مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
2026 International Bible Students Association©
۷-۱۳ سپتامبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۳۲-۳۳
با تعمّق روی خصوصیت‌های یَهُوَه ایمانمان قوی می‌شود
خدا چه شخصیتی دارد؟
«آه ای خداوندگارْ یهوه! تویی که آسمانها و زمین را به نیروی عظیم و بازوی افراشتهٔ خود آفریدی!»—اِرْمیا ۳۲:۱۷.
قدرت و نیروی بی‌کران خدا در آفریده‌های او دیده می‌شود. برای مثال، در یک روز آفتابی می‌توانیم گرمی خورشید را روی پوستمان حس کنیم. همین حس می‌تواند تا حدّی قدرت خدا در آفرینش را برایمان مجسم کند. چه نیرو و قدرتی در خورشید نهفته است؟ دمای هستهٔ خورشید حدود ۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰ درجهٔ سانتیگراد است. این ستاره در هر ثانیه انرژی‌ای معادل صدها میلیون بمب هسته‌ای ساطع می‌کند.
در مقایسه با میلیون‌ها میلیون ستاره در عالم، خورشید ستارهٔ کوچکی است. دانشمندان تخمین زده‌اند که قطر ستاره‌ای (UY-Scuti) حدود ۱۷۰۰ برابر قطر خورشید است. اگر این ستارهٔ بزرگ جایگزین خورشید شود، فرای مدار سیّارهٔ مشتری را در خود می‌گنجاند، واضح است که زمین را نیز در خود می‌بلعد. شاید این نکته ما را در درک این گفتهٔ کتاب مقدّس یاری کند که یَهُوَه خدا با نیروی عظیم خود آسمانها و زمین، یعنی عالم را آفرید.
چگونه از قدرت یَهُوَه فایده بریم؟ زندگی ما به آفریده‌های خدا، مثل خورشید و منابع روی زمین وابسته است. علاوه بر این خدا از قدرت خود استفاده می‌کند تا به هر یک از ما فایده رساند. چطور؟ در قرن اول، خدا به عیسی قدرت بخشید که معجزاتی بکند، کتاب مقدّس در مورد آن زمان می‌گوید: «اکنون نابینایان بینا می‌شوند، لنگان راه می‌روند، جذامیان پاک می‌گردند، ناشنوایان شنوا می‌شوند، مردگان برخیزانده می‌شوند.» (مَتّی ۱۱:۵) امروزه چطور؟ کتاب مقدّس در مورد خدا می‌گوید: «ناتوانان را نیروی بیشتر عطا می‌کند،» همچنین می‌گوید: «آنان که برای خداوند انتظار می‌کشند، نیروی تازه خواهند یافت.» (اِشَعْیا ۴۰:۲۹، ۳۱) خدا می‌تواند «قدرت فوق‌العاده» به ما بخشد طوری که با مشکلات و سختی‌های زندگی کنار آییم و با بردباری آن‌ها را تحمّل کنیم. (۲قُرِنتیان ۴:۷) آیا شما جذب خدایی نمی‌شوید که با مهر و دلسوزی، نیرو و قدرت بی‌کرانش را برای فایده رساندن به شخص شما به کار می‌بندد؟
نسبت به محبت پایدار یَهُوَه چه حسی دارید؟
۱۸ ما می‌خواهیم به یاد داشته باشیم که یَهُوَه به همهٔ انسان‌ها محبت نشان داده است. اما محبت پایدارش را تنها به کسانی ابراز می‌کند که خادم او می‌شوند. او از روی محبت پایدار از ما محافظت می‌کند، ترکمان نمی‌کند و به وعده‌هایش عمل می‌کند. او می‌خواهد که ما همیشه دوست او باشیم! (مز ۴۶:۱، ۲، ۷) بنابراین، با هر سختی و مشکلی که روبرو باشیم، یَهُوَه به ما قوّت می‌دهد تا به او وفادار بمانیم.
