مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
© 2026 International Bible Students Association
۲-۸ نوامبر
گنج‌هایی در کلام خدا اِرْمیا ۴۹-۵۰
به دیگران کمک کنید تا از رحمت یَهُوَه فایده ببرند
از چه چیزهایی باید بگریزیم؟
۸ اِرْمیای نبی نابودی اورشلیم را که در سال ۶۰۷ ق.م. به وقوع پیوست پیشگویی کرده بود. او اشاره نمود که قوم خدا به اسیری خواهند رفت، اما بعد از «هفتاد سال» به سرزمین خود باز خواهند گشت. (اِرْمیا ۲۹:۴، ۱۰) کتاب اِرْمیا حاوی پیامی مهم برای اسیران در بابل بود؛ این که نباید به هیچ وجه خود را به دین کاذب بابل آلوده می‌ساختند. بدین شکل وقتی زمان آن می‌رسید که به اورشلیم باز گردند، آمادگی داشتند تا پرستش پاک را بار دیگر برقرار کنند. اندکی پس از استیلای دولت ماد و پارس بر بابل در سال ۵۳۹ ق.م. کورش دوّم، پادشاه فارس فرمانی مبنی بر بازگشت یهودیان به موطنشان و بازسازی معبد اورشلیم صادر کرد.— عَزْرا ۱:۱-۴.
۹ هزاران تن از یهودیان از این فرصت بهره گرفته، به یهودیه بازگشتند. (عَزْرا ۲:۶۴-۶۷) این در واقع تحقق نبوّت اِرْمیا در خصوص گریختن از بابل بود؛ در این مورد نیز گریختن به معنی تحت‌اللفظی آن یعنی رفتن از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر بود. (اِرْمیا ۵۱:۶، ۴۵، ۵۰ خوانده شود.) البته، برای همهٔ یهودیان مقدور نبود که آن مسیر طولانی را تا اورشلیم و یهودیه بپیمایند. یَهُوَه افرادی همچون دانیالِ سالمند را که در راه استقرار پرستش پاک فعالیت می‌کردند و خود را کاملاً از دین کاذب بابل جدا نگاه می‌داشتند، در همان بابل مورد برکت و عنایت خود قرار داد.
۱۰ امروزه میلیاردها نفر به مذاهبی وابسته هستند که تعالیمشان به دین کاذب بابل باز می‌گردد. (پیدایش ۱۱:۶-۹) کتاب مقدّس مجموعهٔ این مذاهب را «بابل عظیم و مادر فواحش و خبائث دنیا» نام نهاده است. (مکاشفه ۱۷:۵) این مذاهب، تاریخی بسیار طولانی در حمایت از حاکمان سیاسی دنیا دارند. در میان ‹خباثت‌هایی› که بابل عظیم مرتکب شده است می‌توان به جنگ‌های کثیری اشاره کرد که ‹قتل› و کشتار صدها میلیون نفر را به همراه داشته است. (مکاشفه ۱۸:۲۴) ‹خباثت› دیگر مذهب کاذب اَعمال قبیحی همچون تجاوز به کودکان و دیگر اَعمال غیراخلاقی است که روحانیان آن مرتکب می‌شوند و سران کلیساها آن را روا می‌دارند. آیا جای تعجبی باقی می‌ماند که چرا یَهُوَه به زودی زمین را از ادیان کاذب پاک خواهد کرد؟— مکاشفه ۱۸:۸.
۱۱ مسیحیان حقیقی از زمانی که به هویت بابل عظیم پی می‌برند، ملزم می‌شوند اعضای بابل عظیم را به حقیقت امر آگاه کنند. یک طریق آن توزیع کتاب مقدّس و نشریات مسیحی است که «غلام امین و دانا» که عیسی مسیح منصوب کرده است، به صورت ‹خوراک روحانی در وقت معین› در اختیار همگان قرار می‌دهد. (متّیٰ ۲۴:۴۵) اگر فردی به پیام کتاب مقدّس علاقه نشان دهد، ترتیبی داده می‌شود تا کتاب مقدّس با وی تدریس شود. امید ما این است که ایشان پیش از آن که دیر شود لزوم ‹گریختن از بابل عظیم› را ببینند.— مکاشفه ۱۸:۴.
گوهرهای روحانی
ک-بینش «دام» ¶۳
دام
ویژگی دیگر دام‌ها که به صورت نمادین به آن اشاره شده است، سرعت عملکرد آن‌هاست؛ طوری که شخص را غافلگیر و گرفتار می‌کند. برای مثال، سقوط بابِل به دست مادها و پارس‌ها آنچنان ناگهانی و غیرمنتظره رخ داد که انگار یَهُوَه دامی برای آن‌ها گذاشته بود.—اِرْمیا ۵۰:۲۴؛ با لوقا ۲۱:۳۴، ۳۵ مقایسه شود.
۹-۱۵ نوامبر
گنج‌هایی در کلام خدا اِرْمیا ۵۱-۵۲
از سرگذشت صِدِقیا درس عبرت بگیریم
تأدیب را بشنوید و حکیم شوید
صِدِقیا حاکمی شرور و بی‌ایمان بود که در طول دورانی تاریک بر اورشلیم حکمرانی می‌کرد. اِرْمیای نبی بارها به او هشدار داد که راههای بد خود را ترک کند. اما صِدِقیا تأدیب او را نپذیرفت. تصمیم صِدِقیا نیز نتایج بسیار تلخی داشت. (ار ۵۲:۸-۱۱) یَهُوَه نمی‌خواهد که ما مانند قائن و صِدِقیا درد و سختی بکشیم!—اِشَعْیا ۴۸:۱۷، ۱۸ خوانده شود.
از رؤیاهای زَکَریا چه درس‌هایی می‌گیریم؟
۹ قسم خوردن به نام یَهُوَه خدا موضوعی بسیار جدّی است. سرگذشت صِدِقیّا آخرین پادشاهی که در اورشلیم حکمرانی می‌کرد، جدّیت این امر را به ما نشان می‌دهد. صِدِقیّا به نام یَهُوَه سوگند خورد که از فرمان پادشاه بابل اطاعت کند و مطیع او باشد. اما صِدِقیّا به قول خود وفا نکرد. از این رو، یَهُوَه خدا او را محکوم کرد و چنین گفت: «به حیات خودم قسم که [صِدِقیّا] به‌یقین در وسط بابِل خواهد مرد، در سرزمین پادشاهی که او را به سلطنت رسانید اما او سوگند خود را به وی خوار شمرد و پیمان خود را با وی شکست.»—حز ۱۷:۱۶.
۱۰ صِدِقیّای پادشاه به نام خدا سوگند خورده بود و یَهُوَه خدا انتظار داشت که او به قولش وفا کند. (۲توا ۳۶:۱۳) اما او بر طبق قول خود عمل نکرد و برای این که از زیر سلطهٔ بابل آزاد شود از مصر درخواست کمک کرد، ولی مصر نتوانست به او کمک کند.—حز ۱۷:۱۱-۱۵، ۱۷، ۱۸.
