Luty

Lepiej poznaj braci i siostry. Rozmawiaj z nimi przed zebraniami i po nich, współpracuj z nimi w służbie i w miarę możliwości zaproś ich na posiłek. Co dobrego z tego wyniknie? Możesz się przekonać, że siostra, która wydaje się niesympatyczna, w rzeczywistości jest nieśmiała, a brat, który wydaje się mieć materialistyczne nastawienie, w rzeczywistości jest gościnny. Może się też okazać, że siostra z dziećmi, która często spóźnia się na zebrania, spotyka się w domu ze sprzeciwem (Hioba 6:29). Oczywiście powinniśmy unikać „mieszania się w cudze sprawy” (1 Tym. 5:13). Jednak dobrze jest wiedzieć coś o braciach i siostrach oraz o przeżyciach, które ukształtowały ich osobowość. Kiedy lepiej poznamy współwyznawcę, który nas irytuje, prawdopodobnie będziemy okazywać wobec niego więcej empatii. I chociaż lepsze poznawanie braci i sióstr wymaga wysiłku, to gdy zgodnie z zachętą biblijną ‛szeroko otwieramy serca’, naśladujemy Jehowę, który kocha „najróżniejszych ludzi” (1 Tym. 2:3, 4; 2 Kor. 6:11-13). w20.04 ss. 16, 17, ak. 10-12

W noc przed śmiercią Jezus przypomniał swoim uczniom, żeby kochali siebie nawzajem. Wiedział, że ofiarna miłość pomoże im zachować jedność i znosić nienawiść świata. Właśnie tak było ze zborem w Tesalonice. Odkąd został utworzony, tamtejsi chrześcijanie byli prześladowani. Stali się jednak wzorem wytrwałości i miłości (1 Tes. 1:3, 6, 7). Paweł zachęcał ich, żeby dalej okazywali miłość, i to „w jeszcze większym stopniu” (1 Tes. 4:9, 10). Miała ich ona pobudzać do pocieszania przygnębionych i wspierania słabych (1 Tes. 5:14). Bracia ci zastosowali się do tej rady, bo w swoim następnym liście, napisanym jakiś rok później, Paweł pochwalił ich: „U każdego z was wzrasta (...) miłość do drugich” (2 Tes. 1:3-5). Pomogła im ona wytrwale znosić trudności i prześladowania. w21.03 s. 22, ak. 11

Jeśli chcemy otrzymać nagrodę życia wiecznego, musimy podążać drogą, którą pokazał nam Chrystus (Dzieje 20:24; 1 Piotra 2:21). Ale ci, którzy naśladują Szatana, chcieliby, żebyśmy dokonali innego wyboru — żebyśmy ‛biegli z nimi’ (1 Piotra 4:4). Szydzą z naszej drogi życiowej i twierdzą, że znaleźli lepszą — taką, która prowadzi do wolności. Ale to twierdzenie jest fałszywe (2 Piotra 2:19). Jakie to ważne, żebyśmy wybrali odpowiednią drogę! Szatan chce, żebyśmy porzucili wąską drogę „prowadzącą do życia” i weszli na przestronną, którą wybiera większość ludzi. Jest ona łatwiejsza, ale ‛prowadzi do zagłady’ (Mat. 7:13, 14). Żeby nie dać się oszukać i pozostać na właściwej drodze, musimy polegać na Jehowie i być Mu posłuszni. w20.04 s. 26, ak. 1; s. 27, ak. 5, 7

W ostatnich latach Rosja ze swoimi sojusznikami wtargnęła do „Pięknej Ziemi” (Dan. 11:41). W roku 2017 wprowadziła zakaz działalności sług Jehowy i wtrąciła niektórych z nich do więzienia. Zdelegalizowała też nasze publikacje, w tym Przekład Nowego Świata. Ponadto przejęła obiekty Biura Oddziału oraz Sale Królestwa i Sale Zgromadzeń. Biorąc to pod uwagę, w roku 2018 Ciało Kierownicze doszło do wniosku, że Rosja i jej sojusznicy występują obecnie w roli króla północy. Jednak słudzy Jehowy, nawet kiedy są zaciekle prześladowani, nie uczestniczą w jakichkolwiek działaniach zmierzających do obalenia albo zmiany władz. Przeciwnie, zgodnie z radą biblijną modlą się za „wszystkich zajmujących wysokie stanowiska”, szczególnie gdy podejmują oni decyzje mające wpływ na swobodę wielbienia Boga. w20.05 s. 14, ak. 9