از ته دل دعا کنید
۱۵ اِرْمیا ۱۲:۱ خوانده شود. اِرْمیا با دیدن موفقیت‌های شریران اذیت می‌شد. او همچنین به خاطر تمسخر اسرائیلیان دلسرد شد. (ار ۲۰:۷، ۸) ما احساسات اِرْمیا را درک می‌کنیم، چون ما هم مثل او مورد تمسخر قرار می‌گیریم و شاهد بدرفتاری شریران هستیم. با این که اِرْمیا ناراحتی‌هایش را به یَهُوَه گفت، هیچ وقت عدالت او را زیر سؤال نبرد. وقتی او دید که یَهُوَه چطور قومش را تأدیب کرد، بدون شک اطمینانش به عدالت یَهُوَه بیشتر شد. (ار ۳۲:۱۹) ما هم می‌توانیم مثل اِرْمیا ناراحتی‌هایمان را در دعا به یَهُوَه بگوییم و اطمینان کامل داشته باشیم که او در زمان معین همهٔ بی‌عدالتی‌ها را جبران می‌کند.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۳۳:۲۳، ۲۴—«دو خاندان» نامبرده کدامند؟ یکی خاندان سلطنتی داود پادشاه است و دیگری نسل و خاندان کهانت هارون. با نابودی اورشلیم و معبد یَهُوَه، قوم تصوّر کردند که یَهُوَه هر دو خاندان را رد کرده است و دیگر حکومتی از طرف خدا بر زمین حکمرانی نخواهد کرد و تدارکی برای پرستش پاک وجود نخواهد داشت.
۱۴-۲۰ سپتامبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۳۴-۳۵
گوهرهای روحانی
تکه‌های سفالی گواهی بر صحّت کتاب مقدّس
به یک مدرک دیگر دال بر صحّت و دقت کتاب مقدّس توجه کنید. باستان‌شناسان در خرابه‌های دژی که قدمت آن به اندکی قبل از نابودی اورشلیم به دست بابلیان برمی‌گردد نامه‌ای سفالی یافتند که خطاب به فرماندهٔ پادگان نوشته شده بود. به نقل از مرجعی معتبر بخشی از متن آن از این قرار است: «ای آقایم اَلْیاشیب، یَهُوَه تو را سلامت بخشد. . . . در خصوص آنچه مرا امر کردی: تماماً انجام شده است. اکنون او در هیکل یَهُوَه سکنیٰ گزیده است.» به گفته بسیاری از محققان هیکل نامبرده همان معبد اوّل است که سلیمان ساخته بود.
تکه‌های سفالی لاخیش
شهر و استحکامات لاکیش یا لاخیش در ۴۳ کیلومتری جنوب غربی اورشلیم واقع بود. طی حفاری‌های دههٔ ۱۹۳۰ حداقل ۱۲ نامهٔ سفالی کشف شد که به توصیف محققان «حاوی مهم‌ترین مدارک مربوط به آن زمان است زیرا تصویری واضح از وضعیت سیاسی و نابسامانی سرزمین یهودا درست قبل از محاصره و نابودی شهر به وسیلهٔ نیروهای نَبُوکَدْنَصَّر به دست می‌دهد.»
مهم‌ترین این نامه‌ها حاوی چندین پیام است که بین سرداری بی‌نام و یاؤش، احتمالاً فرماندهٔ نظامی شهر لاکیش، رد و بدل شده بود. سبک نگارش این نامه‌ها شباهت بسیاری به سبک نوشتار اِرْمیای نبی دارد که خدمت او نیز به همین دوران مربوط می‌شود. توجه کنید که چطور محتوای دو نمونه از این نامه‌ها بر تشریح کتاب مقدّس از اوضاع بحرانی آن زمان صحه می‌گذارد.
۲۱-۲۷ سپتامبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۳۶-۳۷
یَهُوَه از کسانی که به پادشاهی‌اش وفادارند، حمایت می‌کند
وظیفه‌ای که یَهُوَه به اِرْمیا داد
سال‌ها گذشت و حالا یک پادشاه جدید در سرزمین یهودا حکومت می‌کرد. کاهنان و پیامبران دروغی از پیام اِرْمیا متنفر بودند. آن‌ها به امیران گفتند: ‹این مرد سزاوار مرگ است.› اِرْمیا گفت: ‹اگر مرا بکشید، مرد بی‌گناهی را کشته‌اید. من چیزهایی را که یَهُوَه گفته است می‌گویم و از خودم حرف نمی‌زنم.› وقتی امیران این را شنیدند، گفتند: ‹این مرد سزاوار مرگ نیست.›
اِرْمیا به موعظه کردن ادامه داد و امیران خیلی عصبانی شدند. آن‌ها از پادشاه خواستند که دستور بدهد اِرْمیا را بکشند. پادشاه به آن‌ها گفت که می‌توانند هر کاری که بخواهند با اِرْمیا بکنند. آن‌ها اِرْمیا را گرفتند و در آب‌انبار یا چاه عمیقی انداختند که پر از گِل بود و امیدوار بودند که او در آنجا بمیرد. اِرْمیا کم‌کم در گِل فرو می‌رفت.