از رؤیاهای زَکَریا چه درس‌هایی می‌گیریم؟
۱۱ بنابراین، یَهُوَه قول‌هایی را که می‌دهیم می‌شنود. اگر بخواهیم او را خشنود سازیم باید به قول‌هایمان وفا کنیم. (مز ۷۶:۱۱) مهم‌ترین قول ما وقفمان به یَهُوَه خداست. وقف، قول صادقانه‌ای است که شخص به یَهُوَه خدا می‌دهد که او را بدون قید و شرط خدمت کند.
۱۲ چگونه می‌توانیم به قول‌مان به یَهُوَه وفا کنیم؟ «هر روزه» ما با آزمایشات بزرگ و کوچک روبرو می‌شویم. عملکرد ما در این آزمایشات نشان می‌دهد که چقدر به یَهُوَه نزدیک هستیم. (مز ۶۱:۸) برای مثال، اگر کسی در مدرسه یا سر کار با رفتار و سخنان ناشایست به ما ابراز علاقه کند، چگونه عمل می‌کنیم؟ آیا ابراز علاقهٔ او را رد می‌کنیم و نشان می‌دهیم که می‌خواهیم از یَهُوَه خدا اطاعت کنیم و «مشتاق راههای» او هستیم؟ (امث ۲۳:۲۶) اگر ما تنها پرستندهٔ یَهُوَه در خانواده‌مان هستیم، رفتارمان نشانگر چیست؟ آیا برای این که رفتاری مسیحی داشته باشیم از یَهُوَه خدا درخواست کمک می‌کنیم؟ صرف‌نظر از این که تحت چه شرایطی قرار داریم، آیا هر روز از طریق دعا از پدر آسمانی‌مان برای محبت و راهنمایی‌اش تشکر می‌کنیم؟ آیا هر روز برای خواندن کتاب مقدّس وقت می‌گذاریم؟ در واقع، وقتی ما خودمان را به یَهُوَه خدا وقف کردیم به او قول دادیم که این کارها را انجام دهیم. هنگامی که مطیع یَهُوَه هستیم و با آنچه داریم به او خدمت می‌کنیم، نشان می‌دهیم که او را دوست داریم و وقفمان به او واقعی است. خدمت ما به خدا مراسم و تشریفات نیست، بلکه راه زندگی ماست. اگر به قول‌مان وفا کنیم فایده خواهیم برد، زیرا یَهُوَه خدا آینده‌ای درخشان به ما وعده داده است.—تث ۱۰:۱۲، ۱۳.
گوهرهای روحانی
ک-ارمیا ص ۱۶۵ ¶۲۱
یَهُوَه خواست خود را به انجام رساند
۲۱ می‌توانید این موضوع را در کتاب مکاشفه ببینید. یوحنای رسول تحت الهام الٰهی به پیشگویی‌های اِرْمیا دربارهٔ سقوط بابِل که در سال ۵۳۹ قبل از میلاد اتفاق افتاد، اشاره کرد. در کتاب مکاشفه شباهت‌هایی میان آن رویداد تاریخی و آنچه قرار است در مقیاسی بزرگ‌تر رخ دهد دیده می‌شود. پیشگویی اِرْمیا دربارهٔ سقوط یک امپراتوری بزرگ بود؛ یعنی «بابِل بزرگ» امپراتوری جهانی ادیان دروغین. (مکاشفه ۱۴:۸؛ ۱۷:۱، ۲، ۵؛ اِرْمیا ۵۰:۲؛ ۵۱:۸) قوم خدا برای نجاتشان باید از آن شهر بیرون می‌رفتند تا بلاهایی که سر آن شهر می‌آمد سر آن‌ها هم نیاید. (مکاشفه ۱۸:۲، ۴؛ اِرْمیا ۵۱:۶) آب‌های آن شهر که نماد مردم یا پیروانشان هستند خشک خواهند شد.—اِرْمیا ۵۱:۳۶؛ مکاشفه ۱۶:۱۲.
ک-ارمیا ص ۱۶۷ ¶۲۵
یَهُوَه خواست خود را به انجام رساند
۲۵ بله، ما هم مثل اِرْمیا در زمان‌های بحرانی زندگی می‌کنیم. مانند زمان اِرْمیا واکنش مردم به پیام یَهُوَه می‌تواند به معنای زندگی یا مرگ باشد. ما پیامبر نیستیم، اما این وظیفه را داریم که خبر خوش پادشاهی خدا را تا آخر این دوران، هر روز موعظه کنیم. (مَتّی ۲۸:۱۹، ۲۰) ما قطعاً نمی‌خواهیم آنچه را که قرار است رخ دهد از مردم پنهان کنیم یا به اصطلاح گفته‌های یَهُوَه را بدزدیم و یا آن را تحریف کنیم. (اِرْمیا ۲۳:۳۰ خوانده شود.) ما مصمم هستیم که از قدرت و تأثیر کلام یَهُوَه کم نکنیم. خیلی از پیشگویی‌هایی که خدا از طریق اِرْمیا اعلام کرد قبلاً به تحقق رسیده‌اند. این به ما اطمینان می‌دهد پیشگویی‌هایی که هنوز به تحقق نرسیده‌اند هم کاملاً قابل اعتماد هستند. ما باید به مردم بگوییم که خدا بدون شک طبق خواستش عمل می‌کند و فرمانی را که مدت‌ها قبل داده بود اجرا خواهد کرد.—مراثی ۲:۱۷.
۱۶-۲۲ نوامبر
گنج‌هایی در کلام خدا مراثی ۱-۲
واکنشی طبیعی به وضعیتی غم‌انگیز
کمک به کسانی که اجازه ندارند جزوی از جماعت بمانند
۷ پیران تلاش می‌کنند مانند یَهُوَه به کسی که اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند همچنان دلسوزی نشان دهند. برای مثال در گذشته یَهُوَه برای کمک به قوم اسرائیل منتظر توبهٔ آن‌ها نماند. او حتی قبل از این که نشانی از توبه در آن‌ها ببیند پیشقدم شد و به آن‌ها کمک کرد. همان طور که در دومین مقالهٔ این سری مقالات اشاره شد، یَهُوَه با استفاده از نمونهٔ هوشَع نبی دلسوزی خود را توصیف کرد. با وجود این که همسر هوشَع هنوز گناه می‌کرد، یَهُوَه از هوشَع خواست که با او آشتی کند. (هو ۳:۱؛ ملا ۳:۷) پیران مانند یَهُوَه از ته دل می‌خواهند که شخص خطاکار توبه کند و برگردد. پس راه برگشت را برای او سخت نمی‌کنند.—اِرْمیا ۳:۱۲ خوانده شود.
