پِطرُس و یوحنا به دستور عیسی برای آماده کردن شام پِسَح،‏ به اورشلیم رفته بودند.‏ سپس عیسی به همراه ده تن دیگر از رسولانش راهی آن شهر شد.‏ عصر بود.‏ آفتاب رفته‌رفته در افق پایین می‌رفت و عیسی و شاگردانش از کوه زیتون پایین می‌آمدند.‏ این آخرین بار بود که عیسی پیش از رستاخیزش از بالای این کوه،‏ اورشلیم را در نور روز نظاره می‌کرد.‏

چیزی نگذشت که عیسی و شاگردانش به اورشلیم رسیدند و به سمت خانه‌ای رفتند که می‌خواستند شام پِسَح را در آن صرف کنند.‏ از پله‌های خانه بالا رفتند و به اطاقی بزرگ وارد شدند.‏ همه چیز از پیش برای آن مراسم تدارک دیده شده بود؛‏ مراسمی که عیسی می‌خواست تنها با رسولانش برگزار کند.‏ او چشم انتظار آن شب بود؛‏ زیرا گفت:‏ «من بسیار مشتاق بودم که پیش از عذاب دیدنم،‏ این شام پِسَح را با شما بخورم.‏»—‏لوقا ۲۲:‏۱۵.‏

سال‌ها پیش از آن در میان یهودیان مرسوم شده بود که تعدادی جام شراب را در مراسم پِسَح بین خود دست‌به‌دست بگردانند.‏ عیسی نیز جام شرابی را گرفت و پس از دعای شکرگزاری گفت:‏ «این را بگیرید و بین خود دست‌به‌دست بگردانید؛‏ زیرا به شما می‌گویم،‏ از این پس،‏ من دیگر از محصول مو نخواهم نوشید تا زمانی که پادشاهی خدا بیاید.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ رسولان یقیناً از این سخنان عیسی پی بردند که مرگ او نزدیک است.‏

در آن شب عیسی دست به عملی زد که باعث تعجب رسولانش شد.‏ او از جا برخاست و ردای خود را به کناری گذاشت.‏ دستمالی گرفت.‏ سپس در ظرفی که در آن نزدیکی بود،‏ آب ریخت.‏ در آن زمان،‏ میزبان معمولاً ترتیب شستوشوی پای مهمانان را می‌داد و شاید آن را به خدمتکار خود می‌سپرد.‏ (‏لوقا ۷:‏۴۴)‏ اما در آن شب میزبانی در آنجا نبود.‏ پس عیسی خود کمر به خدمت تک‌تک رسولان بست.‏ در واقع،‏ یکی از رسولان می‌توانست در این راه پیشقدم شود،‏ اما هیچ یک از آنان دست به این کار نزد.‏ آیا هنوز بین آنان رقابتی وجود داشت؟‏ آنچه مسلّم است،‏ آنان از این که عیسی پاهایشان را شست،‏ شرمگین شدند.‏

وقتی نوبت به پِطرُس رسید،‏ او با اعتراض گفت:‏ «هرگز نمی‌گذارم پاهای مرا بشویی!‏» پس عیسی گفت:‏ «اگر پاهایت را نشویم،‏ با من سهمی نخواهی داشت.‏» پِطرُس با شنیدن این سخن از او چنین تقاضا کرد:‏ «سَرور،‏ نه فقط پاهایم،‏ بلکه دست‌ها و سرم را هم بشوی.‏» یقیناً پِطرُس از پاسخ عیسی متعجب شد وقتی او گفت:‏ «کسی که استحمام کرده است،‏ تماماً پاک است و تنها پاهایش نیاز به شستن دارد.‏ شما پاک هستید،‏ البته نه همهٔ شما.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۸-‏۱۰.‏

عیسی پاهای همهٔ ۱۲ رسولش،‏ از جمله پاهای یهودای اِسخَریوطی را شست.‏ پس از پوشیدن ردای خود،‏ بار دیگر بر سر سفره نشست و از رسولانش پرسید:‏ «آیا درک کردید که من برای شما چه کردم؟‏ شما مرا ‹استاد› و ‹سَرور› می‌خوانید و درست می‌گویید؛‏ زیرا چنین هستم.‏ پس اگر من که سَرور و استاد شما هستم،‏ پاهای شما را شستم،‏ شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید؛‏ زیرا من سرمشقی برای شما گذاشتم تا همان طور که من با شما رفتار کردم،‏ شما نیز رفتار کنید.‏ حقیقتاً به شما می‌گویم،‏ نه غلام از ارباب خود بزرگ‌تر است و نه فرستاده‌شده از آن که او را فرستاده است.‏ حال که این‌ها را می‌دانید،‏ خوشا به حال شما اگر آن‌ها را به جا آورید.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۱۲-‏۱۷.‏

به‌راستی چه درس بی‌نظیری از تواضع و خدمت به دیگران!‏ پیروان عیسی نباید در پی رتبه و مقام باشند و تصوّر کنند که از دیگران برترند و دیگران باید به آنان خدمت کنند،‏ بلکه باید عیسی را سرمشق قرار دهند.‏ البته منظور این نیست که رسم آن زمان را در پیش گیرند و پاهای دیگران را بشویند،‏ بلکه باید حاضر باشند با تواضع و بدون هیچ تبعیضی به دیگران خدمت کنند.‏

عیسی به‌تازگی با شستن پاهای رسولانش درس تواضع به آنان داده بود.‏ در آن شب،‏ ظاهراً بعد از شام پِسَح،‏ او سخنان نبوی داوود را بازگو کرد و گفت:‏ «دوست خالص من که بر او اعتماد می‌داشتم،‏ آن که نان مرا می‌خورد،‏ با من به دشمنی برخاسته است.‏» پس از آن،‏ در این مورد چنین توضیح داد:‏ «یکی از شما به من خیانت خواهد کرد.‏»—‏مزمور ۴۱:‏۹؛‏ یوحنا ۱۳:‏۱۸،‏ ۲۱.‏

رسولان به یکدیگر نگاه کردند و یکی پس از دیگری گفتند:‏ «سَرور،‏ من که آن شخص نیستم،‏ هستم؟‏» حتی یهودای اِسخَریوطی نیز چنین گفت.‏ یوحنا در کنار عیسی بر سر میز نشسته بود.‏ پس،‏ پِطرُس از او خواست که واقعیت امر را از عیسی بپرسد.‏ یوحنا نیز به سمت عیسی خم شد و از او پرسید:‏ «سَرور،‏ او کیست؟‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۲۲؛‏ یوحنا ۱۳:‏۲۵.‏

عیسی چنین پاسخ داد:‏ «همان است که این تکه نان را پس از فرو بردن در کاسه به او می‌دهم.‏» سپس او مقداری نان در کاسهٔ روی میز فرو برد و به یهودا داد و گفت:‏ «پسر انسان خواهد رفت،‏ درست همان طور که در مورد او نوشته شده است.‏ اما،‏ وای بر آن کسی که به پسر انسان خیانت کند!‏ برای او بهتر می‌بود که متولّد نمی‌شد.‏» (‏یوحنا ۱۳:‏۲۶؛‏ مَتّی ۲۶:‏۲۴)‏ آنگاه شیطان به دل یهودا راه یافت.‏ البته یهودا پیش از آن،‏ فساد و شرارت را به دل خود راه داده بود.‏ اما حال به خواست شیطان تن داد و بدین سان «پسرِ هلاکت» شد.‏—‏یوحنا ۶:‏۶۴،‏ ۷۰؛‏ ۱۲:‏۴؛‏ ۱۷:‏۱۲.‏

عیسی به یهودا گفت:‏ «آنچه می‌کنی،‏ سریع‌تر به پایان رسان.‏» سایر رسولان فکر کردند که عیسی به یهودا که صندوقچهٔ پول را نگاه می‌داشت،‏ می‌گوید:‏ «‹آنچه برای عید لازم داریم،‏ بخر› و یا می‌گوید:‏ ‹چیزی به فقیران بده.‏›» (‏یوحنا ۱۳:‏۲۷-‏۳۰)‏ اما یهودا بیرون رفت تا نقشهٔ پلید خود را عملی سازد.‏

در همان شب مراسم پِسَح،‏ عیسی مراسم کاملاً جدیدی را پایه‌گذاری کرد.‏ عیسی نانی گرفت و پس از دعای شکرگزاری،‏ آن را شکست و به رسولانش داد تا بخورند و گفت:‏ «این مظهر بدن من است که برای شما داده خواهد شد.‏ این را پیوسته به یاد من به جا آورید.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۱۹)‏ رسولان آن نان را دست‌به‌دست گرداندند و هر یک تکه‌ای از آن خوردند.‏

عیسی سپس جام شرابی را گرفت و پس از دعای شکرگزاری آن را به رسولانش داد.‏ هر یک از آنان از جام نوشیدند.‏ عیسی در مورد جام شراب گفت:‏ «این جام مظهر عهد جدید است،‏ عهدی که بر مبنای خون من که در راه شما ریخته خواهد شد،‏ بسته می‌شود.‏»—‏لوقا ۲۲:‏۲۰.‏

بدین ترتیب عیسی مراسمی را برای یادبود مرگ خود پایه‌گذاری کرد که پیروانش باید آن را هر ساله در ۱۴ نیسان برگزار کنند.‏ این مراسم،‏ یادآور ازخودگذشتگی عیسی و پدرش برای آزاد ساختن انسان‌های باایمان از محکومیت به گناه و مرگ است.‏ آری،‏ یادبود مرگ مسیح،‏ پراهمیت‌تر از مراسم پِسَح است؛‏ زیرا مراسم پِسَح تنها آزادی از بردگی مصریان را به یاد یهودیان می‌آورْد،‏ اما یادبود مرگ مسیح آزادی واقعی،‏ یعنی آزادی از گناه و مرگ را در یادها تداعی می‌کند.‏

