პავლემ ყურადღება გაამახვილა ქრისტესთვის ღვთის მიერ ბოძებულ აღმატებულ მდგომარეობაზე (კლ. 1:13—20). თუ ეს ყოველთვის ემახსოვრებოდათ, ისინი უარს იტყოდნენ წარმართულ ფილოსოფიაზე, იუდაურ ტრადიციასა და „ანგელოზების თაყვანისცემაზე“ (კლ. 2:18). ბიბლია არ აკონკრეტებს, რა იგულისხმება „ანგელოზების თაყვანისცემაში“ — ღმერთს ვითომდა ანგელოზებივით სცემდნენ თაყვანს, მოწიწებაში ჰბაძავდნენ ანგელოზებს თუ უშუალოდ ამ სულიერ ქმნილებებს ეთაყვანებოდნენ.

მოჩვენებითი თავმდაბლობა. ბიბლია აფრთხილებს ქრისტიანებს, რომ მხოლოდ სხვების თვალის ასახვევად არ იყვნენ თავმდაბლები. ვისაც მოჩვენებითი თავმდაბლობა სიამოვნებს, შეიძლება „ხორციელი გონებით უმიზეზოდ“ გაყოყოჩდეს. ნამდვილად თავმდაბალი ადამიანი არ იფიქრებს, რომ ღვთის სამეფოში შესვლა რამის ჭამა-არჭამაზე ან დალევა-არდალევაზეა დამოკიდებული. როგორც ბიბლიიდან ვიგებთ, ყველა საკუთარი ჯანმრთელობიდან და სინდისიდან გამომდინარე თავად წყვეტს, რას შეჭამს ან დალევს ან რას — არა. მაგრამ თუ ვინმეს ჰგონია, რომ ღმერთს თავს მოაწონებს იმით, თუ რამეს შეჭამს ან არ შეჭამს, დალევს ან არ დალევს, შეეხება ან არ შეეხება, აღნიშნავს რომელიმე რელიგიურ დღესასწაულს ან არ აღნიშნავს, მას მხედველობიდან რჩება ის ფაქტი, რომ „ამ ყველაფერს მართლაც აქვს გარეგნული სიბრძნე თვითნებური თაყვანისმცემლობითა და მოჩვენებითი თავმდაბლობით, სხეულის დათრგუნვით, მაგრამ სრულიად უსარგებლოა ხორციელ სურვილებთან ბრძოლაში“ (კლ. 2:18, 23; რმ. 14:17; გლ. 3:10, 11).