یَهُوَه از روی محبتش نظاره‌گر ماست
۱۸ در اواخر تصرّف اورشلیم به دست بابلیان، اِرْمیا در حیاط زندان واقع در کاخ سلطنتی زندانی بود. در چنین شرایطی اِرْمیا چگونه برای خود غذا تهیه می‌کرد؟ اگر آزاد بود می‌توانست خود به دنبال روزی‌اش باشد. اما در آن شرایط کاملاً به افرادی وابسته بود که اکثر آنان از او متنفر بودند. امید اِرْمیا برای رفع احتیاجاتش به خدا بود، نه به انسان. آیا یَهُوَه به نیازهای او رسیدگی کرد؟ البته. یَهُوَه ترتیبی داد تا روزی که ‹نان در شهر تمام شود› اِرْمیا «هر روز قرص نانی» برای خوردن داشته باشد. (ار ۳۷:۲۱) اِرْمیا، باروک، عَبَدْمَلَک و بسیاری دیگر در آن زمان از قحطی، مریضی و مرگ نجات یافتند.—ار ۳۸:۲؛ ۳۹:۱۵-۱۸.
گوهرهای روحانی
ک-بینش «یِهویاقیم» ¶۹
یِهویاقیم
بعد از این که یِهویاکین یعنی پسر یِهویاقیم تسلیم شد، نِبوکَدنَصَّر صِدِقیا را که عموی یِهویاکین بود، پادشاه یهودا کرد. (۲تواریخ ۳۶:۹، ۱۰) به این شکل پیشگویی اِرْمیا به تحقق رسید که گفته بود، کسی از نسل یِهویاقیم بر تخت پادشاهی داوود نخواهد نشست. (اِرْمیا ۳۶:۳۰) یِهویاکین فقط سه ماه و ده روز پادشاهی کرد.
۲۸ سپتامبر–۴ اکتبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۳۸-۳۹
همچنان از یکدیگر حمایت کنید
شجاع باش—یَهُوَه با توست!
۱۲ عَبَدْمَلَک خواجه‌سرای خانهٔ پادشاه صِدِقیّا، زندگی خود را برای اِرْمیا به خطر انداخت. سروران یهودا به اِرْمیا تهمت آشوبگری و فتنه‌انگیزی زده بودند. از این رو، صِدِقیّای پادشاه، او را به دست سروران سپرد. آنان نیز اِرْمیا را به چاهی پر از گل‌ولای انداختند تا بمیرد. (ار ۳۸:۴-۶) با آن که بسیاری از اِرْمیا نفرت داشتند، عَبَدْمَلَک نزد صِدِقیّای پادشاه رفت و برای نجات اِرْمیا به او التماس کرد. او بدین شکل جان خود را به خطر انداخت. صِدِقیّای پادشاه ۳۰ مرد را همراه عَبَدْمَلَک فرستاد تا اِرْمیا را از چاه درآورد. خدا از طریق اِرْمیا به عَبَدْمَلَک اطمینان داد که وقتی بابل، اورشلیم را محاصره کند، او را نجات خواهد داد. (ار ۳۹:۱۵-۱۸) بلی کسی که در راه خدا شجاعانه عمل کند، بی پاداش نخواهد ماند.
تقویت دوستی‌ها پیش از انتهای نظام حاضر
۱۷ اِرْمیا ثابت کرد که دوست خوبی در روزهای تنگی است. یکی از مقامات دربار به نام عِبِدمِلِک که اِرْمیا را از مرگ در آب‌انباری گل‌آلود نجات داده بود، از واکنش صاحب‌منصبان دربار می‌ترسید. وقتی اِرْمیا متوجه این امر شد، ساکت ننشست و با خود فکر نکرد که دوستش عِبِدمِلِک خود با شرایطش کنار می‌آید. او با این که در زندان بود، تمام تلاشش را کرد تا وعده‌های دلگرم‌کنندهٔ یَهُوَه را به گوش دوستش عِبِدمِلِک برساند.—ار ۳۸:۷-۱۳؛ ۳۹:۱۵-۱۸.
