29. Jaka więc będzie ta książęca władza Mesjasza? Dlaczego nie zostanie ustanowiona metodą demokratycznego głosowania ludności?

²⁹ Mamy tu więc obietnicę Boga Najwyższego, że Dawidowe królestwo Jego Mesjasza będzie nie tylko władzą legalną, ale także zostanie umocnione i wsparte sprawiedliwością oraz praworządnością. Jest to rząd ocalenia publicznego, który jednak zostanie powołany do istnienia przez samego Boga, a nie drogą demokratycznego głosowania, gdyż — jak powiada prorok Izajasz — „dokona tego sama gorliwość Jehowy zastępów”.

30, 31. (a) Jaką rękojmią Bóg zagwarantował ustanowienie obiecanych rządów Chrystusa? (b) Jak apostoł Piotr dał temu świadectwo według Dziejów Apostolskich 10:40-43?

³⁰ Do czego Jehowa przystępuje z gorliwością, tego niechybnie dokona. Natchnął On zresztą licznych pisarzy biblijnych do wygłoszenia jeszcze wielu innych proroctw o doskonałym rządzie, którym Mesjasz Jezus obejmie całą ludzkość. Gwarancję zaprowadzenia tego obiecanego rządu dał nam w tym, że na trzeci dzień wzbudził Jezusa Chrystusa z martwych, potwierdzając zarazem jego całkowitą niewinność. Nadmieniwszy o bezprawnym zawieszeniu Jezusa na palu, apostoł Piotr rzekł dalej:

³¹ „Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.” — Dzieje 10:40-43.

GODNE ZAUFANIA GRONO POMOCNIKÓW W ZARZĄDZANIU SPRAWAMI LUDZKIMI

32. Do jakiego dzieła zgromadzania mógł teraz Bóg przystąpić? Kim Bóg posługuje się w działalności ponownego jednoczenia?

³² Aby zmartwychwstały Jezus Chrystus mógł pełnić rolę Bożego pośrednika w przywracaniu wszystkiego do jedności, Bóg wyniósł go na swój tron w niebiosach (Dzieje 2:33-36; 1 Piotra 3:22). Tym sposobem Bóg właśnie przystąpił do ‚zebrania wszystkiego w Chrystusie’, nie tylko tego, co na ziemi, lecz także tego, „co w niebiosach”. Odtąd Jezus Chrystus jest niebiańskim, nadludzkim Mesjaszem i posiada większą moc wyświadczania dobra ludziom niż wtedy, gdy przebywał na ziemi jako doskonały człowiek. Cała ludzkość zostanie zjednoczona pod władzą tej Głowy wyznaczonej przez Boga, Wielkiego Zarządcę.

33. Kto zgodnie z zamierzeniem Bożym miał razem z Chrystusem troszczyć się o sprawy ludzkie? Co w związku z tym zostało najpierw utworzone na ziemi?

³³ Jednakże Bóg zamierzył, aby przy zarządzaniu sprawami ludzkimi Jego Syn, Jezus Chrystus, miał do dyspozycji pewne grono pomocników. Ci towarzyszący mu współwładcy mieli być powołani spośród ludzi. Dopóki by przebywali na ziemi, mieli tworzyć zbór złączony z nim węzłem jedności. W liście do zboru chrześcijańskiego w Efezie apostoł Paweł tak kontynuuje swoje wyjaśnienia: „Odpowiada to działaniu potęgi jego [Bożej] siły, którą podziałał w wypadku Chrystusa, gdy go wzbudził z martwych i posadził po swej prawicy w miejscach niebiańskich, wysoko nad wszelkim rządem i władzą, i mocą, i panowaniem, i wszelkim wymienianym imieniem, nie tylko w tym systemie rzeczy, ale również w przyszłym. Poddał też wszystko pod jego stopy i uczynił go głową nad wszystkim, dla zboru, który jest jego ciałem.” — Efez. 1:19-23, NW.

