Als ouderling heb je de belangrijke verantwoordelijkheid verkondigers te helpen goede predikers en leraren te zijn. Als iemand niet een Bijbelstudie durft te leiden als jij erbij bent, bied dan aan zelf de studie te leiden. Ouderlingen kunnen veel doen om leraren aan te moedigen en te motiveren het vol te houden (1 Thess. 5:11). Ook als je op dit moment geen Bijbelstudie leidt, kun je iemand helpen geestelijk te groeien. Als je meegaat met iemand die een studie leidt, help hem dan met je goed voorbereide commentaren maar neem de studie niet over. Sluit vriendschap met de leerling als hij naar de Koninkrijkszaal komt en geef het goede voorbeeld. Ouderlingen kunnen een hulp zijn door tijd vrij te maken voor de leerlingen en door opleiding en complimenten te geven aan de leraren. Wat geeft nu meer vreugde dan te weten dat je iets hebt gedaan, al is het iets kleins, om iemand te helpen onze Vader Jehovah lief te hebben en te dienen? w21.03 13 ¶18-19

David liet in het dagelijkse leven zien dat hij betrouwbaar was. Als jonge man deed hij bijvoorbeeld zijn best om voor de schapen van zijn vader te zorgen. Dat was best wel gevaarlijk werk. Hij zei later tegen koning Saul: ‘Uw dienaar was de schapen van zijn vader aan het hoeden, en er kwam een leeuw die een schaap uit de kudde roofde. Er kwam ook een beer die hetzelfde deed. Ik ging achter hem aan, sloeg hem neer en redde het schaap uit zijn muil’ (1 Sam. 17:34, 35). David voelde zich verantwoordelijk voor de schapen. Jonge broeders kunnen David navolgen door hun best te doen op alles wat ze wordt gevraagd. De jonge David bouwde een hechte band op met Jehovah. Die band was belangrijker dan Davids moed of zijn muziektalent. Jehovah was niet alleen zijn God maar ook zijn goede Vriend. Het belangrijkste dat je kunt doen als je nog jong bent, is te werken aan je band met je hemelse Vader. w21.03 3 ¶4-5

Natuurlijk zijn we er niet op uit te worden gehaat en vervolgd. Dus waarom kunnen we dan gelukkig zijn als we worden gehaat? Ten eerste omdat we Gods goedkeuring krijgen als we volharden (1 Petr. 4:13, 14). Ten tweede omdat ons geloof wordt gezuiverd en versterkt (1 Petr. 1:7). En ten derde omdat we een onbetaalbare beloning krijgen: eeuwig leven (Rom. 2:6, 7). Kort na Jezus’ opstanding ervoeren de apostelen het geluk waar hij over had gesproken. Ze waren blij nadat ze waren gegeseld en het ze was verboden te prediken. Waarom? Omdat ‘ze waardig bevonden waren om ter wille van [Jezus’] naam vernederd te worden’ (Hand. 5:40-42). Hun liefde voor hun Meester was groter dan hun angst voor de haat van hun vijanden. En ze toonden hun liefde door ‘zonder ophouden’ het goede nieuws bekend te maken. Ook veel broeders en zusters in deze tijd gaan ondanks moeilijkheden trouw met hun dienst door. Ze weten dat Jehovah niet zal vergeten wat ze hebben gedaan en hoeveel liefde ze voor zijn naam hebben getoond (Hebr. 6:10). w21.03 24-25 ¶18-19