عیسی گفت که خون او «برای آمرزش گناهان بسیاری ریخته خواهد شد.‏» در میان بسیاری از کسانی که گناهانشان آمرزیده خواهد شد،‏ می‌توان از رسولان باایمان او و سایر شاگردان وفادارش نام برد.‏ آنان از جمله کسانی هستند که با او در پادشاهی پدرش حکمرانی خواهند کرد.‏—‏مَتّی ۲۶:‏۲۸،‏ ۲۹.‏

عیسی در آخرین شب زندگی‌اش در کنار رسولان خود بود.‏ طی آن شب او با شستن پاهای آنان درس بی‌نظیری از تواضع و خدمت به دیگران به آنان داده بود.‏ این درس بجا بود؛‏ زیرا آنان ضعفی داشتند که چندین بار در رفتارشان نشان داده بودند.‏ آن رسولان خود را به خدا وقف کرده بودند،‏ اما هنوز این دغدغه را داشتند که کدام یک بزرگ‌تر است.‏ (‏مَرقُس ۹:‏۳۳،‏ ۳۴؛‏ ۱۰:‏۳۵-‏۳۷)‏ ضعف آنان در آن شب بار دیگر آشکار شد.‏

آری،‏ در میان رسولان «بحثی شدید» درگرفت که «کدام یک از همه بزرگ‌تر محسوب می‌شود.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۲۴)‏ عیسی که دوباره شاهد بحث و جدل رسولان بود،‏ یقیناً ناراحت و غمگین شد.‏ اما او چگونه به این موضوع رسیدگی کرد؟‏

عیسی بجای این که رسولانش را به خاطر رفتار و طرز فکرشان سرزنش کند،‏ با صبر و شکیبایی با آنان چنین استدلال کرد:‏ «پادشاهان قوم‌ها بر آنان سَروری می‌کنند و فرمانروایان ایشان ولی‌نعمت خوانده می‌شوند.‏ اما شما چنین مباشید.‏ .‏ .‏ .‏ زیرا کدام بزرگ‌تر است،‏ آن که بر سر سفره می‌نشیند یا آن که خدمت می‌کند؟‏» سپس عیسی به الگویی که خود برای آنان بجا گذاشته بود،‏ اشاره کرد و گفت:‏ «اما من در میان شما همچون خدمتگزار هستم.‏»—‏لوقا ۲۲:‏۲۵-‏۲۷.‏

رسولان علی‌رغم ضعف‌هایشان و سختی‌های بسیار همواره در کنار عیسی مانده بودند.‏ از این رو عیسی به آنان گفت:‏ «من با شما عهدی برای پادشاهی می‌بندم،‏ همان گونه که پدرم با من بسته است.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۲۹)‏ عیسی با بستن عهدی با رسولانش،‏ به این پیروان وفادار اطمینان داد که در پادشاهی خدا خواهند بود و در کنار او حکمرانی خواهند کرد.‏

اما آنان هنوز به این امید شگفت‌انگیز خود در آسمان دست نیافته بودند و انسان‌هایی ناکامل و آسیب‌پذیر بودند.‏ پس عیسی به آنان چنین هشدار داد:‏ «شیطان خواسته است همهٔ شما را مثل گندم غربال کند.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۳۱)‏ هنگام غربال کردن گندم،‏ دانه‌ها در همه جا پراکنده می‌شود.‏ عیسی برای تأکید بر این امر همچنین گفت:‏ «تمامی شما امشب مرا ترک خواهید کرد؛‏ زیرا نوشته شده است:‏ ‹من شبان را خواهم زد و گوسفندان گله پراکنده خواهند شد.‏›»—‏مَتّی ۲۶:‏۳۱؛‏ زَکَریا ۱۳:‏۷.‏

پِطرُس با اعتمادبه‌نَفْس لب به اعتراض گشود و گفت:‏ «حتی اگر همه تو را ترک کنند،‏ من هرگز تو را ترک نخواهم کرد!‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۳۳)‏ عیسی گفت که همان شب پیش از این که خروس دو بار بانگ زند،‏ پِطرُس او را انکار خواهد کرد.‏ اما همچنین گفت:‏ «من برای تو در دعا التماس کرده‌ام که ایمانت از بین نرود و تو وقتی توبه کرده،‏ بازگشتی،‏ برادرانت را تقویت کن.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۳۲)‏ پِطرُس بار دیگر با اطمینان تأکید کرد:‏ «حتی اگر قرار باشد با تو بمیرم،‏ به هیچ وجه انکارت نخواهم کرد.‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۳۵)‏ سایر رسولان نیز همین را گفتند.‏

عیسی به شاگردانش گفت:‏ «من اندک زمانی دیگر با شما هستم.‏ شما مرا خواهید جست،‏ اما همان طور که به یهودیان گفتم،‏ حال به شما نیز می‌گویم:‏ ‹جایی که می‌روم،‏ شما نمی‌توانید بیایید.‏›» سپس افزود:‏ «من به شما حکمی تازه می‌دهم و آن این است که به یکدیگر محبت کنید؛‏ همان گونه که من به شما محبت کردم،‏ شما نیز به یکدیگر محبت نمایید.‏ به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۳۳-‏۳۵.‏

پس از این که عیسی گفت اندک زمانی دیگر با رسولانش خواهد بود،‏ پِطرُس از او پرسید:‏ «سَرور،‏ به کجا می‌روی؟‏» عیسی پاسخ داد:‏ «به جایی می‌روم که اکنون نمی‌توانی به دنبال من بیایی،‏ اما بعدها به دنبال من خواهی آمد.‏» پِطرُس با تعجب پرسید:‏ «سَرور،‏ چرا اکنون نمی‌توانم به دنبال تو بیایم؟‏ من حتی حاضرم جان خود را برای تو بدهم.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۳۶،‏ ۳۷.‏

سپس عیسی به زمانی اشاره کرد که رسولانش را بدون کیسهٔ پول و کوله‌بار به موعظه در ناحیه جلیل فرستاد.‏ (‏مَتّی ۱۰:‏۵،‏ ۹،‏ ۱۰)‏ او از آنان پرسید:‏ «آیا به چیزی محتاج شدید؟‏» رسولان پاسخ دادند:‏ «خیر!‏» اما این بار عیسی پندی متفاوت به آنان داد.‏ او آنان را برای روزهایی که در پیش داشتند،‏ چنین راهنمایی کرد:‏ «هر که کیسهٔ پول و کوله‌بار دارد،‏ بردارد و آن که شمشیر ندارد،‏ ردای خود را بفروشد و شمشیری بخرد.‏ زیرا به شما می‌گویم،‏ این نوشته باید در مورد من تحقق یابد که می‌گوید:‏ ‹او از خطاکاران شمرده شد.‏› پس آنچه در مورد من گفته شده،‏ در حال تحقق است.‏»—‏لوقا ۲۲:‏۳۵-‏۳۷.‏

عیسی در واقع به زمانی اشاره می‌کرد که با خطاکاران بر تیر آویخته می‌شد.‏ پس از آن،‏ پیروانش با اذیت و آزار شدیدی روبرو می‌شدند.‏ رسولان که فکر می‌کردند برای آن روزهای سخت آماده‌اند،‏ گفتند:‏ «سَرور،‏ ببین اینجا دو شمشیر است.‏» عیسی گفت:‏ «کافی است.‏» (‏لوقا ۲۲:‏۳۸)‏ حال که رسولان دو شمشیر همراه خود داشتند،‏ عیسی می‌توانست به‌زودی درس پراهمیت دیگری به آنان بدهد.‏

عیسی هنوز با رسولانش در بالاخانه‌ای در اورشلیم بود.‏ او پس از آن که مراسم یادبود مرگش را پایه‌گذاری کرد،‏ به آنان چنین دلگرمی داد:‏ «اضطراب به دل خود راه مدهید.‏ به خدا ایمان بورزید و به من نیز ایمان بورزید.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۳۶؛‏ ۱۴:‏۱.‏

عیسی به رسولان وفادار خود یادآور شد که چرا نباید نگران رفتنش باشند و گفت:‏ «در خانهٔ پدر من مسکن بسیار است .‏ .‏ .‏ هنگامی که بروم و مکانی برای شما حاضر کنم،‏ بار دیگر باز خواهم گشت و شما را نزد خود خواهم پذیرفت تا جایی که من هستم،‏ شما نیز باشید.‏» در واقع عیسی به آسمان می‌رفت.‏ اما رسولانش متوجه منظور او نشدند.‏ از این رو،‏ توما پرسید:‏ «سَرور،‏ ما نمی‌دانیم که به کجا می‌روی.‏ چطور می‌توانیم راهش را بدانیم؟‏»—‏یوحنا ۱۴:‏۲-‏۵.‏

عیسی پاسخ داد:‏ «من راه و حقیقت و حیات هستم.‏» شخص تنها با پذیرفتن عیسی و تعالیمش و سرمشق قرار دادن راه زندگی او می‌تواند به خانهٔ آسمانی پدر او وارد شود.‏ عیسی گفت:‏ «هیچ کس جز از طریق من نزد پدر نمی‌آید.‏»—‏یوحنا ۱۴:‏۶.‏