حمایت از خواهرانمان در جماعت
۱۵ گاه خواهران با مشکلی روبرو می‌شوند و شاید نیاز داشته باشند که کسی به آنان یاری رساند یا از آنان دفاع کند. (اشع ۱:۱۷) برای مثال، خواهری که طلاق گرفته است یا بیوه شده است، شاید به شخصی نیاز داشته باشد تا در انجام اموری که قبلاً بر عهدهٔ شوهرش بوده است، به او کمک کند. یا شاید خواهری سالمند برای صحبت با پزشکان نیاز به کمک داشته باشد. همچنین ممکن است خواهری پیشگام بخشی از زمانش را صرف انجام پروژه‌های دیگر در سازمان یَهُوَه کند و به دلیل این که کمتر از گذشته در موعظه دیده می‌شود، مورد انتقاد دیگران قرار گیرد. ما از چه راه‌هایی می‌توانیم به خواهرانمان کمک کنیم؟ بیایید دوباره نمونهٔ عیسی را در نظر بگیریم.
۱۶ وقتی زنان مسیحی قرن اول مورد قضاوت قرار می‌گرفتند، عیسی فوراً از آنان دفاع می‌کرد. برای مثال، عیسی از مریم در برابر انتقاد مارتا دفاع کرد. (لو ۱۰:۳۸-۴۲) همچنین وقتی دیگران به دلیل این که فکر می‌کردند مریم تصمیمی اشتباه گرفته است، او را سرزنش کردند، عیسی بار دیگر از او دفاع کرد. (مَرقُس ۱۴:۳-۹ خوانده شود.) عیسی انگیزهٔ مریم را درک کرد و او را چنین تحسین نمود: «او کاری نیکو برای من کرد؛ . . . این زن آنچه در توان داشت، انجام داد.» عیسی حتی پیشگویی کرد که «در سراسر دنیا هر جا که بشارت موعظه شود،» به این عمل فروتنانه و محبت‌آمیز مریم نیز اشاره خواهد شد. قطعاً این سخنان دلگرم‌کنندهٔ عیسی به مریم که مورد قضاوت قرار گرفته بود، قوّت قلب داد.
۱۷ آیا شما نیز در صورت نیاز از خواهرانتان دفاع می‌کنید؟ برای مثال، این موقعیت را در نظر بگیرید؛ خواهری که شوهرش شاهد یَهُوَه نیست، اغلب دیر به جلسه می‌رسد و به محض این که جلسه تمام می‌شود سالن جماعت را ترک می‌کند. به علاوه، او به‌ندرت فرزندانش را با خود به جلسه می‌آورد. از این رو، برخی مبشّران او را مورد انتقاد قرار می‌دهند. آنان فکر می‌کنند که او باید بیشتر به شوهرش پافشاری کند تا بتواند فرزندانش را به جلسات بیاورد. اما واقعیت این است که خواهرمان هر آنچه از دستش بر می‌آید، انجام می‌دهد. او نمی‌تواند کاملاً مستقل برای زندگی خود برنامه‌ریزی کند. همچنین او تصمیم‌گیرندهٔ نهایی نیست! اگر شما چنین انتقادهایی در مورد خواهری بشنوید، چه می‌توانید بکنید؟ اگر آن خواهر را بابت زحماتش تحسین کنید و کارهای خوبش را به دیگران یادآوری نمایید، ممکن است آنان از انتقادجویی دست بکشند.
گوهرهای روحانی
‹تأدیب را بشنوید و حکیم شوید›
صِدِقیا حاکمی شرور و بی‌ایمان بود که در طول دورانی تاریک بر اورشلیم حکمرانی می‌کرد. اِرْمیای نبی بارها به او هشدار داد که راه‌های بد خود را ترک کند. اما صِدِقیا تأدیب او را نپذیرفت. تصمیم صِدِقیا نیز نتایج بسیار تلخی داشت. (ار ۵۲:۸-۱۱) یَهُوَه نمی‌خواهد که ما مانند قائن و صِدِقیا درد و سختی بکشیم!—اِشَعْیا ۴۸:۱۷، ۱۸ خوانده شود.
