WIELU ZAGROŻONYCH NIEDOSTATKIEM ŻYWNOŚCI

W licznych krajach niedożywienie tragicznie odbija się na zdrowiu i życiu ludzi. Można by było sądzić, że nowoczesne urządzenia techniczne, coraz lepsze metody uprawy roli i szybszy transport bezwzględnie powinny położyć kres niedostatkom żywności.

Tymczasem nie tak dawno ogłoszono, że „pomimo zapewnień administracji Nixona o zlikwidowaniu głodu i niedożywienia oraz pomimo blisko dziesięcioletniej znacznej pomocy federalnej, udzielanej rejonom dotkniętym nędzą, w różnych zakątkach Appalachów [w Stanach Zjednoczonych] nadal utrzymują się obszary dręczone przez głód”. — New Jork Times.

Ta sama gazeta donosiła później o kryzysie żywnościowym, zagrażającym państwu Bangladesz. Krótko przed tym przez tę część świata przeszedł silny huragan. Tysiące ludzi zmarło śmiercią głodową.

Porównajmy te dane z ostrzeżeniem Jezusa, że nadejdą czasy, w których prócz wojen wystąpi ‚głód miejscami’. — Mat. 24:7.

Pytania czytelników

● Jak się „zaznacza” kogoś w myśl Listu 2 do Tesaloniczan 3:14, 15? — Samoa Amerykańskie.

Apostoł Paweł napisał do zboru w Tesalonice: „Jeżeli ktoś nie posłucha słów naszego listu, tego sobie zaznaczcie i nie obcujcie z nim, aby się zawstydził. A nie uważajcie go za nieprzyjaciela, lecz jak brata go napominajcie” (2 Tes. 3:14, 15). Nieco wcześniej udzielił w tym liście podobnych wskazówek: „Nakazujemy wam, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według tradycji, którą przejęliście od nas” (wiersz 6). Następnie apostoł wyjaśnia, jaką to „tradycję” adresaci listu przejęli od niego i jego towarzyszy podróży misyjnej; chodziło o przykładną, ciężką pracę fizyczną, od której nie stronili podczas pobytu wśród braci w Tesalonice. Wprawdzie większość członków zboru zachowywała się właściwie, ale znajdowały się jednostki, które — według słów Pawła — postępowały „wbrew porządkowi: wcale nie pracują, lecz zajmują się rzeczami niepotrzebnymi”. — Wiersze 7-11.

Zatem ci postępujący „wbrew porządkowi” nie dopuszczali się poważnych wykroczeń, takich jak wszeteczeństwo, bałwochwalstwo lub zdzierstwo, za które to przestępstwa zbór musiałby ich usunąć, czyli wykluczyć ze swego grona, gdyby nie okazali skruchy (1 Kor. 6:9-13). Jednostki te dawały jednak zły przykład i wywierały niezdrowy wpływ na zbór. Nie reprezentowały należycie prawdziwego chrystianizmu, przynajmniej pod pewnymi istotnymi względami. Chociaż ich prowadzenie się nie było aż skandaliczne, to jednak nie chodziło też o rzeczy tak drobne lub mało ważne, żeby je można było pominąć albo zakryć w imię miłości (1 Piotra 4:8). Wynikała stąd potrzeba „zaznaczenia” takich ludzi. Kto jednak miał to uczynić i w jaki sposób?

Zwróćmy uwagę na okoliczność, że ten list Pawła nie był skierowany do określonego nadzorcy, jak na przykład listy do Tymoteusza lub Tytusa, ani nie wymieniono w nim wyraźnie nadzorców (jak w Liście do Filipian 1:1, NW), lecz jest zaadresowany ogólnie „do zboru Tesaloniczan” (2 Tes. 1:1, NP). Zamiast by więc starsi mieli oficjalnie i publicznie określać pewne jednostki mianem ‚postępujących wbrew porządkowi’, poszczególni członkowie zboru sami mieli dokonać tego ‚zaznaczenia’. Zwrot: „tego sobie zaznaczcie”, inne przekłady oddają następującymi słowami: „zaznaczcie go dobrze” (New English Bible); „takiego oznaczcie” (Symon); „tego naznaczcie” (Gd); „zapamiętajcie go sobie” (Kow); „miejcie na niego oko” (NP). Tesaloniczanie mieli go zaznaczyć w tym sensie, w jakim my mówimy do kogoś: „zaznacz to sobie w pamięci”, oczekując, że będzie na to zwracał specjalną uwagę.

Zaznaczenie lub zapamiętanie sobie pewnych ludzi, którzy dają marny przykład, można lepiej zrozumieć przez przeciwstawienie zaznaczeniu w sensie dodatnim,