Rodzice, jeśli wasze dzieci mają rozwinąć silną wiarę, muszą nawiązać z Jehową osobistą więź i przekonać się, że to, czego uczy Biblia, jest prawdą. Żeby uczyć dzieci prawdy o Bogu, sami musicie wnikliwie studiować Biblię. Poświęcajcie czas na rozmyślanie o tym, czego się z niej dowiadujecie. Wtedy będziecie w stanie nauczyć tego dzieci. Pokazujcie im, jak korzystać z różnych narzędzi do studiowania Biblii, tak samo jak pokazalibyście to osobom, z którymi studiujecie. W ten sposób pomożecie dzieciom pokochać Jehowę i nabrać przekonania, że posługuje się On „niewolnikiem wiernym i roztropnym”, żeby dawać nam pokarm duchowy (Mat. 24:45-47). Nie powinniście zadowalać się przekazywaniem dzieciom tylko podstawowych prawd biblijnych. Żeby pomóc im rozwinąć wiarę, uczcie je „głębokich zagadnień związanych z Bogiem”, stosownie do ich wieku i możliwości (1 Kor. 2:10). w20.07 s. 11, ak. 10, 12, 13

Ilu niedoskonałych ludzi przyjaźni się z Bogiem w naszych czasach? Miliony mężczyzn, kobiet i dzieci! Zyskują oni Jego przyjaźń dzięki temu, że wierzą w ofiarę okupu złożoną przez Jezusa. Na podstawie okupu Jehowa życzliwie pozwala każdemu z nas oddać Mu swoje życie i przyjąć chrzest. Kiedy to robimy, dołączamy do milionów oddanych Bogu, ochrzczonych chrześcijan, którzy przyjaźnią się z najwybitniejszą Osobistością we wszechświecie! Jak możemy pokazać, że cenimy przyjaźń z Bogiem? Podobnie jak Abraham i Hiob, którzy wiernie służyli Jehowie przez ponad 100 lat, musimy pozostawać Mu wierni — bez względu na to, jak długo już służymy Mu w tym złym świecie. I podobnie jak Daniel musimy stawiać przyjaźń z Bogiem ponad własne życie (Dan. 6:7, 10, 16, 22). Z pomocą Jehowy przetrwamy każdą próbę i umocnimy więź, która nas z Nim łączy (Filip. 4:13). w20.05 s. 27, ak. 5, 6

Król Dawid zobaczył Batszebę, która była żoną innego mężczyzny. Dawid dobrze znał przykazanie Jehowy: „Nie wolno ci pożądać (...) żony [swojego bliźniego]” (Wyjścia 20:17). Ale najwyraźniej nie przestał się przyglądać Batszebie. Jego serce stało się podzielone, pojawiły się w nim dwa sprzeczne pragnienia: pożądanie cudzej żony i chęć podobania się Jehowie. Chociaż Dawid od lat kochał Jehowę i się Go bał, uległ cielesnemu pragnieniu. Popełnił poważne grzechy i ściągnął hańbę na imię Jehowy. Zadał też mnóstwo bólu i cierpienia niewinnym osobom, w tym członkom swojej rodziny (2 Sam. 11:1-5, 14-17; 12:7-12). Jehowa wykazał Dawidowi jego błąd, a on przyjął skarcenie (2 Sam. 12:13; Ps. 51:2-4, 17). Ale nie zapomniał, ile kłopotów i cierpień to przyniosło, kiedy jego serce stało się podzielone. Jego słowa zapisane w Psalmie 86:11 można też przetłumaczyć: „Daj mi niepodzielne serce”. Czy Jehowa pomógł Dawidowi zjednoczyć serce, sprawić, żeby było niepodzielne? Niewątpliwie tak, bo później w Słowie Bożym Dawida określano jako człowieka, którego „serce (...) było w pełni oddane Jehowie” (1 Król. 11:4; 15:3). w20.06 s. 11, ak. 12, 13