۵-۱۱ اکتبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۴۰-۴۱
آیا یَهُوَه همیشه از خادمانش از لحاظ فیزیکی محافظت می‌کند؟
یَهُوَه قادر است از ما مراقبت کند
۱۳ وعدهٔ یَهُوَه در مورد حفاظت از ما به معنای آن نیست که برای ما معجزه خواهد کرد. خیر، خدا به ما ضمانت نمی‌دهد که در این سیستم کهنه و پوسیده زندگی‌ای فارغ از غم و سختی خواهیم داشت. بسیاری از خادمان وفادار یَهُوَه با مشکلات عظیمی همچون فقر، جنگ، بیماری و مرگ روبرو هستند. عیسی با صراحت به شاگردانش گفت که تعدادی از آن‌ها به خاطر ایمانشان کشته خواهند شد و به همین دلیل تأکید کرد که باید تا به آخر از خود تحمّل و بردباری نشان دهند. (متّیٰ ۲۴:۹، ۱۳) اگر یَهُوَه با استفاده از قدرت خود همهٔ دشواری‌ها را با معجزه از پیش روی ما برمی‌داشت، شیطان ادعا می‌کرد که وفاداری ما به یَهُوَه از روی صداقت نیست.—ایّوب ۱:۹، ۱۰.
۱۴ حتی در روزگار باستان نیز یَهُوَه همهٔ خادمانش را از مرگ زودرس نرهانید. برای مثال، یعقوب رسول حدود سال ۴۴ د.م. به دست هیرودیس به قتل رسید در حالی که اندکی بعد یَهُوَه پِطْرُس را «از دست هیرودیس» رها ساخت. (اَعمال ۱۲:۱-۱۱) و عمر یوحنّا، هم از برادرش یعقوب، و هم از پِطْرُس طولانی‌تر بود. واضح است که نمی‌توان انتظار داشت خدا از همهٔ خادمانش به یک شکل حفاظت کند. علاوه بر این باید در نظر داشت که برای همهٔ ما اتفاقات غیرمنتظره رخ می‌دهد. (جامعه ۹:۱۱) با توجه به مطالب فوق یَهُوَه در حال حاضر چگونه از ما حفاظت می‌کند؟
گوهرهای روحانی
«از این مَوْ تفقّد نما»!
موسی به قوم اسرائیل وعده داده بود که در سرزمین «مَوْ و انجیر و انار» سکونت می‌کردند. (تثنیه ۸:۸) دایرة‌المعارف گیاهان کتاب مقدّس تألیف بِیکِر می‌نویسد: «کشت مَوْ چنان در فلسطین باستانی رواج داشت که تقریباً در همهٔ حفاری‌های باستان‌شناسی هسته‌های انگور پیدا شده است.» مَوْ سرزمین موعود چنان پربار و پرمیوه بود که حتی پس از اینکه لشکریان نَبُوکَدْنَصَّر زمین یهودا را در سال ۶۰۷ ق.م. منهدم کردند، مردمی که پس از نابودی آن سرزمین در آنجا باقی مانده بودند از تاکستان‌ها «شراب و میوه‌جات بسیار و فراوان جمع نمودند.»— اِرْمیا ۴۰:۱۲؛ ۵۲:۱۶.
۱۲-۱۸ اکتبر
گنج‌هایی در کلام خدا اِرْمیا ۴۲-۴۴
پرسیدند اما گوش ندادند
چرا به پند و نصیحت نیاز داریم؟
۱۴ فرض کنید به برادری پیشنهاد کاری پردرآمد داده شده است. اما او قبل از پذیرش آن با یکی از پیران جماعت مشورت می‌کند. برادرمان به او می‌گوید که شاید مجبور شود بعضی وقت‌ها برای چند هفته به جایی دور سفر کند و از خانواده‌اش دور شود. آن پیر جماعت به برادرمان می‌گوید که طبق کتاب مقدّس مسئولیت اصلی او برآورده کردن نیازهای روحانی خانواده‌اش است. (افس ۶:۴؛ ۱تیمو ۵:۸) حالا فرض کنید آن برادر فوراً از گفتهٔ او ایراد بگیرد و با برادران دیگر مشورت کند و بالاخره چیزی را که باب میلش است بشنود. آیا می‌توان گفت که آن برادر واقعاً دنبال پند و نصیحت بوده است؟ یا آیا تصمیمش را از قبل گرفته بوده و فقط دنبال کسی می‌گشته است که آن را تأیید کند؟ هیچ وقت نباید فراموش کنیم که دل ما فریبنده است. (ار ۱۷:۹) گاهی اوقات نصیحتی که بیش از همه به آن نیاز داریم، همان چیزی است که کمترین علاقه‌ای به شنیدنش داریم.
