11:13

apostoł dla narodów: Czyli dla nie-Żydów. Kiedy Paweł nawrócił się na chrystianizm (prawdopodobnie ok. 34 r. n.e.), zmartwychwstały Jezus oświadczył: „Ten człowiek jest moim naczyniem wybranym. On zaniesie moje imię do innych narodów, a także do królów i do ludu Izraela” (Dz 9:15). Tak więc Paweł został wybrany przez Pana Jezusa Chrystusa na „apostoła dla narodów” (słowo „apostoł” znaczy „posłany; wysłannik”) (Dz 26:14-18; Rz 1:5; Gal 1:15, 16; 1Tm 2:7). Chociaż Paweł miał silne przekonanie i dowody, że został apostołem, to Biblia nigdzie nie sugeruje, że zastąpił jednego z „Dwunastu”; on sam też nigdy nie zaliczał siebie do tego grona (1Ko 15:5-8; por. komentarz do Dz 1:23).

szczycę się: Lub „stawiam wysoko”. W tekście greckim występuje tu czasownik doksázo („wysławiać; wychwalać”). Jest spokrewniony z rzeczownikiem dòksa („chwała; zaszczyt”) i często używa się go w odniesieniu do wychwalania Boga (Mt 5:16; 9:8; Mk 2:12; Łk 2:20; 5:25, 26; Dz 4:21; 11:18; Rz 15:6, 9). W tym kontekście może kryć w sobie takie odcienie znaczeniowe, jak „być dumnym z czegoś; traktować poważnie; wykonywać jak najlepiej”. Paweł pokazuje więc, że wysoko ceni swoją służbę, uważa ją za największy zaszczyt.

swoją służbą: Kiedy Jezus był na ziemi, polecił swoim naśladowcom ‛pozyskiwać uczniów wśród ludzi ze wszystkich narodów’ (Mt 28:19, 20). Paweł nazwał tę działalność „służbą pojednania”. Mówiąc jego słowami, „prosimy” ludzi w świecie oddalonym od Boga, żeby się z Nim ‛pojednali’ (2Ko 5:18-20). Paweł jak najlepiej wywiązywał się ze swojego zadania, by głosić ludziom z innych narodów, ale jednocześnie gorąco pragnął zachęcić przynajmniej niektórych Żydów do podjęcia niezbędnych działań, które umożliwiłyby im wybawienie (Rz 11:14). Greckie słowo diakonía, użyte w omawianym wersecie, zasadniczo znaczy „służba; usługiwanie”. Pokrewny czasownik jest niekiedy używany w Biblii w odniesieniu do drobnych posług, np. podawania do stołu (Łk 4:39; 17:8; Jn 2:5). Tutaj słowo diakonía ma wznioślejsze znaczenie — odnosi się do służby chrześcijańskiej, polegającej na zaspokajaniu duchowych potrzeb innych.