Biblia przyrównuje miłość, jaką Jehowa okazuje swoim sługom, do powrozów, do grubych sznurów. Dlaczego? Wyobraź sobie, że toniesz we wzburzonym morzu i ktoś rzuca ci koło ratunkowe. Na pewno będziesz bardzo wdzięczny, bo pomoże ci ono utrzymać się na powierzchni. Ale samo koło nie wystarczy, żebyś ocalił życie. Woda jest zimna, więc nie przeżyjesz, jeśli nie znajdziesz się w łodzi. Ktoś musi rzucić ci linę i wciągnąć cię na pokład. W słowach będących dzisiejszym tekstem dziennym Jehowa powiedział o Izraelitach, którzy od Niego odeszli, że z miłością ich do siebie przyciągał. W naszych czasach chce zrobić to samo dla tych, którzy przestali Mu służyć i toną w problemach oraz zmartwieniach. I w tym celu może posłużyć się tobą. To ważne, by upewniać nieczynnych, że Jehowa ich kocha i że my też ich kochamy. w20.06 s. 27, ak. 12, 13

Kiedy zamordowano Szczepana, wielu chrześcijan uciekło z Jerozolimy i ‛rozproszyło się po całej Judei i Samarii’. Niektórzy dotarli nawet na Cypr i do Antiochii (Dzieje 7:58 do 8:1; 11:19). Możemy sobie tylko wyobrażać, jakie trudności wtedy przechodzili. Mimo to gdziekolwiek się znaleźli, dalej gorliwie głosili dobrą nowinę i w całym imperium rzymskim powstawały nowe zbory (1 Piotra 1:1). Ale czekały ich jeszcze cięższe czasy. Na przykład około roku 50 n.e. cesarz Klaudiusz nakazał wszystkim Żydom opuścić Rzym. Dlatego chrześcijanie pochodzenia żydowskiego byli zmuszeni zostawić swoje domy i przenieść się gdzie indziej (Dzieje 18:1-3). Około roku 61 apostoł Paweł napisał o swoich współwyznawcach, że znosili ‛publiczne obelgi, uwięzienie i grabież mienia’ (Hebr. 10:32-34). Poza tym, tak jak wszyscy inni ludzie, zmagali się z biedą i chorobami (Rzym. 15:26; Filip. 2:25-27). w21.02 ss. 26, 27, ak. 2-4

Jeśli będziemy umacniać naszą wiarę, ani Szatan, ani ludzie pozostający pod jego wpływem nie będą w stanie powstrzymać nas od chodzenia drogą prawdy (2 Jana 8, 9). Nienawiść ze strony świata nie powinna nas dziwić (1 Jana 3:13). Jan przypominał, że „cały świat podlega mocy Niegodziwca” (1 Jana 5:19). Koniec tego świata się zbliża i Szatan jest coraz bardziej wściekły. Dlatego będzie się posługiwał nie tylko odstępcami czy niemoralnością, ale też brutalnymi prześladowaniami. Szatan wie, że zostało mu już niewiele czasu, i próbuje złamać naszą wiarę i powstrzymać dzieło głoszenia. Nic więc dziwnego, że w niektórych krajach nasza działalność jest ograniczona albo zakazana. Mimo to nasi bracia i siostry, którzy tam mieszkają, okazują wytrwałość. Ich przykład pokazuje, że bez względu na to, co zrobi Szatan, możemy pozostać lojalni. w20.07 s. 24, ak. 12, 13