۸ حکایت پسر گم‌شده را که در دومین مقاله بررسی شد به یاد آورید. وقتی پدر، پسرش را از دور دید «به طرف او دوید، بغلش کرد و او را به‌گرمی بوسید.» (لو ۱۵:۲۰) توجه کنید که پدر منتظر نماند تا پسرش از او درخواست بخشش کند، بلکه مثل هر پدر مهربانی پیشقدم شد. پیران جماعت سعی می‌کنند چنین رفتاری با کسانی که یَهُوَه را ترک کرده‌اند داشته باشند. آن‌ها می‌خواهند که این گوسفندان گم‌شده «به خانه برگردند.» (لو ۱۵:۲۲-۲۴، ۳۲) وقتی خطاکاری از راه اشتباهش برمی‌گردد در آسمان و روی زمین شادی عظیمی می‌شود!—لوقا ۱۵:۷ خوانده شود.
۹ واضح است که یَهُوَه به خطاکارانی که توبه نمی‌کنند اجازه نمی‌دهد جزوی از جماعت بمانند. با این حال، او به آن‌ها پشت نمی‌کند و می‌خواهد که پیش او برگردند. در هوشَع ۱۴:۴ یَهُوَه احساساتش را نسبت به خطاکاران توبه‌کار چنین بیان می‌کند: «من آن‌ها را شفا خواهم داد و آن‌ها دیگر به من خیانت نخواهند کرد. آن‌ها را از صمیم دل دوست خواهم داشت، چون دیگر از آن‌ها خشمگین نیستم.» درک احساسات یَهُوَه باعث می‌شود که پیران با دیدن حتی کوچک‌ترین نشانه از توبه به خطاکار کمک کنند. به علاوه این آیه به کسی که از یَهُوَه دور شده است انگیزه می‌دهد تا بی‌درنگ پیش او برگردد.
حمل بار ضروری، دور کردن بار اضافی
۱۲ احساس مسئولیت برای تصمیمات بد دیگران. ما نمی‌توانیم برای دیگران تصمیم‌گیری کنیم. همین طور ممکن نیست آن‌ها را از عواقب تصمیمات بدشان محافظت کنیم. مثلاً شاید پسر یا دختر یک خانواده تصمیم بگیرد که دیگر یَهُوَه را خدمت نکند. این تصمیم می‌تواند باعث غم و غصهٔ زیادی برای والدین شود. پدر و مادری که خودشان را برای تصمیم بد فرزندشان مقصر می‌دانند، بار سنگینی به دوش می‌کشند. یَهُوَه از آن‌ها انتظار ندارد که این بار را حمل کنند.—روم ۱۴:۱۲.
۱۳ چگونه می‌توانید این بار را از خود دور کنید؟ فراموش نکنید که یَهُوَه به همهٔ ما ارادهٔ آزاد داده است. هر کس می‌تواند برای خود تصمیم‌گیری کند. مثلاً، یَهُوَه را خدمت کند یا نه. یَهُوَه از والدین انتظار کاملیت ندارد؛ فقط از آن‌ها می‌خواهد که تمام تلاششان را بکنند. فرزندان مسئول تصمیماتشان هستند، نه والدین. (امث ۲۰:۱۱) با این وجود شاید والدین به اشتباهاتی که در رابطه با فرزندانشان کرده‌اند، بیش از اندازه فکر کنند. اگر اشتباه کرده‌اید از یَهُوَه طلب بخشش کنید. او می‌داند که نمی‌توانید گذشته را تغییر دهید و انتظار ندارد که شما جلوی عواقب تصمیمات فرزندتان را بگیرید. فراموش نکنید اگر فرزندتان تلاش کند به سمت یَهُوَه برگردد، یَهُوَه او را با آغوش باز می‌پذیرد.—لو ۱۵:۱۸-۲۰.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب مراثی
۲:۱—چگونه ‹جلال اسرائیل از آسمان به زمین افکنده شد›؟ «چنانکه آسمان از زمین بلندتر است،» گاهی اوقات شکست و سرخوردگی آنچه یا آن که والا و سربلند است با «از آسمان به زمین افکنده» شدن نشان داده می‌شود. بدین ترتیب، «جلال اسرائیل» یعنی آن قدرت و حشمتی که اورشلیم بابت برکات یَهُوَه داشت با نابودی اورشلیم و ویرانی یهودا از میان رفت.—اِشَعْیا ۵۵:۹.
۲۳-۲۹ نوامبر
گنج‌هایی در کلام خدا مراثی ۳-۵
با وجود مشکلات از خدمت به یَهُوَه دست نکشید
یَهُوَه با شما بسیار مهربان است
۱۶ به طور مشابه ما هم ‹به خاطر محبت پایدار یَهُوَه› در مقابل سختی‌ها و مشکلات ‹نابود نمی‌شویم.› (مرا ۳:۲۲؛ کول ۱:۱۱) به نمونهٔ ریچِل توجه کنید. وقتی شوهرش در طی همه‌گیری کرونا، او و یَهُوَه را رها کرد، احساس ناامیدی شدیدی داشت. یَهُوَه برای کمک به ریچِل چه کرد؟ او می‌گوید: «یَهُوَه کمک کرد تا بدانم دیگران مرا دوست دارند. دوستانی خوب در کنارم بودند. آن‌ها برایم غذا می‌آوردند و پیام‌ها و آیه‌های تشویق‌کننده می‌فرستادند. گرم و صمیمی بودند و به من یادآوری می‌کردند که یَهُوَه مراقبم است. همیشه از یَهُوَه تشکر می‌کنم که چنین خانوادهٔ پرمهری دارم.»
آیا منتظر یَهُوَه می‌مانید؟
۱۷ در آینده‌ای نزدیک، یَهُوَه از طریق پادشاهی‌اش برکات زیادی به ما می‌دهد. در اِشَعْیا ۳۰:۱۸ آمده است: «خداوند منتظر است تا با شما بر حسب فیض عمل کند؛ او برمی‌خیزد تا بر شما رحمت نماید. زیرا یهوه خدای عدالت است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند.» بله، کسانی که منتظر یَهُوَه می‌مانند، هم الآن و هم در دنیای جدید برکات زیادی دریافت می‌کنند.
۱۸ وقتی خادمان خدا وارد دنیای جدید شوند، دیگر مشکل و نگرانی نخواهند داشت. بی‌عدالتی‌ها و دردهای دنیای امروز، کاملاً از بین می‌رود. (مکا ۲۱:۴) دیگر نباید برای رفع نیازهای زندگی نگران باشیم، چون همه چیز برای همه فراوان است. (مز ۷۲:۱۶؛ اشع ۵۴:۱۳) واقعاً که زندگی در دنیای جدید فوق‌العاده خواهد بود!
۱۹ تا آن زمان یَهُوَه کمکمان می‌کند تا بر عادات بدمان غلبه کنیم و خصوصیات او را در خود پرورش دهیم. او به این شکل ما را آماده می‌کند تا بتوانیم تحت پادشاهی‌اش زندگی کنیم. ما نمی‌خواهیم دلسرد شویم و از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم. زندگی خیلی بهتری پیش روی ماست! ما تا آن زمان مصممیم که با شادی به یَهُوَه خدمت کنیم و منتظر بمانیم تا او وعده‌هایش را به تحقق برساند!
