⁶ Z kolei w Liście do Tytusa 1:5-9 Paweł napisał: „Zostawiłem cię na Krecie, żebyś skorygował to, co wadliwe, i w jednym mieście po drugim mianował starszych — zgodnie ze wskazówkami, które ci dałem. Mężczyzna taki powinien być bez zarzutu, powinien mieć jedną żonę i wierzące dzieci, których nie można posądzić o rozwiązłość ani nieposłuszeństwo. Bo nadzorca, który się troszczy o sprawy Boże, musi być bez zarzutu, nie może być samowolny, porywczy, nie może się upijać, nie może być agresywny ani żądny nieuczciwego zysku, lecz ma być gościnny, ma kochać dobroć, mieć trzeźwy umysł, być prawy, lojalny, opanowany. A jeśli chodzi o sztukę nauczania, ma zdecydowanie trzymać się wiarygodnego słowa, żeby za pomocą zdrowej nauki umieć zarówno zachęcać, jak i upominać tych, którzy się jej sprzeciwiają”.

¹⁶ Jeżeli nadzorca chce się skutecznie wywiązywać ze swoich zadań w zborze, musi być wykwalifikowany do nauczania. W myśl słów Pawła skierowanych do Tytusa, „jeśli chodzi o sztukę nauczania, ma zdecydowanie trzymać się wiarygodnego słowa, żeby za pomocą zdrowej nauki umieć zarówno zachęcać, jak i upominać tych, którzy się jej sprzeciwiają” (Tyt. 1:9). Brat taki potrafi rozsądnie argumentować, przedstawiać dowody, odpierać zarzuty i objaśniać wersety biblijne w taki sposób, żeby przekonać innych i wzmocnić ich wiarę. Umie to robić zarówno w warunkach sprzyjających, jak i niesprzyjających (2 Tym. 4:2). Poza tym jest cierpliwy, dzięki czemu łagodnie upomina błądzących lub przekonuje tych, którzy mają jakieś wątpliwości. Zachęca ich do dobrych uczynków wypływających z wiary. Umiejętnie nauczając — czy to publicznie, czy w osobistych rozmowach — daje dowód, że naprawdę jest do tego wykwalifikowany.