Jehowa chciał, żeby rodzina ludzka żyła wiecznie na pięknej planecie, którą dla niej stworzył. Ale kiedy Adam i Ewa zbuntowali się przeciw swojemu kochającemu Ojcu, na ziemi pojawił się grzech i śmierć (Rzym. 5:12). Co Jehowa zrobił? Natychmiast oświadczył, jak zamierza ocalić ludzkość (Rodz. 3:15). Postanowił dostarczyć okup, który uwolniłby potomków Adama i Ewy od grzechu i śmierci. Dzięki okupowi każdy człowiek ma wybór, czy chce służyć Bogu i otrzymać życie wieczne (Jana 3:16; 1 Kor. 15:21, 22). Jehowa za pośrednictwem swojego Syna wskrzesi niezliczone miliony zmarłych. Możemy jednak przypuszczać, że nie wszyscy zmartwychwstaną w tym samym czasie. Nagłe pojawienie się na ziemi ogromnej liczby ludzi zapewne doprowadziłoby do chaosu. A przecież Jehowa nigdy nie działa w sposób chaotyczny. Wie, że trwały pokój zależy od tego, czy panuje porządek (1 Kor. 14:33). w20.08 s. 14, ak. 3; s. 15, ak. 5

Zainteresowany powinien rozumieć, że chcemy mu pomóc zacząć służyć Jehowie i zostać Jego Świadkiem. Jest kilka rzeczy, które musi zrobić, zanim zostanie ochrzczony. Najpierw poznaje Jehowę, zaczyna w Niego wierzyć i Go kochać (Jana 3:16; 17:3). Nawiązuje z Nim bliską więź i zaprzyjaźnia się z braćmi i siostrami w zborze (Hebr. 10:24, 25; Jak. 4:8). Odrzuca złe postępowanie i okazuje skruchę za grzechy (Dzieje 3:19). Pod wpływem wiary zaczyna dzielić się zdobywaną wiedzą z innymi (2 Kor. 4:13). W końcu oddaje życie Jehowie i publicznie potwierdza to chrztem (1 Piotra 3:21; 4:2). Jest to dla wszystkich niezwykle radosne wydarzenie! Kiedy zainteresowanemu udaje się zrobić każdy z tych kroków na drodze do chrztu, nie szczędź mu szczerych pochwał i zachęcaj go do dalszych postępów. w20.10 s. 18, ak. 12, 13

Gdybyś porównywał się z innymi ze zboru, mógłbyś nie dostrzegać własnych zalet. Niektórzy są umiejętnymi nauczycielami, dobrymi pasterzami albo mają zdolności organizacyjne. Może uważasz, że w tych dziedzinach im nie dorównujesz. Świadczy to o twojej pokorze i skromności (Filip. 2:3). Ale bądź ostrożny. Jeśli ciągle porównujesz się z tymi, którzy mają wyjątkowe uzdolnienia, będziesz sobą rozczarowany. Jak wynika ze słów apostoła Pawła, możesz nawet dojść do wniosku, że w zborze nie ma dla ciebie miejsca. Jehowa dał niektórym chrześcijanom w I wieku cudowne dary ducha świętego, ale różniły się one między sobą (1 Kor. 12:4-11). Mimo to każdy chrześcijanin był cenny. Obecnie nie otrzymujemy cudownych darów ducha. Jednak zasada pozostaje niezmienna. Nie wszyscy mamy takie same zdolności, ale dla Jehowy wszyscy jesteśmy cenni. w20.08 s. 23, ak. 13-15

Proś Jehowę o odwagę, a On odpowie na twoje modlitwy i nigdy cię nie zostawi (Dzieje 4:29, 31). Zawsze będzie przy tobie. Zastanawiaj się, jak do tej pory cię wspierał. Dodał ci sił, żebyś poradził sobie z różnymi trudnościami i dokonał w życiu zmian. Ten, który przeprowadził swój lud przez Morze Czerwone, z pewnością pomoże ci zostać uczniem Chrystusa (Wyjścia 14:13). Możesz z przekonaniem powtórzyć za psalmistą słowa z dzisiejszego tekstu dziennego. Jehowa może dodać odwagi również komuś, kto stawia w służbie pierwsze kroki. Zobaczmy, co przeżyła Tomoyo. Gdy poszła głosić od domu do domu, pierwsza kobieta, którą spotkała, wykrzyknęła: „Nie chcę mieć nic do czynienia ze Świadkami Jehowy!” — i trzasnęła drzwiami. Ale Tomoyo się nie przestraszyła. Powiedziała współpracowniczce: „Słyszałaś to? Nawet nie zdążyłam się odezwać, a ona rozpoznała, że jestem Świadkiem Jehowy. Jestem taka szczęśliwa!”. Teraz Tomoyo pełni stałą służbę pionierską. w20.09 ss. 5, 6, ak. 13, 14