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب مراثی
۳:۲۷. استقامت در مقابل آزمایش ایمان در سنین جوانی احتمالاً به مفهوم سختی کشیدن و متحمّل شدن تمسخر دیگران است. پس ‹برای مرد نیکو است که یوغ را در جوانی خود بردارد.› حسن این کار در چیست؟ اگر شخص بتواند تحمّل کردن سختی‌ها را در سنین جوانی بیاموزد در سال‌های بعد بهتر می‌تواند با مشکلات زندگی مقابله کند.
۳۰ نوامبر–۶ دسامبر
گنج‌هایی در کلام خدا حِزْقیال ۱-۲
همگام با ارابهٔ آسمانی یَهُوَه پیش برویم
ک-پرستش-پاک ص ۳۷-۳۸ ¶۱۸-۱۹
«خدا رؤیاهایی را به من نشان داد»
۱۸ یَهُوَه می‌خواست دربارهٔ بخش آسمانی سازمانش چه چیزی به حِزْقیال و خادمان وفادارش یاد بدهد؟ توجه کنید که تا حالا چه نکاتی را بررسی کرده‌ایم. همان طور که سنگ‌های درخشندهٔ چرخ‌ها و اندازهٔ بزرگشان نشان داد، بخش آسمانی سازمان یَهُوَه شگفت‌انگیز و باشکوه است. به همان شکل که دورتادور چرخ‌ها پر از چشم بود، بخش آسمانی سازمان یَهُوَه از همه چیز آگاه است. همچنین چشمان یَهُوَه همه جا را می‌بیند. (امثال ۱۵:۳؛ اِرْمیا ۲۳:۲۴) به علاوه، یَهُوَه میلیون‌ها فرشتهٔ وفادار دارد که آن‌ها را به هر جای عالم می‌فرستد. آن‌ها به دقت همه چیز را مشاهده می‌کنند و به یَهُوَه اطلاع می‌دهند.—عبرانیان ۱:۱۳، ۱۴ را بخوانید.
۱۹ علاوه بر این، ارابهٔ یَهُوَه خیلی سریع عمل می‌کند و قدرت مانور بالایی دارد. به تفاوت بین بخش آسمانی سازمان یَهُوَه و حکومت‌ها و سازمان‌های بشری فکر کنید. نهادهای بشری تمایل دارند کورکورانه به پیش بروند و اگر شرایط تغییر کند نمی‌توانند خودشان را با آن تطبیق بدهند و در نتیجه سقوط می‌کنند. اما این ارابهٔ آسمانی به وضوح نشان می‌دهد خدایی که آن را هدایت می‌کند، انعطاف‌پذیر و معقول است. یَهُوَه مطابق معنی نامش می‌تواند هر چه بخواهد، بشود تا مقصودش را عملی کند. (خروج ۳:۱۳، ۱۴) مثلاً او می‌تواند فوراً جنگجویی قدرتمند شود تا از قومش دفاع کند. اما اگر لازم باشد می‌تواند در یک چشم به هم زدن پدری دلسوز و بخشنده شود تا اشخاص توبه‌کار را ببخشد.—مزمور ۳۰:۵؛ اِشَعْیا ۶۶:۱۳.
ک-پرستش-پاک ص ۳۸-۳۹ ¶۲۱-۲۴
«خدا رؤیاهایی را به من نشان داد»
۲۱ توجه حِزْقیال به بالای چرخ‌ها جلب شد. در آنجا «چیزی شبیه یک صفحهٔ بزرگ، پهن شده بود که مثل بلور می‌درخشید و حیرت‌آور بود.» (حِزْقیال ۱:۲۲) بالای سر کَرّوبیان، صفحه‌ای نیمه‌شفاف و برّاق پهن شده بود. اما برای بعضی‌ها شاید سؤالاتی در رابطه با ساختار این ارابه پیش بیاید. برای مثال، ‹چه چیزی آن صفحه را روی چرخ‌ها نگه می‌دارد؟ آن چرخ‌ها بدون این که به هم وصل باشند، چطور حرکت می‌کنند؟› نباید فراموش کنیم که عملکرد این ارابه بر اساس قوانین فیزیکی نیست، بلکه نماد واقعیتی است که در عالم روحی وجود دارد. همین طور توجه کنید که حِزْقیال گفت: «روحی که آن موجودات زنده را هدایت می‌کرد، در چرخ‌ها هم بود.» (حِزْقیال ۱:۲۰، ۲۱) اما منظور از روحی که کَرّوبیان و چرخ‌ها را هدایت می‌کرد چه بود؟
۲۲ بدون شک آن روح همان روح‌القدس یَهُوَه، یعنی قدرتمندترین نیرو در عالم بود. آن نیرو به ارابه قدرت و ثبات می‌بخشید، آن را هدایت می‌کرد و در حرکاتش هماهنگی ایجاد می‌کرد. با در نظر داشتن این موضوع، بیایید همراه حِزْقیال به کسی که ارابه را هدایت می‌کند چشم بدوزیم.
۲۳ حِزْقیال ۱:۲۶-۲۸ را بخوانید. حِزْقیال برای توصیف رؤیایش، معمولاً از تشبیه استفاده می‌کرد و می‌گفت که آنچه می‌دید «شبیه» یا به «شکل» چیز دیگری است. حِزْقیال در این آیات، تشبیهات زیادی به کار برد. او ظاهراً سعی می‌کرد کلمات مناسبی برای شرح صحنه‌ای وصف‌نشدنی پیدا کند. او چیزی شبیه یک تخت پادشاهی دید که «انگار از سنگ یاقوت ساخته شده بود.» حتی تصوّر تختی که فقط از یک سنگ یاقوت بزرگ و آبی‌رنگ ساخته شده باشد، حیرت‌انگیز است! همچنین کسی روی آن تخت حیرت‌آور نشسته بود که «ظاهرش به شکل انسان بود.»
۲۴ در این رؤیا، یک تصویر کلّی از ظاهر پرشکوه یَهُوَه توصیف شده است، چون ‹از کمر او به بالا و از کمرش به پایین› مثل آتشی شعله‌ور می‌درخشید. می‌توان تصوّرش را کرد که حِزْقیال برای دیدن آن صحنهٔ نورانی، چشمانش را جمع کرده بود و سعی می‌کرد با دستش سایه‌بانی برای چشمانش درست کند. سرانجام حِزْقیال تصویر شگفت‌انگیزی را توصیف کرد و گفت: ‹نوری که دورتادور یَهُوَه می‌درخشید، مثل رنگین‌کمانی بود که در روز بارانی در ابر پدید می‌آید.› آیا تا به حال با دیدن رنگین‌کمان هیجان‌زده شده‌اید؟ این پدیده به ما یادآوری می‌کند که آفریدگارمان واقعاً پرجلال است! این رنگین‌کمان پرشکوه همین طور یادآور عهد صلحی است که یَهُوَه بعد از طوفان نوح با انسان‌ها بست. (پیدایش ۹:۱۱-۱۶) خدای قادر مطلق با وجود قدرت زیادش، خدای صلح و آرامش هم است. (عبرانیان ۱۳:۲۰) دل او لبریز از صلح و آرامش است و آن را به همهٔ پرستندگان وفادارش می‌بخشد.