فیلیپُس که به سخنان عیسی به‌دقت توجه می‌کرد،‏ از او درخواست کرد:‏ «سَرور،‏ پدر را به ما نشان بده و این برای ما کافی است.‏» در گذشته موسی،‏ ایلیّا و اِشَعْیا در رؤیاهایی نبوی جلال و شکوه خدا را دیده بودند.‏ به نظر می‌رسید که فیلیپُس نیز می‌خواست خدا را به چنین شکلی مشاهده کند.‏ اما آنچه رسولان شاهد آن بودند بهتر از آن رؤیاهای نبوی بود.‏ عیسی این نکته را چنین توضیح داد:‏ «فیلیپُس،‏ من این همه وقت با شما بوده‌ام و هنوز مرا نشناخته‌ای؟‏ هر که مرا دیده است،‏ پدر را نیز دیده است.‏» شخصیت و خصوصیات خدا کاملاً در عیسی منعکس بود.‏ از این رو،‏ بودن با عیسی و دیدن شخصیت او همانند آن بود که رسولانش پدر را دیده‌اند.‏ البته،‏ پدر از پسر برتر است؛‏ زیرا عیسی چنین گفت:‏ «آنچه به شما می‌گویم،‏ از خود نمی‌گویم.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۸-‏۱۰)‏ رسولان می‌دیدند که عیسی تمام تعالیم خود را به پدرش نسبت می‌دهد و او را جلال می‌دهد.‏

رسولان عیسی شاهد کارهای شگفت‌انگیز او بودند و دیده بودند که او خبر خوش پادشاهی خدا را اعلام می‌کند.‏ حال عیسی در مورد آنان گفت:‏ «هر که به من ایمان بورزد،‏ کارهایی را که من می‌کنم،‏ او نیز خواهد کرد و حتی کارهای بزرگ‌تر از آن انجام خواهد داد.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۱۲)‏ البته منظور عیسی آن نبود که شاگردانش معجزات عظیم‌تری خواهند کرد.‏ منظور او آن بود که آنان مدتی طولانی‌تر به خدمت موعظه خواهند پرداخت،‏ دامنهٔ فعالیت‌شان گسترده‌تر خواهد بود و به مردم بیشتری موعظه خواهند کرد.‏

عیسی پس از رفتن به آسمان شاگردانش را به حال خود رها نکرد؛‏ زیرا به آنان وعده داد:‏ «اگر چیزی به نام من بخواهید،‏ آن را انجام خواهم داد.‏» عیسی همچنین گفت:‏ «من از پدر درخواست خواهم کرد و او یاوری دیگر به شما خواهد داد که تا ابد با شما باشد؛‏ یعنی روح راستی.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۱۴،‏ ۱۶،‏ ۱۷)‏ عیسی تضمین کرد که شاگردانش «یاوری دیگر» یعنی روح‌القدس را خواهند یافت.‏ این وعده در روز پِنتیکاست به تحقق پیوست.‏

سپس عیسی اشاره کرد:‏ «اندکی بعد دنیا دیگر مرا نخواهد دید،‏ اما شما مرا خواهید دید.‏ چون من زنده‌ام،‏ شما نیز زنده خواهید بود.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۱۹)‏ عیسی پس از رستاخیزش،‏ با بدنی جسمانی بر شاگردان خود ظاهر می‌شد.‏ او همچنین در آینده آنان را رستاخیز می‌داد تا به صورت موجودات روحی در آسمان در کنار او باشند.‏

عیسی در ادامه به این واقعیت ساده اشاره کرد:‏ «هر که احکام مرا بپذیرد و آن‌ها را به جا آوَرَد،‏ مرا دوست دارد.‏ همچنین کسی که مرا دوست دارد،‏ پدر،‏ او را دوست خواهد داشت و من او را دوست خواهم داشت و خود را به‌روشنی بر او آشکار خواهم ساخت.‏» یهودای رسول،‏ ملقّب به تَدّای،‏ با شنیدن این سخنان از عیسی پرسید:‏ «سَرور،‏ به چه دلیل است که می‌خواهی خود را به‌روشنی بر ما آشکار سازی،‏ اما نه بر این دنیا؟‏» عیسی در پاسخ گفت:‏ «اگر کسی مرا دوست داشته باشد،‏ مطابق کلام من عمل خواهد کرد و پدر من او را دوست خواهد داشت .‏ .‏ .‏ هر که مرا دوست ندارد،‏ مطابق کلام من عمل نمی‌کند.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۲۱-‏۲۴)‏ مردم دنیا،‏ برعکس پیروان عیسی،‏ او را راه و حقیقت و حیات نمی‌دانند.‏

اما پس از رفتن عیسی چگونه شاگردانش می‌توانستند تمام تعالیم او را به یاد آورند؟‏ عیسی در این مورد گفت:‏ «آن یاور،‏ یعنی روح‌القدس که پدر به نام من خواهد فرستاد،‏ همه چیز را به شما خواهد آموخت و تمام آنچه را به شما گفتم به یادتان خواهد آورد.‏» مسلّماً این سخن عیسی برای رسولان بسیار دلگرم‌کننده بود؛‏ زیرا به چشم خود دیده بودند که روح‌القدس چه قدرت عظیمی دارد.‏ عیسی گفته‌های خود را چنین ادامه داد:‏ «من آرامش برای شما به جا می‌گذارم؛‏ آرامش خود را به شما می‌دهم.‏.‏ اضطراب به دل خود راه مدهید و مگذارید ترس بر دلتان چیره شود.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۲۶،‏ ۲۷)‏ آری،‏ شاگردان دلیلی نداشتند که به دل خود ترس راه دهند؛‏ یَهُوَه خدا،‏ پدر پرمهر عیسی آنان را راهنمایی و محافظت می‌کرد.‏

شاگردان به‌زودی دست توانای یَهُوَه را در محافظت از خادمی وفادار می‌دیدند.‏ عیسی گفت:‏ «حکمران این دنیا می‌آید.‏ او بر من هیچ قدرتی ندارد.‏» (‏یوحنا ۱۴:‏۳۰)‏ ابلیس توانست به دل یهودا راه یابد و بر او نفوذ کند.‏ اما در عیسی هیچ ناکاملی و ضعفی نبود که شیطان بتواند از آن سوءاستفاده کند و او را علیه خدا بشوراند.‏ شیطان همچنین قادر نبود عیسی را در خواب مرگ نگاه دارد.‏ چرا؟‏ عیسی خود گفت:‏ «درست آنچه پدر به من حکم کرده است،‏ انجام می‌دهم.‏» آری،‏ عیسی کاملاً اطمینان داشت که پدرش او را رستاخیز خواهد داد.‏—‏یوحنا ۱۴:‏۳۱.‏

عیسی با سخنانی دلگرم‌کننده نگرانی‌های رسولان وفادارش را بر طرف کرده و به آنان قوّت قلب داده بود.‏ دیر وقت بود و شاید از نیمه‌شب گذشته بود.‏ در آن ساعات عیسی مَثَلی آورد تا آنان را به عمل وادارد.‏

او سخنانش را با این جمله آغاز کرد:‏ «من تاک حقیقی هستم و پدرم باغبان است.‏» (‏یوحنا ۱۵:‏۱)‏ عیسی از تشبیهی استفاده کرد که قرن‌ها پیش از آن در مورد قوم اسرائیل گفته شده بود.‏ در آن تشبیه اسرائیل تاک یَهُوَه خوانده می‌شد.‏ (‏اِرْمیا ۲:‏۲۱؛‏ هوشَع ۱۰:‏۱،‏ ۲)‏ اما قوم اسرائیل دیگر مورد قبول یَهُوَه نبود و او به‌زودی آن قوم را رها می‌کرد.‏ (‏مَتّی ۲۳:‏۳۷،‏ ۳۸)‏ پس منظور عیسی تاکی دیگر بود.‏ در واقع،‏ عیسی خود آن تاک بود که پدرش از سال ۲۹ میلادی،‏ پرورش داده بود؛‏ یعنی زمانی که او را با روح‌القدس مسح کرد.‏ اما عیسی نشان داد که این تشبیه تنها به او و پدرش محدود نمی‌شود و گفت:‏

«[پدرم] هر شاخه‌ای را که در من است،‏ میوه نیاوَرَد،‏ می‌بُرَد و هر شاخه‌ای را که میوه آوَرَد،‏ پاک می‌کند تا میوهٔ بیشتر آوَرَد.‏ .‏ .‏ .‏ شاخه‌ای که در تاک نماند،‏ به تنهایی نمی‌تواند میوه آوَرَد؛‏ به همین گونه اگر شما نیز در اتحاد با من نمانید،‏ نمی‌توانید میوه آورید.‏ من آن تاک هستم و شما شاخه‌های آن.‏»—‏یوحنا ۱۵:‏۲-‏۵.‏

عیسی به شاگردانش وعده داده بود که پس از رفتنش به آسمان،‏ یاوری برای آنان خواهد فرستاد؛‏ یعنی روح‌القدس.‏ پنجاه و یک روز پس از آن،‏ وقتی رسولان و عده‌ای دیگر روح‌القدس را یافتند،‏ شاخه‌های این تاک شدند.‏ تمام «شاخه‌ها» باید با عیسی در اتحاد و همبستگی می‌ماندند.‏ اما برای رسیدن به چه هدفی؟‏

