„Książę Pokoju”. Ponadto wzywa ona ludzi ze wszystkich narodów, by poparli jej próby ustanowienia powszechnego bezpieczeństwa siłami człowieczymi. Ogłosiła nawet rok 1986 za „Międzynarodowy Rok Pokoju”. W ten sposób daje dowód, że jest sprzysiężeniem wymierzonym przeciwko „Księciu Pokoju” i przeciw przymierzu co do wiecznotrwałego Królestwa, jakie z nim zawarł Jehowa.

14. Jak prorok Izajasz ostrzegł wszystkich przeciwników Jehowy i Jego przymierza co do Królestwa?

¹⁴ Z analogicznych powodów prorok Izajasz przestrzegł niegdyś króla Achaza i jego poddanych przed wchodzeniem w układy z asyryjskim mocarstwem światowym w celu zapewnienia sobie pokoju i bezpieczeństwa. Przestrogę tę zapisano w Księdze Izajasza 8:9, 10. Prorok w poetyckich, lecz dobitnych słowach tak zwraca się tam do przeciwników Jehowy i Jego przymierza co do Królestwa: „Srożcie się, ludy, i drżyjcie! Przysłuchujcie się uważnie, wszyscy dalecy mieszkańcy ziemi, przepaszcie się i drżyjcie, przepaszcie się i drżyjcie! Obmyślcie plan, lecz będzie on udaremniony, postanówcie coś — a to się nie stanie, gdyż z nami Bóg” (Bw).

15. Czego się można spodziewać dla nowożytnego sprzysiężenia przeciw przymierzu co do Królestwa, jeśli za przykład wziąć spisek z czasów Achaza?

¹⁵ Niechaj więc narody rządzone przez księcia tego świata, Szatana Diabła, spiskują sobie przeciw przymierzu co do Królestwa oraz jego książęcemu Dziedzicowi i Władcy. Sprzysiężenie ich będzie obrócone wniwecz, tak jak udaremnione zostały knowania podjęte za dni Achaza. Król syryjski Resin i król izraelski Pekach nie bali się Jehowy zastępów, wobec czego nic nie powstrzymywało ich przed snuciem intrygi przeciw Jego przymierzu co do Królestwa. Ale ich niecne usiłowania spełzły na niczym. Podobnie król judzki Achaz, który zatracił bojaźń przed Jehową, wszedł w zmowę z asyryjską potęgą światową. Nie uzyskał jednak z tej strony realnej pomocy i nie zapewnił sobie pokoju ani bezpieczeństwa. Przeciwnie, ściągnął na siebie utrapienia i stracił niezawisłość. Co najgorsze, Achaz przez swe postępowanie wypadł z łaski Jehowy.

16. Jak Jehowa udaremnił asyryjski spisek przeciw przymierzu co do Królestwa? Co to obrazuje na nasze dni?

¹⁶ Po śmierci Achaza, za panowania jego syna Ezechiasza, Jehowa zastępów unicestwił sprzysiężenie przeciw przymierzu co do Królestwa uknute przez Asyrię. Król tego mocarstwa został zmuszony do wycofania się z ziemi judzkiej, gdy anioł Jehowy za jednym zamachem zgładził 185 000 jego żołnierzy. Wróg nie wystrzelił w stronę Jeruzalem ani jednej strzały (Izaj. 37:33-36). Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że podobna klęska spotka współczesny nam spisek przeciw zawartemu przez Jehowę przymierzu co do Królestwa oraz przeciw „Księciu Pokoju”, gdyż Bóg jest ze swym Księciem Immanuelem oraz ze wszystkimi, którzy go radośnie witają!

NIEUSTRASZENIE PO STRONIE WSZECHŚWIATOWEGO ZWIERZCHNICTWA JEHOWY

17. (a) Co żywioły polityczne uczynią wkrótce z Babilonem Wielkim? Czego wtedy będzie potrzebował lud Jehowy, nie oczekując tego daremnie? (b) Co przedsięwezmą ateistyczni władcy po zdruzgotaniu Babilonu Wielkiego? Jakie działania będzie wtedy zmuszony podjąć Jehowa?

