dla całej ludzkości. Takie właśnie jest znaczenie słów z Listu do Hebrajczyków 2:9, 10: „Spoglądamy na Jezusa, który stał się nieco niższym od aniołów, ukoronowanego chwałą i czcią za wycierpienie śmierci, aby z niezasłużonej życzliwości Bożej zakosztował śmierci za każdego. Przystało przecież temu, za którego sprawą jest wszystko i dzięki któremu jest wszystko, żeby doprowadzając licznych synów do chwały uczynić Głównego Pośrednika ich zbawienia doskonałym przez cierpienia” (NW). Natomiast w Liście do Hebrajczyków 5:9, 10 czytamy: „A będąc uczyniony doskonałym, stał się odpowiedzialnym za wiecznotrwałe zbawienie wszystkich jemu posłusznych, ponieważ Bóg nazwał go wyraźnie arcykapłanem na sposób Melchizedeka” (NW). Okazał się on także godnym usługiwania w roli Głównego Pośrednika Boskiego Panowania.

Podążanie śladami Głównego Pośrednika Boskiego Panowania

1. (a) Dlaczego postanowienie powzięte przez przodków przy górze Synaj nie miało znaczenia dla rodowitych, obrzezanych Żydów w odniesieniu do nowego przymierza? (b) W czyje ślady musieli wstąpić ci Żydzi? W jaki sposób?

OD CZASU, gdy Jezus Chrystus wstąpił do nieba przed oblicze Jehowy Boga i przedłożył Jemu bezcenną wartość swej ludzkiej ofiary, dla rodowitych, obrzezanych Żydów powstała zupełnie nowa sytuacja. Stare przymierze Mojżeszowe straciło wówczas moc obowiązującą, a wprowadzone zostało nowe przymierze, zatwierdzone krwią Pośrednika tego przymierza, Syna Bożego. Sposobność przystąpienia do nowego przymierza w pierwszej kolejności otrzymali właśnie rodowici Żydzi. Wprawdzie ich przodkowie już piętnaście wieków wcześniej oświadczyli pośrednikowi Mojżeszowi: „Gotowi jesteśmy spełnić wszystko, co rzecze Jehowa”, ale w odniesieniu do nowego przymierza ich potomkowie nie byli związani tym przyrzeczeniem. Przymierze, o które nam teraz chodzi, miało nowego Pośrednika, większego niż Mojżesz, mianowicie Jezusa Chrystusa. Aby być przyjętym do nowego przymierza, należało osobiście stwierdzić wobec owego lepszego i większego Pośrednika: „Wszystko, co powiedział Jahwe [Jehowa], uczynimy i będziemy posłuszni”. Na wzór Głównego Pośrednika Boskiego Panowania, Jezusa Chrystusa, a zarazem Pośrednika przymierza, rodowici Żydzi musieli się stawić do dyspozycji Jehowie, aby pełnić Jego wolę, przekazaną im do wiadomości przez tegoż nowego i większego Pośrednika. — Wyjścia 19:8, NW; 24:7.

2. Co takiego uczynił Bóg z Jezusem według słów Piotra, skierowanych do Żydów w dniu Pięćdziesiątnicy, że to zmieniło ich sytuację?

² Rodowici Żydzi rzeczywiście znaleźli się w nowej sytuacji i każdy z nich z osobna musiał się do niej dostosować. Wskazał im na to chrześcijański apostoł Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e., kiedy Jehowa Bóg poprzez Jezusa Chrystusa wylał ducha świętego na wiernych naśladowców Głównego Pośrednika Boskiego Panowania. Wyjaśniwszy, co się właśnie w cudowny sposób zdarzyło i jaki był tego powód, Piotr powiedział do wielotysięcznych rzesz zgromadzonych Żydów: „Dawid w istocie nie wstąpił do niebios, lecz sam powiada: ‚Jehowa rzekł do mego Pana: „Siądź po prawicy mojej, aż położę twych nieprzyjaciół