عیسی چنین توضیح داد:‏ «کسی میوهٔ بسیار می‌آوَرَد که در اتحاد با من بماند و من در اتحاد با او؛‏ زیرا شما جدا از من به هیچ وجه نمی‌توانید کاری انجام دهید.‏» «شاخه‌ها» یعنی پیروان وفادار عیسی،‏ ثمر بسیار به بار می‌آوردند؛‏ به عبارت دیگر خصوصیات عیسی را سرمشق قرار می‌دادند،‏ با پشتکار با دیگران در مورد پادشاهی خدا صحبت می‌کردند و شاگردان بیشتری از مردم دنیا می‌ساختند.‏ حال اگر شاخه‌ای در اتحاد با عیسی نمی‌ماند و ثمر به بار نمی‌آورد،‏ چطور؟‏ عیسی گفت:‏ «اگر کسی در اتحاد با من نماند،‏ .‏ .‏ .‏ دور انداخته می‌شود.‏» اما همچنین گفت:‏ «اگر شما در اتحاد با من بمانید و گفته‌های من در شما بماند،‏ هر آنچه می‌خواهید درخواست کنید و آن برای شما انجام خواهد شد.‏»—‏یوحنا ۱۵:‏۵-‏۷.‏

عیسی سپس به موضوعی پرداخت که پیش از این نیز دو بار آن را گفته بود،‏ این که پیروانش باید از احکام او اطاعت کنند.‏ (‏یوحنا ۱۴:‏۱۵،‏ ۲۱)‏ عیسی برای شاگردانش توضیح داد که چگونه می‌توانند این امر را ثابت کنند.‏ او به قدمی مهم در این راه اشاره کرد و گفت:‏ «اگر احکام مرا به جا آوردید،‏ در محبت من خواهید ماند،‏ همان گونه که من احکام پدر را به جا آورده‌ام و در محبت او می‌مانم.‏» اما این حکم تنها شامل محبت به یَهُوَه خدا و پسرش نمی‌شد.‏ عیسی گفت:‏ «حکم من این است که به یکدیگر محبت کنید،‏ همان گونه که من به شما محبت کرده‌ام.‏ محبتی بزرگ‌تر از این نیست که کسی جان خود را برای دوستانش بدهد.‏ شما دوستان من هستید اگر آنچه به شما حکم می‌کنم،‏ به جا آورید.‏»—‏یوحنا ۱۵:‏۱۰-‏۱۴.‏

عیسی ساعاتی دیگر محبت خود را با فدا کردن جانش نشان می‌داد.‏ او جانش را برای چه کسانی می‌داد؟‏ برای تمام کسانی که به او ایمان بورزند.‏ پیروان او نیز باید از او سرمشق می‌گرفتند و چنین محبت ایثارگرانه‌ای به یکدیگر نشان می‌دادند.‏ محبت باید مشخصهٔ پیروان عیسی می‌بود همان طور که او پیش از آن نیز گفته بود:‏ «به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏»—‏یوحنا ۱۳:‏۳۵.‏

برای رسولان افتخار بزرگی بود که عیسی آنان را «دوست» خود نامید.‏ او در این مورد گفت:‏ «من شما را دوست خوانده‌ام؛‏ زیرا شما را از هر آنچه از پدرم شنیده‌ام،‏ آگاه ساخته‌ام.‏» به‌راستی چه رابطهٔ پرارزشی!‏ این که آنان می‌توانستند از دوستان نزدیک عیسی باشند و از آنچه پدر به او گفته بود باخبر شوند!‏ اما آنان برای حفظ این رابطه باید «پیوسته میوه» به بار می‌آوردند.‏ اگر چنین می‌کردند،‏ از برکت یَهُوَه برخوردار می‌شدند.‏ آری،‏ عیسی به آنان گفت:‏ «هر آنچه از پدر به نام من بخواهید،‏ آن را به شما خواهد داد.‏»—‏یوحنا ۱۵:‏۱۵،‏ ۱۶.‏

محبت بین شاگردان عیسی به آنان کمک می‌کرد که سختی‌هایی را که در انتظارشان بود،‏ متحمّل شوند.‏ عیسی به آنان هشدار داد که دنیا از آنان نفرت خواهد داشت.‏ در عین حال به آنان چنین دلگرمی داد:‏ «اگر دنیا از شما نفرت داشته باشد،‏ بدانید که پیش از شما،‏ از من نفرت داشته است.‏ اگر شما به دنیا تعلّق داشتید،‏ دنیا شما را دوست می‌داشت،‏ چون به آن تعلّق داشتید.‏ حال که به دنیا تعلّق ندارید،‏ .‏ .‏ .‏ دنیا از شما نفرت دارد.‏»—‏یوحنا ۱۵:‏۱۸،‏ ۱۹.‏

عیسی در مورد این که چرا دنیا از آنان نفرت خواهد داشت توضیحات بیشتری داد و گفت:‏ «به خاطر نام من است که بر ضدّ شما چنین خواهند کرد؛‏ زیرا کسی را که مرا فرستاد،‏ نمی‌شناسند.‏» عیسی همچنین اشاره کرد که کارهای شگفت‌انگیزش در واقع کسانی را که از او نفرت دارند محکوم می‌کند و گفت:‏ «من در میان ایشان کارهایی کردم که کسی دیگر نکرده است.‏ اگر آن کارها را نکرده بودم،‏ گناهی نمی‌داشتند.‏ اما اکنون این کارها را دیده‌اند و با این حال،‏ هم از من نفرت دارند،‏ هم از پدرم.‏» در واقع نفرت آنان تحقق پیشگویی‌هایی در نوشته‌های مقدّس بود.‏—‏یوحنا ۱۵:‏۲۱،‏ ۲۴،‏ ۲۵؛‏ مزمور ۳۵:‏۱۹؛‏ ۶۹:‏۴.‏

عیسی بار دیگر وعده داد که یاور یعنی روح‌القدس را نزد شاگردانش می‌فرستد.‏ این نیروی پرقدرت در اختیار تمام پیروان او قرار می‌گرفت و آنان را قادر می‌ساخت که «شهادت» دهند و بدین سان ثمر آورند.‏—‏یوحنا ۱۵:‏۲۷.‏

عیسی و رسولانش آماده می‌شدند مکانی را که در آن مراسم شام پِسَح را برگزار کرده بودند،‏ ترک کنند.‏ عیسی پند و اندرزهای بسیار به رسولانش داده بود.‏ اینک می‌خواست نکتهٔ دیگری را نیز به سخنانش بیفزاید.‏ پس گفت:‏ «من این‌ها را به شما گفتم تا لغزش نخورید.‏» چرا این هشدار عیسی بجا بود؟‏ او خود به آنان گفت:‏ «مردم شما را از کنیسه اخراج خواهند کرد.‏ در واقع،‏ زمانی می‌رسد که هر که شما را بکشد،‏ گمان می‌کند که خدمتی به خدا کرده است.‏»—‏یوحنا ۱۶:‏۱،‏ ۲.‏

رسولان احتمالاً از شنیدن این سخن عیسی مضطرب و نگران شدند.‏ او پیش از این،‏ به آنان گفته بود که دنیا از آنان نفرت خواهد داشت،‏ اما صریحاً نگفته بود که کشته خواهند شد.‏ چرا؟‏ عیسی دلیل آن را چنین بیان کرد:‏ «در ابتدا این‌ها را به شما نگفتم؛‏ زیرا با شما بودم.‏» (‏یوحنا ۱۶:‏۴)‏ حال که عیسی به آسمان می‌رفت آنان را آماده می‌ساخت تا در موقعیت‌های سخت لغزش نخورند.‏

عیسی در ادامه گفت:‏ «اکنون نزد کسی که مرا فرستاد،‏ می‌روم.‏ با این حال،‏ هیچ یک از شما از من نمی‌پرسد:‏ ‹به کجا می‌روی؟‏›» البته،‏ در همان شب آنان از او پرسیده بودند که به کجا می‌رود.‏ (‏یوحنا ۱۳:‏۳۶؛‏ ۱۴:‏۵؛‏ ۱۶:‏۵)‏ اما حال به دلیل سخنان تکان‌دهندهٔ عیسی چنان اندوهگین شده بودند که از او سؤال بیشتری در این مورد نکردند.‏ آنان نپرسیدند که چه افتخاری نصیب عیسی خواهد شد و چه در انتظار پرستندگان واقعی خدا خواهد بود.‏ عیسی که از احوال آنان آگاه بود،‏ گفت:‏ «چون این‌ها را به شما گفتم،‏ دل شما پر از اندوه شده است.‏»—‏یوحنا ۱۶:‏۶.‏

عیسی سپس گفت:‏ «رفتن من به نفع شماست؛‏ زیرا اگر نروم،‏ آن یاور به هیچ وجه نزد شما نخواهد آمد.‏ اما اگر بروم،‏ او را نزد شما می‌فرستم.‏» (‏یوحنا ۱۶:‏۷)‏ شاگردان عیسی تنها پس از مرگ او و عروجش به آسمان می‌توانستند روح‌القدس را بیابند.‏ عیسی وعده داده بود که روح‌القدس را برای یاری شاگردانش به هر کجا که آنان باشند،‏ خواهد فرستاد.‏

عیسی گفت که روح‌القدس «در خصوص گناه،‏ عدالت و داوری،‏ گواهی قانع‌کننده به دنیا خواهد داد.‏» (‏یوحنا ۱۶:‏۸)‏ آری،‏ مردم دنیا در ایمان ورزیدن به پسر خدا کوتاهی کرده بودند و این گناه آنان برملا می‌شد.‏ همچنین عروج عیسی به آسمان گواهی قانع‌کننده بر عدالت او می‌بود و نشان می‌داد که چرا شیطان،‏ «حکمران این دنیا» سزاوار محکومیت است.‏—‏یوحنا ۱۶:‏۱۱.‏

