„Gdy był jeszcze daleko, jego ojciec ujrzał go i zdjęty litością, pobiegł, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował.

(Łukasza 15:20-24).

¹⁶ Każdy kochający ojciec (lub matka) pragnąłby, aby jego dziecko ozdrowiało duchowo. Możemy więc sobie wyobrazić, jak ojciec syna marnotrawnego codziennie wyglądał na ścieżkę przed domem, z utęsknieniem wyczekując jego powrotu. I oto spostrzega na niej swego syna! Jego wygląd niewątpliwie się zmienił. Mimo to ojciec poznaje go, gdy jest „jeszcze daleko”. Dostrzega coś więcej niż przygnębionego wędrowca w znoszonej odzieży — widzi swego syna i wybiega mu na spotkanie!

¹⁷ Kiedy ojciec zbliżył się do syna, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował.

18, 19. (a) Czego przypowieść o synu marnotrawnym uczy nas o Jehowie? (b) Jak postępowanie Jehowy z Judą i Jerozolimą ukazuje, iż On ‛czeka’ na powrót grzesznika?

¹⁸ A czego ta część przypowieści o synu marnotrawnym uczy nas o Bogu, któremu mamy przywilej oddawać cześć? Przede wszystkim tego, iż Jehowa jest „miłosierny i łaskawy, nieskory do gniewu oraz obfitujący w lojalną życzliwość i prawdę” (Wyjścia 34:6). Miłosierdzie rzeczywiście stanowi wybitny przymiot Boga. Właśnie w taki sposób reaguje On na stan osób będących w potrzebie. Ponadto Jezusowa przypowieść uczy nas, że Jehowa jest „gotów przebaczać” (Psalm 86:5). Niejako wytęża wzrok i patrzy, czy w sercach grzesznych ludzi nastąpiła jakaś zmiana, która by pozwoliła Mu okazać miłosierdzie (2 Kronik 12:12; 16:9).

¹⁹ Pomyślmy na przykład o postępowaniu Boga z Izraelem. Pod natchnieniem od Jehowy prorok Izajasz napisał, iż Juda i Jerozolima są ‛chore od głowy do stóp’. Niemniej oświadczył też: „Jehowa będzie czekał, by wam okazać łaskę, i dlatego powstanie, by się nad wami zmiłować” (Izajasza 1:5, 6; 30:18; 55:7; Ezechiela 33:11). Jehowa, podobnie jak ojciec z Jezusowej przypowieści, niejako wygląda na ścieżkę. Tęsknie wyczekuje powrotu każdego, kto opuścił Jego dom. Czy nie tego właśnie spodziewalibyśmy się po kochającym ojcu? (Psalm 103:13).