SIHON

(Si̱hon).

Een Amoritische koning in de tijd dat Israël het Beloofde Land naderde. Sihons rijk strekte zich eens uit van het stroomdal van de Jabbok, waar het aan het rijk van koning Og grensde, op zijn minst tot het stroomdal van de Arnon in het Z, en van de Jordaan oostwaarts tot de woestijn. Zijn hoofdstad was Hesbon, ten O van de N-punt van de Dode Zee (Nu 21:23, 24; Joz 12:2, 3). Sihon had het land Moab ten N van de Arnon veroverd, en klaarblijkelijk had hij ook Midian onderworpen, want de oversten van Midian worden „de hertogen van Sihon” genoemd (Nu 21:26-30; Joz 13:21). Toen Israël boden zond die Sihons toestemming vroegen om via de koningsweg door zijn rijk te trekken en beloofden niets van de Amorieten te zullen stelen, weigerde Sihon dit en vergaderde hij zijn leger om Israël de doortocht te beletten. Te Jahaz werd hij verslagen en gedood. — Nu 21:21-24; De 1:3, 4; 2:24-35; 3:2, 6.

Hoe belangrijk Israëls overwinning op Sihon was, blijkt uit het feit dat ze, evenals de nederlaag van de Egyptenaren bij de Rode Zee, vele malen in de geschiedenis van Israël wordt vermeld. Mozes, Jefta, een psalmist, alsook levieten uit de tijd na de ballingschap hebben deze overwinning soms aangevoerd als een aanmoedigend voorbeeld van Jehovah’s overwinningen ten behoeve van zijn getrouwe volk (Nu 21:34; De 31:4; Re 11:19-22; Ne 9:5, 22; Ps 135:9-12; 136:18, 19). Berichten erover brachten Rachab en de Gibeonieten ertoe vrede met Israël te sluiten (Joz 2:10; 9:9, 10). Sihons land werd onder de stammen Ruben en Gad verdeeld. — Nu 21:25, 31, 32; De 29:7, 8; Joz 13:8-10, 15-28.