سپس عیسی گفت:‏ «هنوز بسیار چیزهای دیگر دارم که به شما بگویم،‏ ولی اکنون توان درک آن‌ها را ندارید.‏» آری،‏ وقتی او روح‌القدس را بر شاگردانش می‌ریخت،‏ روح خدا آنان را راهنمایی می‌کرد تا «حقیقت» را کاملاً درک کنند.‏ بدین سان می‌توانستند هماهنگ با آن حقیقت زندگی کنند.‏—‏یوحنا ۱۶:‏۱۲،‏ ۱۳.‏

عیسی در ادامه گفت:‏ «بعد از اندک زمانی،‏ دیگر مرا نخواهید دید،‏ اما باز اندکی پس از آن مرا خواهید دید.‏» رسولان که از سخنان عیسی متعجب شده بودند،‏ از یکدیگر پرسیدند که منظور او چیست.‏ عیسی می‌دانست که آنان می‌خواهند در این مورد از او سؤال کنند.‏ پس برایشان توضیح داد:‏ «حقیقتاً به شما می‌گویم،‏ شما گریه و شیون خواهید کرد،‏ اما دنیا شادی خواهد نمود؛‏ شما غمگین خواهید بود،‏ اما غمتان به شادی مبدّل خواهد شد.‏» (‏یوحنا ۱۶:‏۱۶،‏ ۲۰)‏ وقتی عیسی بعدازظهر آن روز کشته می‌شد،‏ رهبران مذهبی شاد می‌شدند،‏ اما شاگردانش غم‌زده و اندوهگین.‏ البته پس از رستاخیز عیسی،‏ غم و اندوه آنان به شادی مبدّل می‌شد!‏ همچنین وقتی عیسی روح مقدّس خدا را بر آنان می‌ریخت،‏ دلیل دیگری برای شادی می‌داشتند.‏

عیسی موقعیت رسولانش را با موقعیت زنی مقایسه کرد که فرزندی به دنیا می‌آورد و گفت:‏ «زن هنگام زایمان درد می‌کشد،‏ چون وقت او رسیده است.‏ اما پس از به دنیا آوردن فرزندش،‏ دیگر آن درد و رنج را به یاد نمی‌آورد؛‏ زیرا از این که انسانی به دنیا آمده است،‏ شاد است.‏» عیسی سپس رسولانش را با این سخنان دلگرمی داد:‏ «شما نیز اکنون غمگین هستید؛‏ اما من بار دیگر شما را خواهم دید و دلتان شاد خواهد شد و هیچ کس این شادی را از شما نخواهد گرفت.‏»—‏یوحنا ۱۶:‏۲۱،‏ ۲۲.‏

تا آن زمان،‏ رسولان هیچ گاه به نام عیسی درخواستی نکرده بودند.‏ اما عیسی به آنان گفت:‏ «در آن روز،‏ از پدر به نام من درخواست خواهید کرد.‏» چرا رسولان باید خواسته‌هایشان را به نام عیسی به درگاه خدا می‌آوردند؟‏ این بدین دلیل نبود که پدر آسمانی مایل نبود دعاهای آنان را مستجاب کند؛‏ چون عیسی گفت:‏ «خودِ پدر،‏ شما را دوست دارد،‏ چون شما مرا دوست داشته‌اید و ایمان آورده‌اید که من به نمایندگی از پدر آمده‌ام.‏»—‏یوحنا ۱۶:‏۲۶،‏ ۲۷.‏

سخنان دلگرم‌کنندهٔ عیسی احتمالاً چنان به رسولان دل و جرأت بخشید که آنان با اطمینان گفتند:‏ «ایمان داریم که از جانب خدا آمده‌ای.‏» البته ایمان و اطمینان آنان به‌زودی محک زده می‌شد؛‏ چون عیسی موقعیتی را که پیش رو داشتند،‏ چنین توصیف کرد:‏ «زمانی می‌رسد و اکنون رسیده است که همهٔ شما پراکنده خواهید شد و هر یک به خانه‌های خود گریخته،‏ مرا تنها خواهید گذاشت.‏» اما به آنان چنین اطمینانی نیز داد:‏ «من این چیزها را به شما گفتم تا از طریق من آرامش یابید.‏ شما در این دنیا سختی خواهید کشید،‏ اما قوی‌دل باشید!‏ من بر دنیا غالب آمده‌ام.‏» (‏یوحنا ۱۶:‏۳۰-‏۳۳)‏ آری،‏ عیسی رسولانش را تنها نمی‌گذاشت.‏ او اطمینان داشت که علی‌رغم تلاش‌های شیطان و دنیای او برای در هم شکستن وفاداری‌شان،‏ آنان نیز می‌توانند خواست خدا را انجام دهند و بر دنیا غالب آیند.‏

عیسی که به رسولانش عشق و دلبستگی داشت،‏ آنان را برای مرگ و رفتنش به آسمان آماده کرده بود.‏ اینک رو به آسمان کرد و در دعا به پدرش گفت:‏ «ای پدر .‏ .‏ .‏ پسر خود را جلال بده تا پسرت تو را جلال دهد،‏ چنان که به او بر همهٔ انسان‌ها اقتدار داده‌ای تا به تمام کسانی که به او بخشیده‌ای،‏ زندگی جاودان بخشد.‏»—‏یوحنا ۱۷:‏۱،‏ ۲.‏

واضح است که عیسی می‌دانست جلال خدا از هر چیز دیگری پراهمیت‌تر است.‏ اما همچنین گفت که ما می‌توانیم از زندگی جاودان برخوردار شویم.‏ به‌راستی چه نوید دلگرم‌کننده‌ای!‏ یَهُوَه به عیسی «بر همهٔ انسان‌ها اقتدار» داده است.‏ از این رو،‏ او می‌تواند فواید قربانی خود را نصیب تمام انسان‌ها کند.‏ اما تنها برخی از انسان‌ها از این موهبت برخوردار می‌شوند.‏ چرا؟‏ زیرا عیسی فواید قربانی خود را تنها شامل حال کسانی می‌کند که هماهنگ با این سخنش رفتار کنند که گفت:‏ «راهی که به زندگی جاودان می‌انجامد،‏ این است که تو را تنها خدای حقیقی و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای بشناسند.‏»—‏یوحنا ۱۷:‏۳.‏

ما باید هم پدر و هم پسر را از نزدیک بشناسیم و رابطه‌ای نزدیک با آنان ایجاد کنیم.‏ باید طرز فکر و دیدگاهی مشابه با آنان داشته باشیم.‏ همچنین باید بکوشیم خصوصیات بی‌نظیر آنان را در رفتار با دیگران سرمشق قرار دهیم.‏ به‌علاوه باید بدانیم که جلال خدا در درجهٔ اولِ اهمیت قرار دارد و بعد رسیدن به زندگی جاودان.‏ عیسی سخنانش را در مورد جلال خدا ادامه داد و گفت:‏

«کاری را که به من محوّل کردی،‏ به پایان رساندم و بدین گونه تو را بر زمین جلال دادم.‏ پس حال ای پدر،‏ مرا در کنار خود جلال بده؛‏ همان جلالی که پیش از آغاز دنیا نزد تو داشتم.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۴،‏ ۵)‏ آری،‏ عیسی از خدا درخواست کرد که او را رستاخیز داده،‏ بار دیگر در آسمان جلال بخشد.‏

البته عیسی فراموش نکرده بود که خدمت موعظه‌اش چه ثمره‌ای داشته است.‏ پس چنین دعا کرد:‏ «من نام تو را به کسانی که از دنیا به من بخشیدی،‏ آشکار ساخته‌ام.‏ آنان از آنِ تو بودند و تو ایشان را به من بخشیدی و کلام تو را به جا آورده‌اند.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۶)‏ عیسی در خدمت موعظه تنها به اعلام نام خدا اکتفا نکرد.‏ او به رسولانش یاری رساند که به خصوصیات یَهُوَه خدا و رفتارش با انسان‌ها نیز پی ببرند.‏ او بدین سان نام خدا را آشکار ساخت.‏

رسولان نه تنها با یَهُوَه،‏ بلکه با نقش پسرش و تعالیم او آشنا شده بودند.‏ عیسی با تواضع گفت:‏ «سخنانی که به من دادی،‏ به ایشان داده‌ام.‏ آنان نیز آن سخنان را پذیرفته و دریافته‌اند که من به نمایندگی از سوی تو آمدم و ایمان آورده‌اند که تو مرا فرستادی.‏»—‏یوحنا ۱۷:‏۸.‏

عیسی سپس در مورد تفاوت بین پیروانش و مردم دنیا چنین گفت:‏ «من نه برای دنیا،‏ بلکه برای آنانی درخواست می‌کنم که به من بخشیده‌ای؛‏ زیرا از آنِ تو هستند.‏ .‏ .‏ .‏ ای پدر مقدّس،‏ به خاطر نام خود که بر من نهادی،‏ از ایشان محافظت کن تا یک باشند،‏ چنان که ما یک هستیم.‏ .‏ .‏ .‏ من حفظشان کردم و هیچ یک از ایشان هلاک نشده است،‏ مگر آن پسرِ هلاکت.‏» منظور عیسی،‏ یهودای اِسخَریوطی بود که در صدد برآمده بود تا سَرور خود را تسلیم دشمنان کند.‏—‏یوحنا ۱۷:‏۹-‏۱۲.‏