گوهرهای روحانی
چه نیکوست که یَهُوَه طریق خود را به ما نشان می‌دهد
۱۵ در سال ۶۰۷ ق.د.م.، یَهُوَه به سبب نهایت بی‌وفایی قوم خود، اجازه داد تا بابلیان شهر اورشلیم و معبد آن را نابود سازند. شمار عظیمی از اسرائیلیان به بابل تبعید شدند. عده‌ای نیز، منجمله ارمیا، در زادگاه خویش ماندند. هنگامی که جَدَلیا، والی شهر، به قتل رسید طرفدارانش به مصر گریخته، ارمیا را نیز با خود بردند. (۲پادشاهان ۲۵:۲۲-۲۶؛ ارمیا ۴۳:۵-۷) ایشان در آن دیار به گذراندن قربانی برای معبودهای تصنعی پرداختند. ارمیا در مقابل یهودیان بی‌وفا فریاد اعتراض برآورد، لیکن به دلیل سرسختی قوم سخنان وی کارگر نمی‌افتاد. آنان اصلاً تمایل نداشتند به یَهُوَه روی آورند، در عوض مرتباً «برای ملکهٔ آسمان» بخور می‌سوزاندند. اما چرا برای ملکهٔ آسمان؟ زیرا همین کار را پدران ایشان ‹در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم می‌کردند. و در آن زمان از نان سیر شده، سعادتمند می‌بودند و بلا را نمی‌دیدند.› (ارمیا ۴۴:۱۶، ۱۷) یهودیان همچنین معتقد بودند که ‹از زمانی که بخور سوزانیدن را برای ملکهٔ آسمان و ریختن هدایای ریختنی را به جهت او ترک نمودند، محتاج همه چیز شدند و به شمشیر و قحط هلاک گردیدند.›—ارمیا ۴۴:۱۸.
۱۶ حافظهٔ آن اسرائیلیان فقط برای تمایلات و خیالهای دلشان کار می‌کرد! اما واقعیت چه بود؟ واقعیت این بود که یهودیان در سرزمینی که یَهُوَه بدیشان داده بود بوفور برای خدایان تصنعی خویش قربانیها گذراندند و برای نمونه در زمان آحاز، به دلیل همین اعمال مرتدانه‌شان گرفتار مصیبت و سختی شدند. با این حال، یَهُوَه با قومِ تحت عهد شریعت «دیرخشم» بود. (خروج ۳۴:۶؛ مزمور ۸۶:۱۵) یَهُوَه انبیای خود را نزد ایشان فرستاد تا قوم را به توبه ترغیب نماید. بدین شکل پادشاهانی که طریق وفاداری به یَهُوَه را در پیش گرفتند برکت یَهُوَه نصیبشان شد، و قوم نیز با وجود بی‌وفایی اکثریتشان از آن برکات نصیب بردند. (۲تواریخ ۲۰:۲۹-۳۳؛ ۲۷:۱-۶) یهودیان مقیم مصر ادعا می‌کردند زندگی پررونقی که در زادگاهشان داشتند از خیر وجود خدایان تصنعی بود. چه استدلال خام و نادرستی!