گوهرهای روحانی
ک-پرستش-پاک ص ۴۳ ¶۵
‹چهار موجود زنده با چهار صورت›—مفهوم آن چیست؟
۵ حِزْقیال ۱:۶، ۱۰ را بخوانید. حِزْقیال دید که هر کَرّوبی چهار صورت دارد؛ صورت انسان، شیر، گاو نر و عقاب. او حتماً از دیدن آن صورت‌ها تحت تأثیر عظمت و جلال یَهُوَه قرار گرفت. چرا؟ قابل توجه است که هر صورت مربوط به موجودی بود که مظهر عظمت، قدرت و اقتدار است. شیر یک حیوان غیراهلی و باابهت است، در حالی که گاو نر یک حیوان اهلی اما چشمگیر است. از سوی دیگر، عقاب یک پرندهٔ پرقدرت است و انسان که تاج جلال را بر سر دارد، بر مخلوقات دیگر تسلّط دارد. (مزمور ۸:۴-۶) با این حال، حِزْقیال در رؤیایش دید که آن چهار کَرّوبی که هر کدام چهار صورت از مخلوقات یَهُوَه را داشتند، پایین تخت یَهُوَه، خدای قادر مطلق بودند. یَهُوَه به این شکل نشان داد که از مخلوقاتش برای به تحقق رساندن مقصودش استفاده می‌کند. در واقع مزمورنویس در مورد یَهُوَه نوشت: «شکوه و جلالش بالاتر از زمین و آسمان است.»—مزمور ۱۴۸:۱۳.
ک-پرستش-پاک ص ۴۵ ¶۱۳
‹چهار موجود زنده با چهار صورت›—مفهوم آن چیست؟
۱۳ حِزْقیال در رؤیایش دید که هر کدام از کَرّوبیان نه یک صورت، بلکه چهار صورت دارند. اما این موضوع نشانگر چیست؟ به یاد داشته باشید که در کلام خدا، عدد چهار نماد کامل یا تکمیل بودن است. (اِشَعْیا ۱۱:۱۲؛ مَتّی ۲۴:۳۱؛ مکاشفه ۷:۱) قابل توجه است که حِزْقیال در این رؤیایش حداقل ۱۱ بار به عدد چهار اشاره کرده است! (حِزْقیال ۱:۵-۱۸) پس چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟ همان طور که چهار کَرّوبی مظهر همهٔ مخلوقات روحی وفادار هستند، چهار صورت کَرّوبیان در کنار همدیگر هم نشانگر همهٔ خصوصیات یَهُوَه هستند.
ک-پرستش-پاک ص ۴۸ ¶۱۴
‹چهار موجود زنده با چهار صورت›—مفهوم آن چیست؟
۱۴ چهار صورت کَرّوبیان می‌تواند بیشتر از چهار خصوصیت را دربربگیرد. برای درک این موضوع، آن را با چهار چرخ این رؤیا مقایسه می‌کنیم. هر چرخ به تنهایی چشمگیر است، ولی چهار چرخ در کنار هم مفهوم عمیق‌تری دارند، چون آن‌ها به نوعی پایه و اساس ارابهٔ یَهُوَه را تشکیل می‌دهند. به طور مشابه، وقتی چهار صورت در کنار هم قرار می‌گیرند، مفهومشان فقط به چهار خصوصیت چشمگیر یَهُوَه محدود نمی‌شود، بلکه آن‌ها پایه و اساس شخصیت فوق‌العادهٔ یَهُوَه را تشکیل می‌دهند.
۷-۱۳ دسامبر
گنج‌هایی در کلام خدا حِزْقیال ۳-۴
چرا می‌توانیم با شجاعت و بدون ترس موعظه کنیم؟
یَهُوَه در انجام کار موعظه کمکمان می‌کند
۱۰ برای کار موعظه به چه کمکی نیاز داریم؟ به اتفاقی که برای حِزْقیال افتاد فکر کنید. قبل از این که او فعالیت موعظه را شروع کند روح مقدّس خدا به او قدرت لازم را داد. ما هم مثل حِزْقیال فقط با کمک روح‌القدس می‌توانیم موعظه کنیم. چرا؟ چون شیطان با ما در جنگ است و می‌خواهد جلوی فعالیت موعظه را بگیرد. (مکا ۱۲:۱۷) از دید انسانی ما از شیطان خیلی ضعیف‌تر هستیم. ولی با انجام کار موعظه بر او پیروز می‌شویم! (مکا ۱۲:۹-۱۱) چطور؟ در واقع هر وقت که موعظه می‌کنیم نشان می‌دهیم که از تهدیدهای شیطان هیچ ترسی نداریم و او را شکست می‌دهیم. این موضوع که می‌توانیم با وجود مخالفت‌ها به فعالیت موعظه ادامه دهیم چه چیزی را نشان می‌دهد؟ نشان می‌دهد که روح مقدّس خدا به ما قدرت می‌دهد و یَهُوَه از ما راضی است.—مت ۵:۱۰-۱۲؛ ۱پطر ۴:۱۴.
۱۱ دانستن این موضوع که یَهُوَه به اصطلاح پیشانی و روی حِزْقیال را سخت کرده بود، چطور به ما دلگرمی می‌دهد؟ روح یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند تا بر هر مشکلی که ممکن است در موعظه پیش بیاید غلبه کنیم. (۲قر ۴:۷-۹) پس باید چه کار کنیم تا یَهُوَه همیشه روح مقدّسش را به ما بدهد؟ باید با پشتکار دعا کنیم و مطمئن باشیم که یَهُوَه دعاهای ما را می‌شنود. عیسی به شاگردانش گفت: «پیوسته بطلبید،» «پیوسته بجویید» و «پیوسته بکوبید.» در نتیجه یَهُوَه هم «به هر کس که از او بخواهد، روح‌القدس را خواهد داد!»—لو ۱۱:۹، ۱۳؛ اعما ۱:۱۴؛ ۲:۴.
بر اساس نوشته‌های مقدّس با آن‌ها استدلال می‌کرد
۷ پیام کتاب مقدّس تأثیرگذار است. (عبر ۴:۱۲) برای همین ما هم مثل عیسی، پولُس و رسولان دیگر بر اساس کتاب مقدّس تعلیم می‌دهیم. ما هم سعی می‌کنیم با مردم استدلال کنیم و برای توضیح آیه‌ها از کتاب مقدّس استفاده کنیم. به این شکل آن‌ها می‌بینند که ما بر اساس کلام خدا موعظه می‌کنیم، نه ایده و نظر شخصی‌مان. باید یادمان باشد که پیامی که موعظه می‌کنیم کاملاً بر اساس کلام خدا و قابل اعتماد است. برای همین می‌توانیم مثل پولُس با شجاعت این پیام را اعلام کنیم.
