کار را خواهد کرد.‏ اگر یَهُوَه در خیانت یهودا نقشی داشت،‏ این خلاف اصول کتاب مقدّس می‌بود.‏ پولُس رسول به این اصل اشاره می‌کند که «هرگز برای منصوب کردن کسی عجولانه بر او دست مگذار؛‏ در گناهان دیگران نیز شریک مشو؛‏ خود را پاکدامن نگاه دار.‏» (‏۱تی‍ ۵:‏۲۲؛‏ با اول تیموتائوس ۳:‏۶ مقایسه شود.‏)‏ عیسی برای این که بتواند ۱۲ رسولش را به درستی و عاقلانه انتخاب کند،‏ تمام شب به پدرش دعا کرد.‏ (‏لو ۶:‏۱۲-‏۱۶)‏ اگر خدا از قبل تعیین کرده بود که یهودا به عیسی خیانت کند،‏ این برخلاف راهنمایی او بود و بر اساس اصول کتاب مقدّس خدا هم در گناه یهودا شریک می‌شد.‏

پس،‏ به نظر می‌رسد که وقتی یهودا انتخاب شد،‏ در دلش هیچ نشانه‌ای از خیانت نبود.‏ او اجازه داد که ‹ریشه‌ای سمی› در دلش رشد کند و او را آلود کند.‏ در نتیجه یهودا از خدمتش منحرف شد و راه دزدی و خیانت را پیش گرفت؛‏ راهی که شیطان جلوی پایش گذاشته بود.‏ (‏عب‍ ۱۲:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ یو ۱۳:‏۲؛‏ اع‍ ۱:‏۲۴،‏ ۲۵؛‏ یع‍ ۱:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ دل یهودا آنقدر به گناه آلوده شده بود که عیسی می‌توانست آن را ببیند و خیانتش را پیشگویی کند.‏—‏یو ۱۳:‏۱۰،‏ ۱۱.‏