⁶ Z kolei w Liście do Tytusa 1:5-9 Paweł napisał: „Zostawiłem cię na Krecie, żebyś skorygował to, co wadliwe, i w jednym mieście po drugim mianował starszych — zgodnie ze wskazówkami, które ci dałem. Mężczyzna taki powinien być bez zarzutu, powinien mieć jedną żonę i wierzące dzieci, których nie można posądzić o rozwiązłość ani nieposłuszeństwo. Bo nadzorca, który się troszczy o sprawy Boże, musi być bez zarzutu, nie może być samowolny, porywczy, nie może się upijać, nie może być agresywny ani żądny nieuczciwego zysku, lecz ma być gościnny, ma kochać dobroć, mieć trzeźwy umysł, być prawy, lojalny, opanowany. A jeśli chodzi o sztukę nauczania, ma zdecydowanie trzymać się wiarygodnego słowa, żeby za pomocą zdrowej nauki umieć zarówno zachęcać, jak i upominać tych, którzy się jej sprzeciwiają”.

¹¹ Mężczyzna będący nadzorcą zachowuje we wszystkim umiar. Nie stawia innym wygórowanych wymagań. Nie jest fanatyczny. Przejawia w życiu równowagę i jest opanowany. Pamięta o umiarze w takich dziedzinach, jak jedzenie, picie, odpoczynek, hobby czy rozrywka. Również z napojów alkoholowych korzysta w sposób umiarkowany, żeby się nie narazić na zarzut pijaństwa. Człowiek pod wpływem alkoholu łatwo traci panowanie nad sobą i nie jest w stanie troszczyć się o duchowe dobro zboru.

¹³ Nadzorca jest także rozsądny. Dba o jedność w gronie starszych i umie z nimi zgodnie współpracować. W zrównoważony sposób patrzy na samego siebie i nie ma przesadnych oczekiwań wobec innych. Jako człowiek rozsądny nie jest zbyt pewny siebie, a dzięki temu nie uważa, że jego zdanie jest ważniejsze niż reszty starszych. Drudzy mogą mieć przecież zalety lub zdolności, których jemu brakuje. Kierując się rozsądkiem, opiera swoje wnioski na Piśmie Świętym i stara się naśladować Jezusa Chrystusa (Filip. 2:2-8). Nie jest kłótliwy ani agresywny, lecz okazuje innym należny szacunek i uważa ich za wyższych od siebie. Nie jest człowiekiem samowolnym, który zawsze forsuje własny punkt widzenia. Nie jest porywczy, ale w kontaktach z innymi zachowuje się pokojowo.