چرا باید ‹پیوسته میوهٔ فراوان آوریم›
۸ دلیل سوم فعالیت موعظهٔ ما این است که می‌خواهیم دربارهٔ روز داوری یَهُوَه که به‌زودی می‌رسد به دیگران هشدار دهیم. در کتاب مقدّس آمده است که نوح «طریق درست خدا را موعظه می‌کرد.» (۲پِطرُس ۲:۵ خوانده شود.) یقیناً پیامی که نوح پیش از توفان اعلام می‌کرد، شامل هشداری در رابطه با نابودی بود. چرا چنین می‌گوییم؟ زیرا عیسی در این باره گفت: «در روزهای پیش از توفان، مردم می‌خوردند و می‌نوشیدند، زن می‌گرفتند و شوهر می‌کردند تا روزی که نوح وارد کشتی شد؛ در واقع، مردم توجه نکردند تا آن که توفان آمد و همه را برد. حضور پسر انسان نیز چنین خواهد بود.» (مت ۲۴:۳۸، ۳۹) نوح با وجود بی‌توجهی مردم همچنان با وفاداری به آنان هشدار می‌داد.
۹ امروزه با موعظهٔ پیام پادشاهی خدا، به مردم فرصت می‌دهیم تا با مقصود یَهُوَه برای بشر آشنا شوند. ما نیز همچون یَهُوَه از صمیم دل می‌خواهیم که مردم نسبت به این پیام واکنشی مثبت نشان دهند و ‹زنده بمانند.› (حز ۱۸:۲۳) به‌علاوه، ما در خدمت موعظه می‌کوشیم تا به افراد بیشتری دربارهٔ آمدن پادشاهی خدا و نابودی نظام حاضر هشدار دهیم.—حز ۳:۱۸، ۱۹؛ دان ۲:۴۴؛ مکا ۱۴:۶، ۷.
گوهرهای روحانی
یَهُوَه معقول است!
۱۴ یَهُوَه در مواقع دیگر نیز تغییر روش داد— حتی در مورد مسائل نسبتاً کوچک. برای مثال، یکبار وقتی که او به حزقیال نبی برای اجرای نمایشنامهٔ نبوی مأموریت داد، فرمان یَهُوَه دستوری را شامل می‌شد که مبنی بر آن حزقیال باید غذایش را بر روی آتشی که با سرگین انسانی می‌سوخت، می‌پخت. این دستور برای نبی قابل پذیرش نبود و فریاد زد «آه ایخداوند یَهُوَه!» و تمنا کرد که او را مجبور به انجام چیزی که اینقدر برایش نفرت‌انگیز است، نکند. یَهُوَه احساسات نبی را به عنوان چیزی غیرمنطقی، نادیده نگرفت؛ بلکه او به حزقیال اجازه داد تا از سرگین گاو، که در آن زمان یک منبع معمولی سوخت در بسیاری از سرزمینها بود، استفاده کند.— حزقیال ۴:۱۲-۱۵.
۱۵ آیا تعمق دربارهٔ تواضع یَهُوَه خدایمان دلگرم‌کننده نیست؟ (مزمور ۱۸:۳۵) او بسیار عالیتر از ما است؛ با وجود این صبورانه به انسانهای ناکامل گوش می‌کند و حتی گاهگاهی روش خود را متناسب با زمان وفق می‌دهد. او به ابراهیم اجازه داد تا از وی بر سر نابودی سدوم و غموره کاملاً دادخواهی کند. (پیدایش ۱۸:۲۳-۳۳) و به موسی اجازه داد تا نسبت به طرحش مبنی بر نابودی اسرائیلیان سرکش و بوجود آوردن یک قوم نیرومند از وی، به او اعتراض نماید. (خروج ۳۲:۷-۱۴؛ تثنیه ۹:۱۴،۱۹؛ با عاموس ۷:۱-۶ مقایسه شود.) او بدین وسیله نمونهٔ کاملی را برای خادمان انسانیش بر جای گذاشت، کسانی که باید رغبت مشابهی را برای شنیدن حرف دیگران داشته باشند، هنگامی که این امر معقول و امکان‌پذیر باشد.— با یعقوب ۱:۱۹ مقایسه شود.
۱۴-۲۰ دسامبر
گنج‌هایی در کلام خدا حِزْقیال ۵-۶
کسانی که بت‌پرست هستند دل یَهُوَه را می‌شکنند
روش درست پرستش خدا چیست؟
۴. ما نباید در پرستشمان از هیچ بت یا شیئی استفاده کنیم
از کجا می‌دانیم که چنین کاری مورد قبول خدا نیست؟ ویدیو را پخش کنید و بعد این سؤال را بررسی کنید:
ویدیو: آیا هنگام پرستش استفاده از بت یا اشیا مورد قبول خداست؟ (۲۶:۳)
• در زمان باستان وقتی قوم خدا برای پرستش او از بت استفاده کردند، چه اتفاقی افتاد؟
بعضی‌ها برای پرستش خدا از بت یا اشیای دیگر استفاده می‌کنند، چون فکر می‌کنند که با این کار به او نزدیک‌تر می‌شوند. اما واقعیت این است که با این کار از او دور می‌شوند. خروج ۲۰:۴-۶ و مزمور ۱۰۶:۳۵ و ۳۶ را بخوانید و بعد سؤالات زیر را بررسی کنید:
• شما چه نوع شئ یا بتی را دیده‌اید که مردم برای پرستش خدا از آن استفاده می‌کنند؟
• یَهُوَه نسبت به استفاده از بت‌ها یا اشیا چه احساسی دارد؟
• نظر شما دربارهٔ استفاده از بت‌ها یا اشیا در پرستش چیست؟
ک-پرستش-پاک ص ۵۴ ¶۹
‹ببین چه کارهای نفرت‌انگیز و شریرانه‌ای انجام می‌دهند!›
۹ ما از کسانی که در معبد بت‌پرستی می‌کردند، چه درس عبرتی می‌گیریم؟ برای این که پرستشمان مختص یَهُوَه باشد، باید ‹از بت‌پرستی فرار کنیم.› (۱قُرِنتیان ۱۰:۱۴) شاید با خودمان بگوییم: ‹من هیچ وقت برای پرستش یَهُوَه از بت یا مجسمه‌ای استفاده نمی‌کنم!› اما بت‌پرستی فقط به پرستش مجسمه محدود نمی‌شود. یک مرجع کتاب مقدّس در این رابطه می‌نویسد: «هر چیزی که جایگاه و ارزشش برای ما از خدا بیشتر شود، نوعی بت‌پرستی محسوب می‌شود.» بنابراین هر چیزی مثل پول، دارایی، رابطهٔ جنسی و تفریحات می‌تواند بت‌پرستی محسوب شود، چون اگر جایگاه اول را در زندگی ما داشته باشد، مانع می‌شود یَهُوَه را طوری که شایسته است بپرستیم. (مَتّی ۶:۱۹-۲۱، ۲۴؛ اِفِسُسیان ۵:۵؛ کولُسیان ۳:۵) ما باید از هر گونه بت‌پرستی دوری کنیم، چون یَهُوَه را با تمام دل دوست داریم و فقط او را شایستهٔ پرستش می‌دانیم!—۱یوحنا ۵:۲۱.