Asa powiedział Judejczykom, że Jehowa ‛zapewnił im wytchnienie ze wszystkich stron’ (2 Kron. 14:6, 7). Nie uważał, że czas pokoju to czas na relaks. Przeciwnie, zaczął budować miasta oraz mury z wieżami i bramami. Stwierdził: „Kraj ten wciąż należy do nas”. Co miał na myśli? To, że ludzie nie spotykali się ze sprzeciwem wrogów i mogli bez przeszkód pracować w danej im przez Boga ziemi. Asa zachęcał ich, żeby dobrze wykorzystywali ten czas pokoju. Sam wtedy organizował też swoje wojsko (2 Kron. 14:8). Czy to znaczy, że nie ufał Jehowie? Ufał. Rozumiał jednak, że jako król ma obowiązek przygotować naród na zagrożenia, które mogą się pojawić w przyszłości. Wiedział, że czas pokoju raczej nie będzie trwał bez końca. I się nie mylił. w20.09 s. 15, ak. 4, 5

Jakiś starszy, mając dobre intencje, mógłby ustalać reguły, które jego zdaniem będą dobre dla zboru. Jednak między rolą starszego a rolą głowy rodziny są też znaczące różnice. Na przykład Jehowa postanowił, że starsi będą czasami pełnić funkcję sędziów. Polecił im usuwać ze zboru nieokazujących skruchy grzeszników (1 Kor. 5:11-13). Z drugiej strony Jehowa dał głowom rodzin pewną władzę, której nie dał starszym. Między innymi upoważnił męża i ojca, żeby w swojej rodzinie ustalał i egzekwował pewne reguły (Rzym. 7:2). Na przykład ma on prawo decydować, o której godzinie jego dzieci powinny wracać do domu. A kiedy złamią tę regułę, ma prawo je skarcić (Efez. 6:1). Oczywiście kochający mąż przed ustaleniem jakiejś reguły konsultuje się z żoną. Są przecież „jednym ciałem” (Mat. 19:6). w21.02 ss. 16-18, ak. 10-13

Jednym z powodów, dla którego prawdy biblijne są bardzo cenne, jest to, że Jehowa wyjawia je tylko ludziom pokornym — tym, którzy mają „właściwe nastawienie serca” (Dzieje 13:48). Takie osoby akceptują narzędzie, którym posługuje się On do przekazywania tych prawd w naszych czasach (Mat. 11:25; 24:45). Nikt nie jest w stanie zrozumieć ich na własną rękę, a przecież nie ma nic równie wartościowego (Prz. 3:13). Poza tym Jehowa powierzył nam zaszczytne zadanie — dzielenie się prawdą o Nim i Jego zamierzeniu z innymi (Mat. 24:14). To, o czym głosimy, jest bezcenne, bo pomaga ludziom wejść w skład rodziny Jehowy i daje im nadzieję na życie wieczne (1 Tym. 4:16). Niezależnie od tego, czy nasz udział w głoszeniu jest większy, czy mniejszy, mamy swój wkład w najważniejszą działalność, jaka jest dziś do wykonania (1 Tym. 2:3, 4). Bycie Bożymi współpracownikami to ogromne wyróżnienie! (1 Kor. 3:9). w20.09 ss. 26, 27, ak. 4, 5

