a także zwolenników tudzież popleczników „gliny” ze stóp i palców u nóg posągu. Wszystkie te rządy i ugrupowania radykalne, będąc tworem człowieka, muszą ustąpić z ziemi przed Królestwem kierowanym przez Jezusa Chrystusa, którego Królem mianował sam Bóg.

Biblia wyjawia, że nie dokona się to bez walki, ponieważ wszystkie narody chciałyby zachować swoją niezawisłość. Równoległe proroctwo z Apokalipsy 17:12-14 ukazuje, że wybitni przywódcy światowi z czasów końca, wyobrażeni przez „dziesięć rogów” Bestii, „wezmą władzę jakby królowie na jedną godzinę [czyli na krótko] wraz z Bestią. Ci mają jeden zamysł, a potęgę i władzę swą dają oni Bestii [Lidze Narodów oraz jej następczyni, Organizacji Narodów Zjednoczonych]. Ci będą walczyć z Barankiem [Chrystusem Jezusem], a Baranek ich zwycięży, bo Panem jest panów i Królem królów”.

Jakże niechlubnie zakończy się przemarsz potęg światowych! Okrutnemu, ciemiężycielskiemu ich panowaniu będzie położony kres i już nigdy nie da się ono we znaki mieszkańcom ziemi. Dzięki Królestwu Bożemu powstanie rząd ogólnoświatowy, który będzie sprawował władzę w warunkach sprawiedliwości i pokoju; zapewni zdrowie i życie wiecznotrwałe posłusznym ludziom, poddanym tego Królestwa. Zostało to żywo zobrazowane w podsumowaniu proroctwa nawiązującego do posągu ze snu Nabuchodonozora: „Wtedy natychmiast uległy skruszeniu żelazo i glina, miedź, srebro i złoto — i stały się jak plewy na klepisku w lecie; uniósł je wiatr, tak że nie pozostał po nich nawet ślad. Kamień zaś [przedstawiający Królestwo Boże pod władzą Chrystusa Jezusa], który uderzył w posąg, rozrósł się w wielką górę i napełnił całą ziemię” (Dan. 2:35).

Proroctwa biblijne wskazują, że ta szczęśliwa chwila jest bardzo bliska. Do ludzi ze wszystkich narodów kieruje się dziś zaproszenie, by zamiast pokładać ufność w rządach człowieczych stanęli raczej po stronie zwierzchnictwa Jehowy (Ps. 146:3). Świadkowie Jehowy chętnie pomogą ci dowiedzieć się więcej o tym rządzie Królestwa.

Aktualne wydarzenia w świetle Biblii

Potwierdzenia historii biblijnej

◆ Dwa niedawne odkrycia archeologiczne dostarczyły nowego, interesującego potwierdzenia biblijnych dokumentów historycznych. W gazecie „New York Times” znalazło się doniesienie, iż na pustyni synajskiej natknięto się na starożytną twierdzę judejską, a w niej na hebrajskie i fenickie napisy „uznane za tym bardziej wartościowe, że szereg z nich nawiązuje do ‛Jehowy’, tradycyjnego imienia Bożego”.

Poza tym na terenie starożytnego miasta kananejskiego Ebla, obecnie w północnej Syrii, znaleziono około 15 000 tabliczek glinianych, pokrytych pismem. Przypuszcza się, że wiek ich sięga aż poza rok 2000 p.n.e. Zawierają wiele ówczesnych imion i nazw biblijnych, między innymi „Urusalima” (Jerozolima); wyprzedzone więc zostały o setki lat dotychczas znane wzmianki o tym mieście. Naukowców zdumiewają podobieństwa łączące język tabliczek ze starożytną hebrajszczyzną.

Uczeni również liczą na to, że owe zapiski wyjawią choć po części, dlaczego religia Izraelitów różniła się tak krańcowo od okolicznych niemoralnych religii politeistycznych. Archeolog z uniwersytetu w Michigan, David Freedman, wypowiedział się w ten sposób, iż kult hebrajski stanowił „ogromny przeskok w stosunku do wszystkich poprzedzających go religii”. Wyjaśnienie jednak nie tkwi w badaniu dziejów politeistycznych Kanaanitów. Izrael nie przyswoił sobie po prostu skądś cudzych wierzeń ludowych. Jedynie religia pochodząca z zupełnie