گوهرهای روحانی
ک-پرستش-پاک ص ۶۳ ¶۶
«شما به پایان کار رسیده‌اید!»
۶ نابودی اورشلیم و مردم آن. در این بخش از نمایش نبوی، حِزْقیال به طور همزمان در دو نقش ظاهر شد. اول نشان داد که یَهُوَه در آینده چه کاری انجام می‌دهد. یَهُوَه به او گفت: «شمشیر تیزی بردار و آن را مثل تیغ سلمانی به کار ببر.» (حِزْقیال ۵:۱، ۲ را بخوانید.) دست حِزْقیال که شمشیر را گرفته بود، نشانگر دست یَهُوَه یا داوری او از طریق لشکر بابِل بود. دوم، حِزْقیال اتفاقی را که در آینده برای یهودیان می‌افتاد به نمایش گذاشت. یَهُوَه به او گفت: ‹موی سر و ریشت را بتراش.› تراشیدن سر حِزْقیال نمایانگر این بود که به یهودیان حمله می‌شد و آن‌ها تلف می‌شدند. به علاوه به او گفته شد: «موها را در ترازو بگذار و به سه قسمت تقسیم کن.» این فرمان نشان‌دهندهٔ داوری یَهُوَه بر ضدّ اورشلیم بود که با تمام جزئیات و دقیق اجرا می‌شد.
۲۱-۲۷ دسامبر
گنج‌هایی در کلام خدا حِزْقیال ۷-۸
روز یَهُوَه در وقت تعیین‌شده خواهد آمد
ک-پرستش-پاک ص ۶۶-۶۸ ¶۱۳-۱۵
«شما به پایان کار رسیده‌اید!»
۱۳ حِزْقیال نه فقط پیشگویی کرد که اورشلیم چطور نابود می‌شود، بلکه نشان داد که چه وقت این اتفاق می‌افتد. یَهُوَه به حِزْقیال گفت که به مدت ۳۹۰ روز به پهلوی چپ خود دراز بکشد و ۴۰ روز به پهلوی راست خود. هر روز نشانهٔ یک سال بود. (حِزْقیال ۴:۴-۶ را بخوانید؛ اعداد ۱۴:۳۴) این کار حِزْقیال که ظاهراً فقط چند ساعت از روز آن را انجام می‌داد، اشارهٔ دقیق به سال نابودی اورشلیم داشت. از قرار معلوم، مردم اسرائیل ۳۹۰ سال گناه کردند و آن دوران در سال ۹۹۷ ق.م. شروع شد، یعنی سالی که پادشاهی ۱۲ طایفهٔ اسرائیل به دو قسمت تقسیم شد. (۱پادشاهان ۱۲:۱۲-۲۰) همچنین مردم یهودا به مدت ۴۰ سال غرق گناه بودند که این دوران احتمالاً در سال ۶۴۷ ق.م. شروع شد. این همان سالی بود که به اِرْمیا فرمان داده شد به عنوان نبی به پادشاهی یهودا هشدار بدهد که نابودی‌شان در راه است. (اِرْمیا ۱:۱، ۲، ۱۷-۱۹؛ ۱۹:۳، ۴) هر دو دورهٔ زمانی در سال ۶۰۷ ق.م. به پایان رسید. در همان سال، طبق پیشگویی یَهُوَه اورشلیم سقوط کرد و نابود شد.
۱۴ زمانی که حِزْقیال پیشگویی ۳۹۰ روز و ۴۰ روز را دریافت کرد، احتمالاً نمی‌دانست که اورشلیم دقیقاً چه سالی نابود می‌شود. با این حال، در سال‌های قبل از نابودی اورشلیم، او بارها به یهودیان در مورد داوری یَهُوَه که در راه بود، هشدار داد. او اعلام می‌کرد که آن‌ها ‹به پایان کار رسیده‌اند!› (حِزْقیال ۷:۳، ۵-۱۰ را بخوانید.) حِزْقیال شکی نداشت که یَهُوَه در انجام خواستش تأخیر نمی‌کند. (اِشَعْیا ۴۶:۱۰) آن پیامبر همین طور پیشگویی کرد که قبل از نابودی اورشلیم چه اتفاقاتی می‌افتد. او گفت: «بلا پشت بلا خواهد آمد.» آن اتفاقات، به فروپاشی اجتماعی، مذهبی و ساختارهای حکومتی منجر می‌شد.—حِزْقیال ۷:۱۱-۱۳، ۲۵-۲۷.
۱۵ چند سال بعد از این که حِزْقیال پیام نابودی اورشلیم را اعلام کرد، تحقق آن پیشگویی شروع شد. حِزْقیال در سال ۶۰۹ ق.م. متوجه شد که تهاجم به اورشلیم شروع شده است. در آن زمان شیپور آماده‌باش برای ساکنان اورشلیم نواخته شد، ولی همان طور که حِزقیال پیشگویی کرده بود ‹کسی برای جنگیدن بیرون نرفت.› (حِزْقیال ۷:۱۴) ساکنان اورشلیم هیچ کاری برای دفاع از شهر نکردند و با لشکر بابِلیان نجنگیدند. بعضی از یهودیان شاید فکر می‌کردند که یَهُوَه نجاتشان می‌دهد. در گذشته، وقتی آشوریان اورشلیم را تهدید به تصرّف کردند، فرشتهٔ یَهُوَه تقریباً تمام لشکر آن‌ها را نابود کرد. (۲پادشاهان ۱۹:۳۲) اما این بار فرشته‌ای به کمک آن‌ها نیامد. چیزی نگذشت که اورشلیم محاصره و مثل ‹دیگی روی آتش› شد و ساکنان آن هم مثل «قسمت‌های گوشت» داخل آن دیگ شدند. (حِزْقیال ۲۴:۱-۱۰) بعد از ۱۸ ماه محاصرهٔ طاقت‌فرسا، اورشلیم نابود شد.
ک-پرستش-پاک ص ۷۰ ¶۱۹
«شما به پایان کار رسیده‌اید!»