Podczas podróży apostoła Pawła do Rzymu Jehowa raz po raz udzielał mu pomocy za pośrednictwem braci i sióstr. Na przykład Pawła wspierało dwóch jego wiernych przyjaciół, Arystarch i Łukasz. Ryzykowali życie, bo nic nie wskazuje na to, by oni też otrzymali od Jezusa zapewnienie, że bezpiecznie dotrą do Rzymu. Dopiero później, gdy podczas żeglugi zerwał się gwałtowny sztorm, dowiedzieli się, że przeżyją. W portowym Sydonie Juliusz pozwolił Pawłowi „iść do przyjaciół, żeby mogli się o niego zatroszczyć” (Dzieje 27:1-3). A w Puteoli apostoł i jego towarzysze ‛znaleźli braci i na ich prośbę pozostali z nimi siedem dni’. Współwyznawcy w tych miejscach zadbali o ich potrzeby, a Paweł z pewnością opowiadał budujące przeżycia, sprawiając braciom wielką radość (por. Dzieje 15:2, 3). w20.11 ss. 15, 16, ak. 15-17

Rodzice, pokazujcie dzieciom słowami i czynami, że bardzo kochacie Jehowę. Nie zapominajcie, że najlepsze, co możecie dla nich zrobić, to pomóc im, żeby też Go pokochały. Nauczcie je dbać o dobre zwyczaje w zakresie studiowania, modlenia się, chodzenia na zebrania i udziału w służbie kaznodziejskiej (1 Tym. 6:6). Oczywiście musicie też zaspokajać ich potrzeby materialne (1 Tym. 5:8). Ale pamiętajcie, że to nie rzeczy materialne, tylko bliska więź z Jehową pozwoli im przeżyć koniec tego starego świata i znaleźć się w nowym (Ezech. 7:19). Bardzo nas cieszy, że tak wielu rodziców dokonuje mądrych wyborów z myślą o duchowych korzyściach swoich najbliższych! Dzieci wychowywane w takich rodzinach często przejmują te dobre zwyczaje. I niczego nie żałują! (Prz. 10:22). w20.10 ss. 28, 29, ak. 10, 11

Czasami apostoł Piotr mówił lub robił coś bez zastanowienia i później tego żałował. Na przykład kiedy Jezus powiedział apostołom, że będzie cierpiał i umrze, Piotr zaczął go strofować powyższymi słowami (Mat. 16:21-23). Wtedy Jezus go skarcił. A kiedy tłum przyszedł aresztować Jezusa, Piotr zadziałał pod wpływem impulsu i odciął ucho niewolnikowi arcykapłana (Jana 18:10, 11). Jezus ponownie go skarcił. Poza tym Piotr przechwalał się, że ‛choćby w związku z Chrystusem potknęli się wszyscy inni’ apostołowie, jemu nigdy się to nie przydarzy (Mat. 26:33). Okazało się jednak, że był zbyt pewny siebie. Ze strachu przed człowiekiem trzy razy zaparł się swojego Mistrza. Ogromnie przybity, „zaczął gorzko płakać” (Mat. 26:69-75). Musiał się zastanawiać, czy Jezus kiedykolwiek mu wybaczy. Piotr nie pozwolił jednak, by zniechęcenie opanowało go do tego stopnia, że przestałby służyć Jehowie. Chociaż się potknął, to stanął na nogi i dalej przebywał w gronie apostołów (Jana 21:1-3; Dzieje 1:15, 16). w20.12 s. 20, ak. 17, 18

Głowa rodziny może okazywać pokorę na różne sposoby. Na przykład nie oczekuje od żony i dzieci doskonałości. Chętnie ich wysłuchuje i uwzględnia ich opinie, nawet jeśli nie zgadzają się z jego opiniami. Poza tym pokorny mąż angażuje się w obowiązki domowe, nawet gdy w jego otoczeniu uważa się je za zajęcia typowo kobiece. Może to być wyzwaniem. Dlaczego? Siostra o imieniu Rachel wyjaśnia: „Tam, skąd pochodzę, jest tak, że jeśli mąż będzie pomagał żonie zmywać naczynia albo sprzątać dom, to sąsiedzi i krewni powiedzą, że nie jest prawdziwym mężczyzną. Pomyślą, że żona nim dyryguje”. Jeśli taki pogląd jest popularny w twoim środowisku, pamiętaj, że Jezus umył apostołom nogi, chociaż uważano to za zadanie niewolnika. Dobry mąż i ojciec nie myśli o tym, jak wypadnie w oczach innych, tylko o tym, jak będą się czuć jego żona i dzieci. w21.02 s. 2, ak. 3; s. 4, ak. 11

