Istnieje związek między spełnianiem nakazu Jezusa, by ‛czynić uczniów’, a stosowaniem się do jego zalecenia, by być dla świata niczym sól i światło (Mateusza 5:13, 14). Na czym polega ten związek? I jak takie działania mogą wpływać na ludzi?

A co możemy powiedzieć o symbolicznym świetle? Jak księżyc odbija światło słońca, tak naśladowcy Chrystusa odbijają „światło” pochodzące od Jehowy Boga. Stanowią niejako zwierciadła, gdy głoszą orędzie zapewniające oświecenie i obfitują w dobre uczynki (1 Piotra 2:12).

Jezus jeszcze dobitniej wskazał na podobieństwo między byciem światłem a byciem jego uczniem, gdy powiedział: „Lampę zapala się i stawia nie pod korcem, lecz na świeczniku, i świeci wszystkim, którzy są w domu. Podobnie niech wasze światło świeci przed ludźmi”. Lampa świecąca na świeczniku jest wyraźnie widoczna dla wszystkich wokół. Podobnie działalność kaznodziejska i inne szlachetne uczynki prawdziwych chrześcijan powinny być wyraźnie widoczne dla otoczenia. W jakim celu? Jezus wyjaśnił, że ci, którzy dostrzegą owe szlachetne uczynki, będą wychwalali nie chrześcijan, ale Boga (Mateusza 5:14-16).

Odpowiedzialność spoczywająca na wszystkich

Gdy Jezus powiedział „wy jesteście światłem świata” oraz „niech wasze światło świeci”, zwrócił się do wszystkich swych uczniów. Jego słów nie zdołałaby spełnić garstka osób rozproszonych po różnych religiach. Przeciwnie, wszyscy prawdziwi chrześcijanie mieli być „światłem”.