Załamany apostoł wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał (Mt 26:69-75; Mk 14:66-72; Łk 22:54-62; Jn 18:17, 18; zob. PIANIE KOGUTÓW; PRZYSIĘGA). Jednakże wcześniej Jezus błagał za nim, żeby jego wiara „nie ustała”, i Bóg wysłuchał tę modlitwę (Łk 22:31, 32).

Późniejsza służba. Kiedy Piotr ‛wrócił’, wydobywszy się z sideł strachu, w które wpadł głównie przez zbytnią pewność siebie (por. Prz 29:25), mógł zgodnie z zachętą Chrystusa ‛umacniać swych braci’ (Łk 22:32) i ‛paść jego owce’ (Jn 21:15-17). Dlatego jak wynika z relacji biblijnej, odegrał istotną rolę w działalności uczniów po wniebowstąpieniu Jezusa.