عیسی در ادامهٔ دعای خود چنین گفت:‏ «دنیا از ایشان نفرت داشته است .‏ .‏ .‏ از تو درخواست نمی‌کنم که آنان را از دنیا ببری،‏ بلکه می‌خواهم از آن شریر حفظشان کنی.‏ آنان به دنیا تعلّق ندارند،‏ همان طور که من به دنیا تعلّق ندارم.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۱۴-‏۱۶)‏ رسولان و سایر شاگردان در دنیایی تحت تسلّط شیطان زندگی می‌کردند.‏ اما آنان می‌بایست از دنیا و شرارت آن به دور می‌ماندند.‏ چگونه؟‏

عیسی در دعای خود گفت:‏ «ایشان را از طریق حقیقت تقدیس نما؛‏ کلام تو حقیقت است.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۱۷)‏ تقدیس به معنی جداشده برای خدمت به خداست.‏ در واقع،‏ شاگردان باید مطابق حقایق موجود در نوشته‌های مقدّس عبری و حقایقی که عیسی به آنان تعلیم داده بود،‏ عمل می‌کردند تا مقدّس بمانند.‏ بعدها برخی از رسولان کتاب‌هایی را به قلم آوردند که از الهام خدا بود.‏ آن کتاب‌ها نیز بخشی از همان «حقیقت» محسوب شد که با کمک آن شخص می‌تواند تقدیس شود.‏

اما بعدها کسان دیگری نیز «حقیقت» را می‌پذیرفتند.‏ از این رو عیسی دعای خود را چنین ادامه داد:‏ «درخواست من فقط برای آنان [منظور ۱۱ رسول عیسی] نیست،‏ بلکه همچنین برای کسانی است که به وسیلهٔ کلامِ ایشان به من ایمان خواهند آورد.‏» پس درخواست او برای پیروانش چه بود؟‏ عیسی خود گفت:‏ «تا همه یک باشند و همان گونه که ای پدر،‏ تو در اتحاد با من هستی و من در اتحاد با تو،‏ آنان نیز در اتحاد با ما باشند تا دنیا ایمان آورد که تو مرا فرستادی.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۲۰،‏ ۲۱)‏ عیسی و پدرش واقعاً یک نفر نبودند.‏ آنان به این مفهوم یکی بودند که دیدگاه‌شان در مورد همه چیز یکسان بود.‏ پس عیسی در واقع دعا می‌کرد که پیروانش به همین گونه با پدر و با او یکی باشند.‏

کمی پیش از آن،‏ عیسی به پِطرُس و سایر رسولان گفته بود که می‌رود تا مکانی برای آنان حاضر کند؛‏ یعنی مکانی در آسمان.‏ (‏یوحنا ۱۴:‏۲،‏ ۳)‏ عیسی در دعای خود به همین امر اشاره کرد و گفت:‏ «ای پدر،‏ می‌خواهم کسانی که به من داده‌ای نیز جایی که من هستم با من باشند تا جلال مرا ببینند،‏ جلالی که تو به من داده‌ای؛‏ زیرا مرا پیش از آغاز دنیا دوست داشتی.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏۲۴)‏ این سخن عیسی همچنین نشان می‌دهد که در گذشتهٔ دور،‏ پیش از این که آدم و حوّا نسلی را به وجود آورند،‏ خدا یگانه پسر خود را دوست داشت؛‏ همان کسی که عیسی مسیح شد.‏

عیسی در پایان دعای خود بار دیگر به نام پدرش و محبت او به رسولان و سایر کسانی که «حقیقت» را در آینده می‌پذیرفتند،‏ اشاره کرد و گفت:‏ «من نام تو را به ایشان شناساندم و خواهم شناساند تا محبتی که تو به من داشتی در آنان نیز باشد و من در اتحاد با آنان باشم.‏»—‏یوحنا ۱۷:‏۲۶.‏

عیسی دعای خود را با رسولان وفادارش به پایان رساند.‏ سپس آنان «بعد از خواندن سرودهای حمد،‏ بیرون رفتند و عازم کوه زیتون شدند.‏» (‏مَرقُس ۱۴:‏۲۶)‏ آنان از اورشلیم به سمت شرق و به طرف باغی به نام جِتسیمانی حرکت کردند؛‏ محلی که عیسی بارها به آنجا رفته بود.‏

وقتی به آن باغ فرح‌بخش با درختان زیتون رسیدند،‏ عیسی به هشت تن از رسولانش گفت:‏ «من به آن طرف می‌روم تا دعا کنم.‏ تا آن وقت شما اینجا بنشینید.‏» احتمالاً آن رسولان در کنارهٔ ورودی آن باغ منتظر عیسی ماندند.‏ سپس عیسی سه رسول دیگر،‏ یعنی پِطرُس،‏ یعقوب و یوحنا را همراه خود برد و داخل باغ شدند.‏ عیسی که اضطراب وجودش را فرا گرفته بود،‏ به آنان گفت:‏ «اندوهی عمیق تا حد مرگ،‏ جان مرا فرا گرفته است.‏ اینجا باشید و با من بیدار بمانید.‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۳۶-‏۳۸.‏

عیسی با کمی فاصله از آنان «به خاک افتاد» و شروع به راز و نیاز با پدرش کرد.‏ او در این لحظات حساس در دعای خود چه گفت؟‏ او چنین دعا کرد:‏ «پدر،‏ همه چیز برای تو ممکن است،‏ این جام را از من دور کن.‏ اما نه به خواست من،‏ بلکه به خواست تو.‏» (‏مَرقُس ۱۴:‏۳۵،‏ ۳۶)‏ منظور عیسی چه بود؟‏ آیا او دیگر نمی‌خواست جان خود را در راه نجات انسان‌ها فدا کند؟‏ به هیچ وجه!‏

عیسی از آسمان دیده بود که رومیان چگونه مردم را با درد و زجر فراوان به قتل می‌رسانند.‏ او که حال یک انسان آسیب‌پذیر بود و درد را حس می‌کرد،‏ مسلّماً از آنچه پیش رو داشت،‏ نگران بود.‏ البته او بیشتر به این دلیل عذاب می‌کشید که اگر به اسم جنایتکاری پلید کشته شود،‏ چه بسا نام پدرش بدنام شود.‏ چند ساعت دیگر او را به اتهام کفرگویی بر تیر شکنجه می‌آویختند.‏

پس از دعایی طولانی،‏ عیسی نزد سه رسولش بازگشت و دید که آنان در خوابند.‏ پس به پِطرُس گفت:‏ «آیا نتوانستید حتی یک ساعت با من بیدار بمانید؟‏ هوشیار بمانید و پیوسته دعا کنید تا تسلیم وسوسه نشوید.‏» عیسی متوجه شد که رسولانش نیز تحت فشارند.‏ در ضمن دیر وقت بود.‏ پس به سخنانش چنین افزود:‏ «البته،‏ روح مشتاق است اما جسم ناتوان.‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۴۰،‏ ۴۱.‏

عیسی برای بار دوم رفت و از خدا خواست که آن «جام» را از او دور کند.‏ وقتی بازگشت،‏ بار دیگر دید که رسولانش در خوابند.‏ عیسی باز سخنی به زبان آورد،‏ اما آنان «نمی‌دانستند چه پاسخی به او بدهند.‏» (‏مَرقُس ۱۴:‏۴۰)‏ در واقع باید به دعا مشغول می‌بودند تا در دام وسوسه نیفتند.‏ عیسی برای بار سوم از پیش آنان رفت،‏ زانو زد و دعا کرد.‏

عیسی عمیقاً نگران بود که اعدامش به جرم یک خلافکار موجب بدنامی پدرش شود.‏ یَهُوَه دعاهای پسرش را می‌شنید و فرشتهٔ خود را برای تقویت او فرستاد.‏ با این حال،‏ عیسی دست از دعا و استغاثه نکشید و «با جدّیتی بیشتر به دعا کردن ادامه داد.‏» او تحت فشار شدید روحی بود.‏ زندگی ابدی او و انسان‌های باایمان در گرو اطاعتش بود.‏ به‌راستی که عیسی مسئولیتی خطیر بر دوش داشت!‏ در این موقعیت سخت و توانفرسا «عرقش که همچون قطرات خون شده بود،‏ بر زمین می‌ریخت.‏»—‏لوقا ۲۲:‏۴۴.‏

وقتی عیسی برای بار سوم نزد رسولانش بازگشت،‏ آنان را بار دیگر در خواب دید.‏ پس به آنان گفت:‏ «در چنین وقتی خوابیده‌اید و استراحت می‌کنید!‏ وقت آن نزدیک شده است که به پسر انسان خیانت شود و به دست گناهکاران بیفتد.‏ برخیزید که برویم.‏ آن که به من خیانت می‌کند،‏ اکنون از راه می‌رسد.‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۴۵،‏ ۴۶.‏

پاسی از نیمه‌شب گذشته بود.‏ کاهنان با یهودا توافق کرده بودند که در ازای تسلیم عیسی به او ۳۰ سکهٔ نقره دهند.‏ از این رو،‏ یهودا در جستجوی عیسی بود.‏ عدهٔ زیادی از سران کاهنان و فَریسیان نیز به دنبال او می‌رفتند.‏ گروهی از سربازان و یک فرماندهٔ نظامی نیز آنان را همراهی می‌کردند.‏

ظاهراً وقتی عیسی یهودا را طی شام پِسَح مرخص کرد،‏ یهودا مستقیماً نزد سران کاهنان رفته بود.‏ (‏یوحنا ۱۳:‏۲۷)‏ آنان مأموران خود و گروهی از سربازان را گرد آوردند.‏ یهودا احتمالاً آن گروه را نخست به سوی خانه‌ای هدایت کرد که عیسی و رسولانش در آنجا پِسَح را برگزار کردند.‏ اما اینک آنان از درّهٔ قِدرون گذشته،‏ به سوی باغ جِتسیمانی می‌رفتند.‏ آن گروه علاوه بر سلاح،‏ چراغ‌ها و مشعل‌هایی نیز حمل می‌کردند.‏ آری،‏ آنان مصمم بودند عیسی را بیابند.‏

