zwracają uwagę na to, co opowiadają Świadkowie Jehowy. Dla unaocznienia końcowego wyniku takich wrogich wysiłków Paweł nawiązuje do egipskich czarowników z czasów Mojżesza; pisze: „Jak Jannes i Jambres wystąpili przeciw Mojżeszowi, tak też i ci przeciwstawiają się prawdzie, ludzie o spaczonym umyśle, którzy nie zdali egzaminu z wiary. Ale dalszego postępu nie osiągną: bo ich bezmyślność będzie jawna dla wszystkich, jak i tamtych jawna się stała”. — 2 Tym. 3:8, 9.

W Liście do Hebrajczyków 6:4-8 apostoł opisuje nader niebezpieczną sytuację odpadających od prawdy. Potem zwraca się do tych, którzy wiernie i szczerze służą Bogu, powiadając: „Ale chociaż tak mówimy, to jednak po was, najmilsi, spodziewamy się czegoś lepszego i bliskiego zbawienia. Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdyście usługiwali świętym i jeszcze usługujecie. Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość w doskonaleniu nadziei aż do końca, abyście nie stali się ospałymi, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość stają się dziedzicami obietnic”. — Hebr. 6:9-12.

W myśl tej wspaniałej rady Pisma Świętego każdy, kto się podjął noszenia imienia Chrystusa i jego Ojca, Jehowy, niech nadal z wiarą i cierpliwością buduje swych chrześcijańskich braci oraz innych bliźnich, aby sam dostąpił spełnienia cudownej obietnicy życia wiecznego i pomógł drugim osiągnąć ten cel. — 1 Tym. 4:15, 16.

Jak długo trwała służba Jezusa?

UCZENI bibliści udzielają różnych odpowiedzi na pytanie dotyczące długości okresu służby Jezusa. Jedni twierdzą, że trwała tylko rok, inni obstają przy dwóch latach, a jeszcze inni utrzymują, że obejmowała trzy lata lub trzy i pół roku. Proroctwa biblijne w połączeniu z historią biblijną wykazują, że od momentu, gdy Jezus został ochrzczony i otrzymał świętego ducha Bożego wyobrażonego przez gołębicę, skutkiem czego stał się Mesjaszem, aż do czasu jego śmierci na palu istotnie musiało upłynąć trzy i pół roku. — Łuk. 3:21, 22; 23:46.

Przy ustalaniu długości okresu służby Jezusa najbardziej wymowne jest proroctwo zawarte w Księdze Daniela 9:24-27. Wskazuje ono zarówno na sam rok wystąpienia Mesjasza, Jezusa Chrystusa, jak i na czas trwania jego służby, a znane jest jako proroctwo o „siedemdziesięciu tygodniach”. „Tygodnie” te uważa się na ogół za „tygodnie lat”. W przekładzie An American Translation słowa te brzmią: „Siedemdziesiąt tygodni lat wyznaczono twemu ludowi”. (Zobacz także Encyclopaedia Judaica, tom 5, kolumna 1281, oraz uwagę marginesową do wersetu 24 w przekładzie Ks. Jakuba Wujka. Kraków, rok 1962). Wspomniane proroctwo zapowiada dalej, iż „od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy — Pomazańca [upłynie] siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie”. Innymi słowy Mesjasz miał przyjść z chwilą zakończenia sześćdziesiątego dziewiątego „tygodnia”.

UMIEJSCOWIENIE „TYGODNI LAT”

Kiedy zaczęły się te „tygodnie lat”? Wtedy, gdy gubernator Nehemiasz został upoważniony do odbudowania murów Jeruzalem, czyli dokładnie w roku 455 p.n.e. (Neh. 2:3-9). Sześćdziesiąt dziewięć tygodni lat to 483 lata, trwające od roku 455 p.n.e. do roku 29 n.e. Okoliczność, że Jezus wystąpił jako Mesjasz w roku 29 n.e., znajduje potwierdzenie w porównaniu treści wersetów Ewangelii według Łukasza 3:1, 2, 23 z datami panowania cesarza Tyberiusza, wymienionego w tym sprawozdaniu Łukasza.