Wie waren in de tijd voor Christus vrienden van God? Een van hen was Abraham, een man met een opvallend groot geloof. Meer dan 1000 jaar na zijn dood noemde Jehovah hem ‘mijn vriend’ (Jes. 41:8). Dus zelfs de dood kan niet tussen Jehovah en zijn goede vrienden komen. In Jehovah’s herinnering leeft Abraham nog (Luk. 20:37, 38). Nog een voorbeeld is Job. Toen de engelen in de hemel vergaderd waren, sprak Jehovah vol vertrouwen over hem. Hij noemde Job ‘een oprecht en getrouw man, die ontzag heeft voor God en vermijdt wat slecht is’ (Job 1:6-8). En hoe dacht Jehovah over Daniël, die hem zo’n 80 jaar trouw diende in een heidens land? Tot drie keer toe zei een engel tegen die oude man dat hij bij God heel ‘geliefd’ was (Dan. 9:23; 10:11, 19). We kunnen er zeker van zijn dat Jehovah verlangt naar de dag waarop hij zijn dierbare vrienden uit de dood zal opwekken (Job 14:15). w20.05 26-27 ¶3-4

Als je iemand Bijbelstudie geeft, leer je hem iets over Gods wetten en krijgt hij daar zelfs respect voor. Maar zal hij Jehovah dan gaan gehoorzamen uit liefde voor hem als persoon? Bedenk dat Eva en ook Adam Gods wet kenden maar niet echt liefde hadden voor de Wetgever (Gen. 3:1-6). Je moet dus meer doen dan anderen leren wat Gods rechtvaardige vereisten en normen zijn. Jehovah’s vereisten en normen zijn aantrekkelijk en mooi (Ps. 119:97, 111, 112). Maar mensen gaan dat misschien pas zien als ze ook Jehovah’s liefde achter die wetten zien. Als je met iemand studeert, is het goed hem te vragen: ‘Waarom denk je dat God zijn aanbidders vraagt om dit te doen of niet te doen? Wat vertelt dat je over hem als persoon?’ Als je hem helpt over Jehovah na te denken en echte liefde voor zijn verheven naam te ontwikkelen, zul je eerder zijn hart bereiken. Hij zal dan niet alleen van de wetten gaan houden maar ook van de Wetgever. Hij zal groeien in geloof en voorbereid worden op vurige beproevingen die nog gaan komen (1 Kor. 3:12-15). w20.06 10 ¶10-11

We moeten geduldig zijn, want het kost tijd om geestelijk te herstellen. Velen die inactief zijn geweest geven toe dat ze pas goed reageerden na meerdere bezoeken van de ouderlingen en anderen in de gemeente. Nancy, een zuster uit Zuidoost-Azië, schrijft: ‘Een goede vriendin in de gemeente hielp me enorm. Ze hield van me als een oudere zus. Ze herinnerde me aan onze mooie tijd samen. Ze luisterde altijd geduldig als ik vertelde wat ik voelde en ze aarzelde niet om me advies te geven. Ze was een echte vriendin die altijd voor me klaarstond.’ Medegevoel is als sterke zalf die pijn kan verlichten. Sommige inactieven zijn al jaren kwaad op iemand in de gemeente die ze heeft gekwetst. Zulke gevoelens staan hun terugkeer in de weg. Ze vinden misschien dat ze onrechtvaardig zijn behandeld. Misschien hebben ze iemand nodig die wil luisteren en hun gevoelens begrijpt. w20.06 26 ¶10-11