یهودا آن گروه را به بالای کوه زیتون برد.‏ او اطمینان داشت که عیسی را می‌تواند آنجا بیابد.‏ طی هفته‌های پیش از آن،‏ عیسی و رسولانش بارها بین بیت‌عَنیا و اورشلیم رفت‌وآمد داشتند و اغلب در باغ جِتسیمانی توقف می‌کردند.‏ اما سربازان که باید عیسی را دستگیر می‌کردند،‏ چگونه می‌توانستند چهرهٔ او را که شاید تا آن زمان ندیده بودند،‏ در تاریکی شب و زیر سایهٔ درختان زیتون،‏ تشخیص دهند؟‏ یهودا برای کمک به آنان نشانه‌ای در نظر گرفت و گفت:‏ «کسی را که ببوسم،‏ همان اوست.‏ او را دستگیر کنید و تحت نظر نگهبانان ببرید.‏»—‏مَرقُس ۱۴:‏۴۴.‏

یهودا که جمعیت را به باغ آورد،‏ با دیدن عیسی و رسولانش مستقیماً به سوی عیسی رفت و گفت:‏ «سلام استاد!‏» سپس او را به‌گرمی بوسید.‏ عیسی از او پرسید:‏ «ای رفیق،‏ به چه منظور اینجا آمده‌ای؟‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۴۹،‏ ۵۰)‏ سپس خود پاسخ پرسشش را داده،‏ گفت:‏ «یهودا،‏ آیا با بوسه‌ای به پسر انسان خیانت می‌کنی؟‏» (‏لوقا ۲۲:‏۴۸)‏ عیسی با این سخن خود،‏ فکرش را دیگر مشغول این مرد خائن نکرد.‏

عیسی قدم پیش گذاشت.‏ حال چهرهٔ او در نور مشعل‌ها و چراغ‌ها دیده می‌شد.‏ از مردان پرسید:‏ «به دنبال چه کسی می‌گردید؟‏» آنان پاسخ دادند:‏ «عیسای ناصری.‏» پس عیسی با شجاعت تمام گفت:‏ «خودم هستم.‏» (‏یوحنا ۱۸:‏۴،‏ ۵)‏ آن مردان از این سخن عیسی یکه خوردند و از ترس به زمین افتادند.‏

عیسی بجای این که از این فرصت و تاریکی شب استفاده کند و بگریزد،‏ بار دیگر از آنان پرسید که در پی چه کسی هستند.‏ آن مردان برای بار دوم گفتند:‏ «عیسای ناصری.‏» عیسی نیز با آرامی گفت:‏ «به شما گفتم که خودم هستم.‏ پس اگر به دنبال من هستید،‏ بگذارید اینان بروند.‏» او در این سخت‌ترین لحظات زندگی‌اش سخنان گذشتهٔ خود را به یاد آورد که گفته بود هیچ یک از رسولانش را از دست نخواهد داد.‏ (‏یوحنا ۶:‏۳۹؛‏ ۱۷:‏۱۲)‏ آری،‏ عیسی تا آن زمان از رسولان وفادارش محافظت کرده بود و بجز «آن پسرِ هلاکت،‏» هیچ یک را از دست نداده بود.‏ (‏یوحنا ۱۸:‏۷-‏۹)‏ به همین دلیل بود که از آن مردان خواست اجازه دهند که رسولان وفادارش بروند.‏

سربازان برخاستند و به طرف عیسی رفتند.‏ رسولان که پی بردند سربازان چه قصدی دارند،‏ از عیسی پرسیدند:‏ «ای سَرور،‏ آیا دست به شمشیر ببریم؟‏» (‏لوقا ۲۲:‏۴۹)‏ پِطرُس منتظر پاسخ عیسی نشد و فوراً یکی از دو شمشیری که به همراه داشتند،‏ به دست گرفت.‏ او بر مالخوس،‏ یکی از خادمان کاهن اعظم،‏ حمله‌ور شد و گوش راست او را قطع کرد.‏

عیسی گوش مالخوس را لمس کرد و زخم او را شفا داد.‏ سپس به پِطرُس چنین فرمان داد:‏ «شمشیر خود را غلاف کن؛‏ زیرا هر که شمشیر کشد،‏ با شمشیر نیز کشته شود.‏» به‌راستی چه درس پراهمیتی برای شاگردان او!‏ عیسی حاضر بود دستگیر شود؛‏ زیرا گفت:‏ «نوشته‌های مقدّس چگونه تحقق یابد که در آن پیشگویی شده بود،‏ این وقایع باید رخ دهد؟‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۵۲،‏ ۵۴)‏ سپس افزود:‏ «آیا نباید از جامی که پدر به من داده است،‏ بنوشم؟‏» (‏یوحنا ۱۸:‏۱۱)‏ عیسی می‌خواست ارادهٔ خدا را به انجام رساند،‏ حتی اگر این امر به قیمت جانش تمام می‌شد.‏

عیسی از آن جمعیت پرسید:‏ «مگر من راهزن هستم که برای دستگیری من با شمشیر و چماق آمده‌اید؟‏ هر روز در معبد می‌نشستم و تعلیم می‌دادم و مرا دستگیر نکردید.‏ اما همهٔ این‌ها برای تحقق نوشته‌های انبیا روی داد.‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۵۵،‏ ۵۶.‏

فرماندهٔ نظامی،‏ سربازان و مأموران سران یهودیان عیسی را گرفتند و دست‌های او را بستند.‏ رسولان با دیدن این صحنه گریختند.‏ اما «مرد جوانی» که احتمالاً مَرقُس،‏ یکی از شاگردان عیسی بود،‏ در میان جمعیت ماند و به دنبال عیسی رفت.‏ (‏مَرقُس ۱۴:‏۵۱)‏ اما جمعیت آن مرد جوان را شناختند و سعی کردند که او را بگیرند.‏ پس ردایش را رها کرد و از دست آنان گریخت.‏

پس از این که عیسی را دستگیر کردند،‏ او را همچون جنایتکاری،‏ دست‌بسته نزد حَنّاس آوردند.‏ زمانی که عیسای نوجوان معلّمان مذهبی را در معبد شگفت‌زده ساخت،‏ حَنّاس کاهن اعظم بود.‏ (‏لوقا ۲:‏۴۲،‏ ۴۷)‏ بعدها برخی از پسران حَنّاس نیز کاهن اعظم شدند.‏ اما اینک قیافا،‏ داماد او این مقام را داشت.‏

در حالی که حَنّاس عیسی را بازجویی می‌کرد،‏ قیافا فرصت یافت تا اعضای شورای سَنهِدرین را جمع کند.‏ این شورا ۷۱ نفر عضو داشت؛‏ از جمله کاهن اعظم و کسانی که پیش از او کاهن اعظم بودند.‏

حَنّاس از عیسی «در مورد شاگردان و تعالیمش» سؤال کرد.‏ عیسی صریحاً پاسخ داد:‏ «من آشکارا با مردم دنیا سخن گفته‌ام.‏ همیشه در کنیسه و معبد،‏ جایی که همهٔ یهودیان گرد هم می‌آیند،‏ تعلیم دادم و هیچ چیز را در نهان نگفتم.‏ چرا از من سؤال می‌کنی؟‏ از کسانی که سخنان مرا شنیده‌اند،‏ بپرس!‏»—‏یوحنا ۱۸:‏۱۹-‏۲۱.‏

یکی از مأموران که در آنجا ایستاده بود،‏ به صورت عیسی سیلی زد و سرزنش‌کنان به او گفت:‏ «این چه طرز پاسخ دادن به یکی از سران کاهنان است؟‏» اما عیسی که می‌دانست خطایی نکرده است،‏ پاسخ داد:‏ «اگر سخنی اشتباه گفتم،‏ شهادت بده که اشتباه می‌گویم،‏ اما اگر آنچه گفتم درست است،‏ چرا مرا می‌زنی؟‏» (‏یوحنا ۱۸:‏۲۲،‏ ۲۳)‏ سپس حَنّاس او را نزد قیافا،‏ دامادش فرستاد.‏

در این میان اعضای سَنهِدرین از جمله کاهن اعظم،‏ ریش‌سفیدان قوم و علمای دین در خانهٔ قیافا به دور هم جمع شده بودند.‏ آنان مجاز نبودند که در شب پِسَح محکمه‌ای تشکیل دهند.‏ اما می‌خواستند به هر قیمتی به هدف شریرانه‌شان برسند،‏ حتی اگر لازم بود قانون را زیر پا بگذارند.‏

اعضای سَنهِدرین نقشهٔ مغرضانه‌ای در سر داشتند.‏ آنان حتی پیش از محاکمهٔ عیسی،‏ او را به مرگ محکوم کرده بودند.‏ آری،‏ هنگامی که عیسی ایلعازَر را رستاخیز داد،‏ آنان کمر به قتل او بستند.‏ (‏یوحنا ۱۱:‏۴۷-‏۵۳)‏ چند روز پیش از این محاکمه نیز رهبران مذهبی با یکدیگر توطئه چیدند که عیسی را دستگیر کرده،‏ بکشند.‏—‏مَتّی ۲۶:‏۳،‏ ۴.‏