¹⁷ Niebawem żywioły polityczne zwrócą się zarówno przeciw chrześcijaństwu, jak i całemu Babilonowi Wielkiemu, całemu ogólnoświatowemu imperium religii fałszywej; postanowią je unicestwić. W tej krytycznej sytuacji lud Jehowy będzie bardzo potrzebował nadzwyczajnej ochrony z Jego strony. Nie liczący się z Bogiem władcy, ośmieleni druzgocącą klęską Babilonu Wielkiego, nienawistnie wystąpią przeciw tym, którzy opowiedzieli się za rządem Bożym kierowanym przez Jezusa Chrystusa. Jehowa posłuży się wtedy swym „Księciem Pokoju”, by stoczyć „wojnę wielkiego dnia Boga Wszechmocnego” (Obj. 16:14). Chrystus okaże się niezwyciężonym Bojownikiem, którego rządom nigdy nie zagrozi uszczuplenie. Dowiedzie, że jest „Potężnym Bogiem”, podległym tylko odnoszącemu tryumfy Bogu Wszechmocnemu, Jehowie. Ów „Potężny Bóg” uwieńczy swą olśniewającą działalność zwycięstwem w Armagedonie, które po wieczne czasy będzie rozbrzmiewać niemilknącym echem. Chwała temu niezrównanemu zwycięstwu!

18. Na co są zdecydowani Świadkowie Jehowy, widząc nowożytny spisek przeciw przymierzu co do Królestwa? Jak się to wszystko skończy?

¹⁸ Zatem wszyscy świadkowie na rzecz Jehowy, naprzód ku jeszcze lepszemu pokazaniu się światu! W pełni ufajcie waszemu Bogu i Jego panującemu już Królowi — „Księciu Pokoju”! Nic się nie bójcie sprzysiężenia, jakie powstało w dzisiejszym świecie. Bądźcie wszyscy znakami i cudami przysparzającymi czci Jehowie, ogłaszając wszędzie wieść o Królestwie i jego bliskim tryumfie w Armagedonie nad świeckim spiskiem. A kiedy Diabeł zwróci przeciwko nam władców ziemskich, pamiętajmy, że zwyciężą ci, którzy wiernie i lojalnie stają po stronie Królestwa Immanuela, „Księcia Pokoju”, bo przecież „Z nami Bóg”! (Mat. 1:23; por. Izaj. 8:10). I niechaj wszyscy aniołowie w niebie oraz wszyscy ludzie zachowujący prawość na ziemi swoim „Amen” opowiedzą się w poczuciu trwałego bezpieczeństwa za usprawiedliwieniem zwierzchnictwa Jehowy nad wszelkimi Jego dziełami w niebie i na ziemi!

Imię „gorszące”?

Imienia Bożego nie należy wymawiać; zapisywać można je co najwyżej w formie JHWH i czytać „Pan”. Takiej treści zalecenie ogłoszono w katolickim czasopiśmie Comnuovi tempi. Była to odpowiedź na petycję „Stowarzyszenia Przyjaźni Chrześcijańsko-Żydowskiej” z Rzymu, podpisaną przez wybitnych teologów i uczonych zarówno katolickich, jak też żydowskich. Domagano się w niej, aby „wydawcy oraz redaktorzy gazet i czasopism” przestali się posługiwać imieniem „Jahwe”, ponieważ jest to praktyka „gorsząca dla Żydów, którzy uważają, iż imienia Bożego nie wolno wypowiadać”. Wspomniane stowarzyszenie wyjaśnia, że apel ten opiera się na „starodawnej tradycji żydowskiej”, której „przestrzega się bez przerwy aż do dziś dnia”.

Czy jednak chrześcijanie powinni się kierować tradycją żydowską? Czy postąpiliby słusznie, usuwając imię Boże w cień i unikając wymawiania go? Z Biblii wynika, że Bóg życzy sobie, aby wszyscy widzieli, iż ‛Ten, który sam jeden ma Jahwe na imię, jest Najwyższym’ (Ps. 83:19, Biblia Tysiąclecia, wyd. III; Ezech. 38:23; Malach. 3:16). Jezus dał pod tym względem dobry przykład. Zamiast trzymać się tradycji żydowskiej, która ‛unieważniała słowo Boże’, uczył swych naśladowców tak się modlić: „Niech twe imię będzie uświęcone” (Mat. 6:9; 15:6). A zaledwie kilka godzin przed swą ofiarną śmiercią powiedział w modlitwie: „Dałem im [uczniom] poznać Twoje imię, i jeszcze dam je poznać” (Jana 17:26).