Czego uczymy się z tego fragmentu? Miłe wspomnienia są darem od Jehowy. Jednak bez względu na to, jak dobrze nam się żyło w przeszłości, w nowym świecie będzie nam się żyć lepiej. Inni mogą nas zranić, ale jeśli postanowimy nie nosić w sercu urazy, będziemy w stanie skupić się na służeniu Jehowie. Nadmierne poczucie winy może nas ograbić z radości. Dlatego tak jak apostoł Paweł powinniśmy uwierzyć, że Jehowa nam wybaczył (1 Tym. 1:12-15). Przed nami życie wieczne. W nowym świecie nie będziemy się zadręczać niczym, co się wydarzyło w przeszłości. Biblia proroczo zapowiada: „Minione wydarzenia nie będą już przychodziły na myśl” (Izaj. 65:17). Niektórzy z nas pełnią służbę dla Jehowy długi czas i już się zestarzeli, ale w nowym świecie znowu będą młodzi (Hioba 33:25). Bądźmy więc zdecydowani nie żyć przeszłością. Patrzmy raczej w przyszłość — koncentrujmy się na tym, co przed nami! w20.11 s. 24, ak. 4; s. 29, ak. 18, 19

Co w przyszłości zrobi dla nas Jehowa? W wielkim ucisku dwukrotnie wybawi nas w niezwykły sposób. Po pierwsze, ocali swoich lojalnych sług, kiedy „ziemscy królowie” zniszczą Babilon Wielki, czyli religię fałszywą (Obj. 17:16-18; 18:2, 4). Po drugie, zrobi to, kiedy w Armagedonie zniszczy pozostałe części świata Szatana (Obj. 16:14, 16). Jeżeli trzymamy się blisko Jehowy, Szatan nie wyrządzi nam trwałej szkody. Tak naprawdę to on poniesie trwałą szkodę (Rzym. 16:20). Dlatego nałóż całą zbroję od Boga i nigdy jej nie zdejmuj! Nie próbuj walczyć w pojedynkę. Wspieraj też swoich braci i siostry. I stosuj się do wskazówek Jehowy. Jeśli tak robisz, możesz być przekonany, że twój kochający niebiański Ojciec umocni cię i będzie cię chronił (Izaj. 41:10). w21.03 s. 30, ak. 16, 17

Jak moglibyśmy pokazać, że ufamy Jehowie? Trzymając się Jego wskazówek. W Biblii znajdujemy wiele relacji, które podkreślają, jak ważne jest zachowywanie spokoju i poleganie na Jehowie. Kiedy je studiujesz, zwróć uwagę, co pomogło sługom Bożym zachować spokój mimo skrajnego sprzeciwu. Na przykład gdy żydowski sąd najwyższy zabronił apostołom głoszenia, oni się nie przestraszyli. Odważnie oświadczyli: „Przede wszystkim musimy być posłuszni Bogu, a nie ludziom” (Dzieje 5:29). Nie dali się zastraszyć nawet wtedy, gdy zostali wychłostani. Dzięki czemu? Bo wiedzieli, że z nimi jest Jehowa. On był z nich dumny. Dlatego dalej głosili dobrą nowinę (Dzieje 5:40-42). Podobną postawę zachował Szczepan, kiedy stanął oko w oko ze śmiercią. Był tak spokojny, że jego twarz wyglądała „jak twarz anioła” (Dzieje 6:12-15). Dlaczego? Bo miał pewność, że cieszy się uznaniem Jehowy. w21.01 s. 4, ak. 10, 11