۱۹-۲۵ اکتبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۴۵-۴۶
امیدمان کلید رضایت در زندگی ماست
آیا رمز قانع بودن را یاد گرفته‌اید؟
۸ باروک، منشی اِرْمیای نبی موقتاً در دامی افتاد. اِرْمیا باید پیامی محکم به قوم قدرنشناس اسرائیل می‌داد و باروک این وظیفهٔ سخت را داشت که از او حمایت کند. اما باروک تمرکزش را از دست داد و بجای دقت به انجام خواست یَهُوَه، بیش از اندازه به خود و خواسته‌هایش فکر کرد. یَهُوَه از طریق اِرْمیا به باروک گفت: «تو برای خودت دنبال چیزهای بزرگ هستی. دیگر دنبال این چیزها نباش!» (ار ۴۵:۳-۵) به عبارت دیگر، یَهُوَه به او می‌گفت: «به وضعیتی که داری قانع باش!» باروک پند او را پذیرفت و همچنان از رضایت یَهُوَه برخوردار شد.
۹ ممکن است یک مسیحی فکر کند که حق داشتن افتخار خاصّی را در خدمت دارد. شاید او خیلی ماهر، سخت‌کوش یا باتجربه باشد. با این حال ممکن است آن افتخار به کسی دیگر داده شود. آن مسیحی چطور باید در مورد این مسئله فکر کند؟ او می‌تواند بر گفته‌های پولُس در اول قُرِنتیان ۴:۶، ۷ (خوانده شود.) تعمّق کند. هر افتخار و هر استعدادی که داریم از طرف یَهُوَه به ما داده شده است. اما به این معنی نیست که ما استحقاق آن را داریم، بلکه لطف یَهُوَه به ماست.—روم ۱۲:۳، ۶؛ افس ۲:۸، ۹.
آیا رمز قانع بودن را یاد گرفته‌اید؟
۲ قانع نبودن می‌تواند، عواقبی جدی داشته باشد. کسانی که هرگز به داشته‌های خود راضی نیستند، ممکن است ساعت‌های طولانی کار کنند تا چیزی را که واقعاً نیاز ندارند به دست آورند. متأسفانه، عدهٔ کمی از مسیحیان حتی پول یا چیزهایی را که آرزویش را داشته‌اند دزدیده‌اند. آن‌ها شاید با خود چنین فکر کرده‌اند: ‹این حق من است،› ‹به اندازهٔ کافی منتظر مانده‌ام› یا ‹بعداً پول را سر جایش برمی‌گردانم.› با وجود این، هر نوع دزدی‌ای باعث ناخشنودی و بی‌احترامی یَهُوَه می‌شود. (امث ۳۰:۹) عده‌ای هم از دریافت نکردن مسئولیتی که انتظارش را داشته‌اند، آنقدر دلسرد شده‌اند که کلاً خدمت به یَهُوَه را کنار گذاشته‌اند. (غلا ۶:۹) چطور ممکن است که یک خادم وقف‌شده یَهُوَه حتی به این موضوع فکر کند؟ شاید او برای قانع بودن دست از تلاش کشیده است.
آیا رمز قانع بودن را یاد گرفته‌اید؟
۱۳ از آنجا که ما «در روزهای آخر» زندگی می‌کنیم و با مشکلاتی روبرو هستیم که ‹تحمّل آن‌ها دشوار است،› پس باید بیشتر از همیشه بر امیدمان تمرکز کنیم. (۲تیمو ۳:۱) یَهُوَه هر روز ما را تقویت، هدایت و پشتیبانی می‌کند تا بتوانیم سختی‌ها را تحمّل کنیم. (مز ۱۴۵:۱۴) به علاوه، داشتن امید به ما کمک می‌کند تا با سختی‌هایمان کنار بیاییم. مثلاً شاید امرار معاش خانواده برایتان سخت است. آیا همیشه وضعیتتان به این شکل خواهد ماند؟ مسلّماً نه! یَهُوَه قول داده که در بهشت، به فراوانی به نیازهای شما رسیدگی خواهد کرد. (مز ۹:۱۸؛ ۷۲:۱۲-۱۴) ممکن است شما با بیماری مزمن یا جدی و افسردگی دست و پنجه نرم می‌کنید. آیا تا ابد به این شکل رنج خواهید کشید؟ اصلاً! در دنیای جدید بیماری و مرگ کاملاً از بین خواهد رفت. (مکا ۲۱:۳، ۴) این امید باعث می‌شود که حتی الآن هم، به دور از خشم و ناراحتی، احساس رضایت و قناعت داشته باشیم. ما می‌توانیم با وجود بی‌عدالتی، مرگ، بیماری یا هر سختی دیگر، شاد و قانع باشیم. چرا؟ چون هر چقدر هم که شرایط ما سخت باشد، می‌دانیم که ‹سختی‌ها و مشکلات ما زودگذرند› و در دنیای جدید برای همیشه از بین خواهند رفت.—۲قر ۴:۱۷، ۱۸.