34. Skąd mieli być wzięci członkowie tego „ciała”? Jak została usunięta spomiędzy nich odgradzająca ich bariera?

³⁴ Z kogo miał się składać ten zbór, to „ciało” Jezusa Chrystusa? Otóż Bóg wielkodusznie postanowił, by w skład jego weszli nie tylko obrzezani Żydzi, ale także nie-Żydzi, czyli poganie. Przez 1545 lat (od roku 1513 p.n.e. do 33 n.e.) istniało coś, co dzieliło te dwie grupy. Barierą ową, „murem, który ich odgradzał”, było Przymierze Prawa zawarte za pośrednictwem proroka Mojżesza w roku 1513 p.n.e. W roku 33 n.e. Bóg posłużył się Jezusem Chrystusem, aby przez jego śmierć na palu męki usunąć tę barierę. Apostoł ciągnie dalej: „Ciałem swoim [zawieszonym na palu męki] zniósł nieprzyjaźń, Prawo przykazań złożone z dekretów, aby w jedności ze sobą dwa ludy przetworzyć w jednego nowego człowieka i zaprowadzić pokój oraz aby przez pal męki całkowicie pojednać z Bogiem oba ludy w jednym ciele, skoro samym sobą wyplenił nieprzyjaźń.” — Efez. 2:14-16, NW.

35. (a) Kiedy do zboru, czyli „ciała” Chrystusowego zostali wprowadzeni nieobrzezani poganie? (b) Ilu członków miało liczyć to „ciało”?

³⁵ Bóg zaczął wprowadzać pogan, a więc nie-Żydów, do „ciała” Jezusa Chrystusa, czyli do zboru, mniej więcej w trzy i pół roku po usunięciu wspomnianej prawnej bariery. Wówczas to wysłał apostoła Piotra, aby zaniósł dobrą nowinę o Królestwie Mesjasza Bożego nieobrzezanym poganom zainteresowanym tą sprawą. Ponieważ przyjęli orędzie Królestwa, Bóg namaścił ich duchem świętym i zostali ochrzczeni, aby odtąd być chrześcijanami (Dzieje 10:1-48). W okresie późniejszym a zwłaszcza po zburzeniu Jeruzalem przez Rzymian w roku 70 n.e., chrzczono wielu pogan, dając im przez to wstęp do zbiorowego „ciała” Jezusa Chrystusa i umożliwiając zjednoczenie się z nim jako duchową „głową” zboru. Podobnie jednak jak ciało ludzkie ma określoną liczbę członków, która tworzy kompletną całość, również „ciało” Chrystusa ma ściśle ograniczoną liczbę członków. Ostatnia księga Pisma świętego stwierdza wyraźnie, że liczba członków tego „ciała” jest dokładnie ustalona i obejmuje 12 razy po 12 000, czyli 144 000 osób. — Apok. 7:4-8; 14:1-3.

Powodzenie tych, przez których Bóg wszystko jednoczy

1, 2. (a) Dlaczego potrzebne jest jednoczące działanie wewnątrz zboru czyli „ciała” Chrystusowego? (b) Czym więc Bóg obdarzył w tym celu zbór poprzez Chrystusa?

WSPOMNIANE 144 000 członków, tworzących zgodnie współpracujący organizm podporządkowany Jezusowi Chrystusowi jako „głowie”, pochodzi „z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu” ludzkości (Apok. 5:9, 10). Skoro jednak członkowie owego „ciała”, czyli zboru na ziemi, są wybierani z tak rozlicznych środowisk, zachodzi pilna potrzeba zespolenia ich w jedną całość, aby wszyscy trzymali się wspólnej „głowy” — wyniesionego do chwały Jezusa Chrystusa. Dla przeprowadzenia takiego dzieła jednoczenia Bóg zgotował „dary w postaci ludzi” (Ps. 68:18, NW). Apostoł Paweł wskazał, że właśnie za pośrednictwem uświetnionego Jezusa Chrystusa udzielił Bóg tych człowieczych „darów” zborowi na ziemi celem doprowadzenia w nim do jedności; czytamy:

² „Ten sam [Jezus Chrystus], który zstąpił, także wstąpił wysoko ponad całe niebiosa, aby wszystkiemu dać pełnię. I ten dał niektórych [niektóre dary] jako apostołów, niektórych jako proroków, niektórych jako ewangelistów, niektórych jako pasterzy i nauczycieli — z uwagi na przeobrażenie