Werset ten wskazuje, że ludzie tworzący wielką rzeszę mają czyste sumienie i że Jehowa uznaje ich za prawych (Izaj. 1:18). Są oddanymi Bogu, ochrzczonymi chrześcijanami, którzy wierzą w ofiarę Jezusa i mają bliską więź z Jehową (Jana 3:36; 1 Piotra 3:21). Dzięki temu mogą stać przed tronem Boga i ‛dniem i nocą pełnić dla Niego świętą służbę’ na ziemskim dziedzińcu Jego duchowej świątyni (Obj. 7:15). Sprawy Królestwa Bożego stawiają na pierwszym miejscu w życiu i gorliwie głoszą i pozyskują uczniów. W gruncie rzeczy wykonują znaczną część tej pracy (Mat. 6:33; 24:14; 28:19, 20). Członkowie wielkiej rzeszy, którzy wychodzą cało z wielkiego ucisku, są pewni, że dalej będą korzystać z Bożej opieki, bo „Ten, który zasiada na tronie, rozpostrze nad nimi swój namiot”. Spełni się wtedy obietnica, której realizacji drugie owce od dawna wyczekują: „Bóg otrze z ich oczu wszystkie łzy” (Obj. 21:3, 4). w21.01 s. 16, ak. 9, 10

Jesteśmy szczęśliwi, że należymy do rodziny Jehowy. Dlatego też wszyscy staramy się szanować zasadę zwierzchnictwa, którą ustanowił Jehowa. Biblia pokazuje, że Jehowa ceni kobiety tak samo jak mężczyzn. Na przykład w I wieku również na nie wylał ducha świętego i uzdolnił je do robienia niezwykłych rzeczy, takich jak mówienie różnymi językami (Dzieje 2:1-4, 15-18). Namaścił je też tym duchem — podobnie jak mężczyzn — żeby mogły panować w niebie z Chrystusem (Gal. 3:26-29). I im także dał nadzieję na życie wieczne na ziemi (Obj. 7:9, 10, 13-15). Poza tym zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają za zadanie głosić dobrą nowinę i pozyskiwać uczniów (Mat. 28:19, 20). Dzieje Apostolskie wspominają o Pryscylli, która razem ze swoim mężem, Akwilasem, pomogła lepiej zrozumieć prawdę wykształconemu Apollosowi (Dzieje 18:24-26). w21.02 s. 14, ak. 1, 4

Starsi, do waszych obowiązków należy pomaganie głosicielom w skutecznym pełnieniu służby, między innymi w prowadzeniu studiów biblijnych. Jeśli ktoś krępuje się poprowadzić studium w waszej obecności, zaproponujcie, że zrobicie to wy. Ale nie tylko starsi mogą pomagać (1 Tes. 5:11). Nawet jeśli aktualnie nie prowadzimy żadnego studium, możemy mieć swój udział w postępach duchowych zainteresowanego. Możemy wspierać prowadzącego studium dobrze przygotowanymi wypowiedziami, pamiętając przy tym, żeby nie przejmować jego roli. Kiedy zainteresowani przychodzą na zebrania, możemy się z nimi zaprzyjaźnić i dawać im dobry przykład. A starsi mogą poświęcać czas zainteresowanym oraz szkolić i chwalić prowadzących studia. Tak naprawdę każdy z nas może zaznać radości z pomagania innym, żeby pokochali naszego Ojca, Jehowę, i zaczęli Mu służyć! w21.03 s. 13, ak. 18, 19

Dawid dowiódł, że jest odpowiedzialny i godny zaufania. Na przykład w młodości sumiennie zajmował się owcami swojego ojca. Czasami bywało to niebezpieczne. Pewnego razu wyjaśnił królowi Saulowi: „Kiedy twój sługa pasł owce swojego ojca, zdarzało się, że przychodził lew albo niedźwiedź i porywał owcę ze stada. Wtedy ruszałem za nim, powalałem go i ratowałem owcę z jego paszczy” (1 Sam. 17:34, 35). Dawid czuł się odpowiedzialny za owce. Młodzi bracia mogą go naśladować, sumiennie wywiązując się z każdego powierzonego im zadania. Dawid już w młodym wieku nawiązał bliską, osobistą więź z Jehową. Była ona o wiele ważniejsza niż jego odwaga czy zdolności muzyczne. Jehowa był nie tylko jego Bogiem, ale też Przyjacielem — najlepszym Przyjacielem. Młodzi bracia, najważniejszą rzeczą, nad jaką możecie pracować, jest umacnianie więzi z waszym niebiańskim Ojcem. w21.03 s. 3, ak. 4, 5