۱۴ از آنجا که داشتن امید برای قانع بودن ضروری است، چطور می‌توانیم آن را تقویت کنیم؟ همان طور که یک شخص برای دیدن بهتر اشیایی که دورند از عینک استفاده می‌کند، ما هم می‌توانیم با تقویت امیدمان، زندگی در بهشت را واقعی‌تر ببینیم. مثلاً وقتی بیش از حد نگران وضعیت مالی خود هستیم، می‌توانیم خودمان را در بهشت تصوّر کنیم که در آن خبری از پول، بدهی و فقر نخواهد بود. اگر نداشتن بعضی از افتخارات ما را نگران کرده، می‌توانیم به ناچیز بودن این نگرانی‌ها، وقتی که در کاملیت برای هزاران سال یَهُوَه را خدمت کرده‌ایم، فکر کنیم. (۱تیمو ۶:۱۹) شاید برایمان سخت باشد که بجای نگرانی‌های حال، به امید آینده‌مان فکر کنیم. با این حال، فکر کردن به امید زیبایی که یَهُوَه داده، به مرور زمان برایمان طبیعی‌تر خواهد بود.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۴۶:۲۲—چرا آوای مصر به صدای مار تشبیه شده است؟ به احتمال زیاد این گفته یا به عقب‌نشینی مصر مثل هیس کردن مار حین عقب کشیدن خود اشاره می‌کند یا این که در اثر مصایبی که بر آن‌ها آمده است صدای بلند آن‌ها اکنون به هیس پایین و نامحسوس تبدیل شده است. در ضمن، این گونه تشبیه به وضوح پوچی خرافات فراعنهٔ مصر را نشان می‌دهد که به منظور طلسم، تاج خود را با مجسمه‌ای کوچک از مار، مظهر الٰههٔ مار، اوآچیت تزیین می‌کردند.
۲۶ اکتبر–۱ نوامبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۴۷-۴۸
یَهُوَه داوری عادل و مهربان است
محبت، انگیزهٔ ما برای موعظه
۱۰ همانطور که در مقالهٔ قبل توضیح داده شد، ممکن است خواست یَهُوَه باشد تا افرادی را که با دیدن نابودی بابِل بزرگ به او ایمان می‌آورند، نجات دهد. پس امروز هشدار دادن به آن‌ها ضروری‌تر است. فراموش نکنید که آنچه را که ما امروز به مردم می‌گوییم، شاید آن موقع به یاد بیاورند. (با حِزْقیال ۳۳:۳۳ مقایسه شود.) به این شکل امکان دارد قبل از این که دیر شود، به جمع پرستندگان یَهُوَه بپیوندند. ممکن است همان طور که زندانبان فیلیپی بعد از ‹زلزلهٔ شدید› ایمان آورد، بعضی‌ها بعد از نابودی غیرمنتظرهٔ بابِل بزرگ نظرشان عوض شود و به یَهُوَه ایمان بیاورند.—اعما ۱۶:۲۵-۳۴.
گوهرهای روحانی
ک-بینش «سرو کوهی» شمارهٔ ۲
سرو کوهی
۲. سرو کوهی [به عِبری عروئِر یا عرعر] به عربی عرعر، احتمالاً همان درخچهٔ ارس فنیقی است که در منطقهٔ سینا و دشت اَدوم یافت می‌شود. ریشهٔ عِبری این کلمه به معنی «برهنگی» یا «برهنه شدن» است. این گیاه کوچک در مناطق صخره‌ای و بیابانی رشد می‌کند. اِرْمیا کسانی را که دلشان از یَهُوَه دور شده به ‹درختی در صحرا› تشبیه می‌کند. او همین طور به مُوآبیان هشدار می‌دهد و می‌گوید که برای نجات جانشان فرار کنند و ‹مثل سرو کوهی باشند که در بیابان است.›—اِرْمیا ۱۷:۵، ۶؛ ۴۸:۱، ۶.