علاوه بر تشکیل محکمه‌ای غیرقانونی،‏ سران کاهنان و دیگر اعضای سَنهِدرین در پی کسانی بودند که علیه عیسی شهادت دروغ دهند.‏ آنان شاهدان بسیاری یافتند،‏ اما گفته‌های آن شاهدان با یکدیگر مغایرت داشت.‏ در آخر،‏ دو نفر جلو آمدند و چنین ادعا کردند:‏ «شنیدیم که گفت:‏ ‹این معبد را که ساختهٔ دست انسان است،‏ ویران خواهم کرد و در سه روز معبدی دیگر که ساختهٔ دست انسان نیست،‏ بنا خواهم نمود.‏›» (‏مَرقُس ۱۴:‏۵۸)‏ اما شهادت این مردان نیز با یکدیگر تطابق نداشت.‏

قیافا از عیسی پرسید:‏ «در جواب چیزی نمی‌گویی؟‏ اینان علیه تو چه شهادت می‌دهند؟‏» (‏مَرقُس ۱۴:‏۶۰)‏ اما عیسی سکوت کرد.‏ او می‌دانست اتهامات آن شاهدان دروغ است و با یکدیگر مغایرت دارد.‏ پس قیافا،‏ کاهن اعظم تدبیری دیگر اندیشید.‏

قیافا می‌دانست که اگر کسی ادعا کند که پسر خداست،‏ یهودیان با آن شخص برخوردی شدید خواهند کرد.‏ پیش از این وقتی عیسی خدا را پدر خود خواند،‏ یهودیان می‌خواستند او را بکشند؛‏ زیرا آنان ادعا می‌کردند که عیسی بدین سان «خود را با خدا برابر» کرده است.‏ (‏یوحنا ۵:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۱۰:‏۳۱-‏۳۹)‏ پس قیافا با آگاهی از این امر،‏ با زیرکی از عیسی چنین خواست:‏ «تو را به خدای زنده سوگند می‌دهم،‏ به ما بگو آیا تو مسیح،‏ پسر خدا هستی!‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۶۳)‏ البته عیسی پیش از این گفته بود که او پسر خداست.‏ (‏یوحنا ۳:‏۱۸؛‏ ۵:‏۲۵؛‏ ۱۱:‏۴)‏ اما اگر حال سخنی به زبان نمی‌آورد،‏ دیگران ممکن بود برداشت کنند که او پسر خدا و مسیح موعود نیست.‏ پس عیسی گفت:‏ «من همانم؛‏ شما پسر انسان را خواهید دید که به دست راست آن قدرتمند نشسته است و با ابرهای آسمان می‌آید.‏»—‏مَرقُس ۱۴:‏۶۲.‏

قیافا با شنیدن این سخن عیسی با حالتی نمایشی جامه‌اش را چاک زد و با فریاد گفت:‏ «او کفر گفت!‏ دیگر چه نیازی به شاهد داریم؟‏ حال خودتان کفرگویی او را شنیدید.‏ نظر شما چیست؟‏» شورای سَنهِدرین این حکم ناعادلانه را صادر کرد:‏ «او سزاوار مرگ است.‏»—‏مَتّی ۲۶:‏۶۵،‏ ۶۶.‏

سپس شروع به تمسخر عیسی کردند و با مشت او را زدند.‏ عده‌ای نیز به او سیلی زدند و آب دهان به صورتش انداختند.‏ پس از آن،‏ صورت او را پوشاندند و بار دیگر به او سیلی زدند و با کنایه به او گفتند:‏ «ثابت کن که نبی هستی،‏ به ما بگو چه کسی تو را زد؟‏» (‏لوقا ۲۲:‏۶۴)‏ آری،‏ آنان در محکمه‌ای شبانه و غیرقانونی،‏ پسر خدا را به باد توهین و تمسخر گرفتند!‏

پس از دستگیر شدن عیسی در باغ جِتسیمانی،‏ رسولانش از ترس او را تنها گذاشتند و گریختند.‏ اما دو تن از آنان یعنی پِطرُس و «شاگردی دیگر،‏» ظاهراً یوحنای رسول،‏ دست از فرار برداشته،‏ سعی کردند عیسی را بیابند.‏ (‏یوحنا ۱۸:‏۱۵؛‏ ۱۹:‏۳۵؛‏ ۲۱:‏۲۴)‏ آن دو رسول شاید وقتی عیسی را نزد حَنّاس می‌بردند،‏ او را یافتند.‏ هنگامی که حَنّاس عیسی را به خانهٔ قیافا کاهن اعظم فرستاد،‏ پِطرُس و یوحنا او را دورادور دنبال می‌کردند.‏ آنان احتمالاً از یک سو به فکر جان خود بودند و از سوی دیگر نگران حال استادشان.‏

یوحنا که کاهن اعظم او را می‌شناخت،‏ توانست به حیاط خانهٔ او داخل شود.‏ پِطرُس پشت در ایستاد و منتظر یوحنا ماند.‏ سپس یوحنا بازگشت و با زنی خدمتکار که آن شب دربان بود،‏ صحبت کرد.‏ پس پِطرُس نیز اجازه یافت داخل شود.‏

شبی سرد بود.‏ پس کسانی که در حیاط خانه بودند،‏ آتشی با زغال افروخته بودند.‏ پِطرُس در کنار آنان نشست تا خود را گرم کند.‏ در این میان عیسی محاکمه می‌شد و پِطرُس در انتظار «عاقبت کار» بود.‏ (‏مَتّی ۲۶:‏۵۸)‏ آن زن خدمتکار که به پِطرُس اجازهٔ ورود داده بود،‏ در نور آتش می‌توانست چهرهٔ او را بهتر تشخیص دهد.‏ پس با پافشاری از او پرسید:‏ «آیا تو نیز از شاگردان این مرد نیستی؟‏» (‏یوحنا ۱۸:‏۱۷)‏ البته،‏ آن زن تنها کسی نبود که پِطرُس را شناخت و او را متهم کرد که با عیسی بوده است.‏—‏مَتّی ۲۶:‏۶۹،‏ ۷۱-‏۷۳؛‏ مَرقُس ۱۴:‏۷۰.‏

پِطرُس سخت نگران و دستپاچه شد.‏ او سعی می‌کرد که توجه دیگران را به خود جلب نکند.‏ پس خود را به سرسرای خانه رساند.‏ او انکار می‌کرد که با عیسی بوده است و حتی به یکی از کسانی که او را شناخته بود،‏ گفت:‏ «نه او را می‌شناسم و نه می‌فهمم که تو چه می‌گویی.‏» (‏مَرقُس ۱۴:‏۶۷،‏ ۶۸)‏ پِطرُس همچنین شروع «به لعنت کردن و قسم خوردن» کرد؛‏ به عبارت دیگر او حاضر بود به درستی گفته‌های خود سوگند بخورد و اگر خلاف آن ثابت می‌شد هر گونه مجازاتی را بپذیرد.‏—‏مَتّی ۲۶:‏۷۴.‏

محاکمهٔ عیسی هنوز ادامه داشت و ظاهراً در محلّی از خانهٔ قیافا صورت می‌گرفت که بالاتر از حیاط خانه قرار داشت.‏ پِطرُس و سایر کسانی که در حیاط بودند،‏ می‌توانستند رفت‌وآمد کسانی را ببینند که برای شهادت دادن به آنجا آورده شده بودند.‏

لهجهٔ جلیلی پِطرُس به این فرض قوّت می‌بخشید که او با عیسی بوده است و گفته‌هایش حقیقت ندارد.‏ به‌علاوه یکی از کسانی که در آن حیاط بود،‏ از خویشاوندان مالخوس بود؛‏ همان کسی که پِطرُس گوشش را قطع کرده بود.‏ او نیز انگشت اتهام به سوی او بلند کرد و گفت:‏ «آیا من تو را با او در باغ ندیدم؟‏» وقتی پِطرُس برای بار سوم عیسی را انکار کرد،‏ مطابق با پیشگویی عیسی خروسی بانگ زد.‏—‏یوحنا ۱۳:‏۳۸؛‏ ۱۸:‏۲۶،‏ ۲۷.‏

در همان زمان عیسی ظاهراً در ایوان خانه که مشرف به حیاط بود،‏ ایستاده بود.‏ عیسی روی برگرداند و به پِطرُس نگاه کرد.‏ نگاه او بر عمق وجود پِطرُس رخنه کرد.‏ او سخنان استادش را به یاد آورد که تنها چند ساعت پیش از آن در بالاخانه‌ای گفته بود.‏ تصوّر کنید که پِطرُس چه حالی داشت!‏ او که می‌دانست چه اشتباه بزرگی مرتکب شده است،‏ از فرط یأس و ناامیدی بیرون رفت و به تلخی بگریست.‏—‏لوقا ۲۲:‏۶۱،‏ ۶۲.‏

اما چطور چنین اتفاقی افتاد؟‏ پِطرُس که از ایمان و وفاداری خود اطمینان کامل داشت،‏ چگونه توانسته بود استادش را انکار کند؟‏ در آن محکمه با تحریف حقیقت عیسی را جنایتکار معرفی می‌کردند.‏ پِطرُس بجای این که از مردی بی‌گناه جانبداری کند،‏ به او پشت کرد؛‏ به همان کسی که «سخنان زندگی جاودان» نزد او بود.‏—‏یوحنا ۶:‏۶۸.‏

تجربهٔ تلخ پِطرُس نشان می‌دهد که حتی شخصی باایمان و وفادار اگر برای سختی‌های نابهنگام یا وسوسه‌ها آماده نباشد،‏ می‌تواند تعادل خود را از دست بدهد.‏ باشد که آنچه بر پِطرُس گذشت،‏ درس عبرتی برای همهٔ خادمان خدا باشد!‏