۱۹ به طور خلاصه، پیشگویی‌های حِزْقیال در مورد نابودی اورشلیم، امروز چطور روی ما تأثیر می‌گذارند؟ آن‌ها به ما یادآوری می‌کنند که فرصت محدودی داریم تا به دیگران کمک کنیم خادم خدا شوند. بنابراین با حس فوریت کار شاگردسازی را انجام می‌دهیم. وقتی انسان‌هایی که دلی پذیرا دارند شروع به پرستش یَهُوَه خدا می‌کنند، خیلی خوشحال می‌شویم. همزمان ما هم مثل حِزْقیال، به کسانی که یَهُوَه را نمی‌پرستند، همچنان هشدار می‌دهیم که پایان همه چیز نزدیک است. (حِزْقیال ۳:۱۹، ۲۱؛ ۷:۳) در عین حال، ما مصمم هستیم که همچنان به یَهُوَه اعتماد کنیم و به پرستش پاک اولویت دهیم.—مزمور ۵۲:۷، ۸؛ امثال ۱۱:۲۸؛ مَتّی ۶:۳۳.
گوهرهای روحانی
با کمک نامهٔ پولُس به عبرانیان تا به آخر پایدار بمانید
۱۴ اگر ایمانی قوی داشته باشیم که یَهُوَه به زودی به این نظام پایان می‌دهد از پول‌دوستی دوری می‌کنیم. در آن زمان مردم ‹از نقره‌شان بیزار می‌شوند و آن را مثل زباله در خیابان‌ها خواهند ریخت،› چون متوجه می‌شوند که «در روز خشم یَهُوَه، طلا و نقره نمی‌تواند آن‌ها را نجات دهد.» (حز ۷:۱۹) به جای ثروت‌اندوزی باید تصمیماتی بگیریم که کمکمان می‌کند تا به نیازهای خانواده‌مان رسیدگی کنیم و به خدمتمان به یَهُوَه اولویت دهیم. ما باید مواظب باشیم تا زیر بار قرض‌های غیرضروری نرویم، وقتمان را بیش از حد برای مراقبت از اموالمان صرف نکنیم و به دارایی‌مان دل نبندیم. (مت ۶:۱۹، ۲۴) هر چه به پایان این نظام نزدیک‌تر می‌شویم باید ثابت کنیم که به یَهُوَه اعتماد می‌کنیم، نه به مال و ثروتمان.
۲۸ دسامبر ۲۰۲۶-۳ ژانویه ۲۰۲۷
گنج‌هایی در کلام خدا حِزْقیال ۹-۱۰
به دیگران کمک کنید تا از حارمَگِدّون نجات پیدا کنند
ک-پرستش-پاک ص ۱۷۳ ¶۶
‹روی پیشانی آن‌ها علامت بگذار›
۶ پاسخ زمانی روشن می‌شود که در نظر بگیریم این علامت‌گذاری بر چه اساسی بود. این علامت روی پیشانی کسانی گذاشته می‌شد که به خاطر «کارهای نفرت‌انگیزی» که مردم در آن شهر انجام می‌دادند آه و ناله می‌کردند. پس دربارهٔ کسانی که روی پیشانی‌شان علامت داشتند چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟ اول این که، آن‌ها از صمیم دل از بت‌پرستی‌ای که در معبد انجام می‌شد و به خاطر خشونت، کارهای غیراخلاقی و فسادی که اورشلیم را پر کرده بود عمیقاً اندوهگین بودند. (حِزْقیال ۲۲:۹-۱۲) علاوه بر این، احتمالاً آن‌ها احساسات خود را پنهان نمی‌کردند. سخنان و رفتار این انسانهای پاکدل، بدون شک نشان می‌داد که آن‌ها به پرستش پاک وفادار بودند و از آنچه که در آن سرزمین اتفاق می‌افتاد نفرت داشتند. یَهُوَه با رحمت خود باعث نجات این افراد شد.
سؤالات خوانندگان
عیسی گفت: «خبر خوش پادشاهی خدا در سراسر زمین موعظه خواهد شد تا برای همهٔ ملت‌ها شهادتی شود. آن وقت، پایان خواهد رسید.» (مت ۲۴:۱۴) کلمه‌ای که در این آیه و آیه‌های ۶ و ۱۳ «پایان» و «آخر» ترجمه شده، در یونانی تِلُس است. این کلمه به پایان دنیای شیطان در حارمَگِدّون اشاره می‌کند. (مکا ۱۶:۱۴، ۱۶) بنابراین ما تا قبل از رسیدن حارمَگِدّون، به موعظهٔ خبر خوش ادامه می‌دهیم. در واقع این نکته یک درک جدید است.
قبلاً فکر می‌کردیم که با شروع مصیبت عظیم، یعنی نابودی بابِل بزرگ، موعظهٔ خبر خوش متوقف می‌شود. (مکا ۱۷:۳، ۵، ۱۵، ۱۶) ما معتقد بودیم که این اتفاق، نشانهٔ پایان «سال لطف یَهُوَه» است. (اشع ۶۱:۲) همچنین بر این باور بودیم که انسان‌ها باید قبل از شروع مصیبت عظیم، وفاداری‌شان را به یَهُوَه ثابت کنند تا بتوانند از آن مصیبت نجات پیدا کنند. ما نجات آن‌ها را با نجات یهودیان از نابودی اورشلیم در سال ۶۰۷ ق.م. مقایسه می‌کردیم. آن یهودیان از قبل علامت نجات را روی پیشانی‌شان داشتند، چون یَهُوَه را می‌پرستیدند و از شرارت متنفر بودند. (حز ۵:۱۱؛ ۹:۴) با این حال، این مقایسه هماهنگ با گفته‌های عیسی در مَتّی ۲۴:۱۴ نیست. طبق گفته‌های عیسی ممکن است انسان‌ها تا قبل از پایان دنیای شیطان در حارمَگِدّون، هنوز فرصت پذیرفتن خبر خوش را داشته باشند.
سؤالات خوانندگان
کسانی که بعد از نابودی بابِل بزرگ پرستندهٔ یَهُوَه می‌شوند، این افتخار را دارند که از مسح‌شدگانی که هنوز روی زمین هستند، حمایت کنند. (مت ۲۵:۳۴-۳۶، ۴۰) البته آن‌ها فقط تا زمانی که مسح‌شدگان هنوز به آسمان نرفته‌اند، یعنی کمی قبل از حارمَگِدّون، فرصت دارند که وفاداری‌شان را به عنوان گوسفندان مسیح ثابت کنند.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۳:۱۱-۲۲؛ ۱۱:۱۰-۱۲، ۱۷— با این که سامره در سال ۷۴۰ ق.م. سقوط کرده بود چرا اِرْمیا پادشاهی ده سِبط شمالی را نیز شامل داوری‌های خدا می‌کرد؟ بدین دلیل که نابودی اورشلیم در سال ۶۰۷ ق.م. سمبول داوری یَهُوَه بر تمامی قوم اسرائیل بود نه فقط بر یهودا. ( حِزْقِیال ۹:۹، ۱۰) در ضمن، اورشلیم هنوز مظهر و نمایندهٔ تمام منافع و آیندهٔ پادشاهی ده سِبط شمالی بود زیرا پیام‌های انبیای خدا در واقع خطاب به همهٔ اسرائیلیان بود.