Pierwszym królem północnego, dziesięcioplemiennego królestwa, zwanego Izraelem, był Jeroboam, syn Nebata z plemienia Efraima (1Kl 11:26; 12:20). Wbrew prawu Bożemu nakłonił swych poddanych do kultu złotych cielców. Za ten grzech popadł w niełaskę u Jehowy (1Kl 14:10, 16). Od roku 997 do 740 p.n.e. królestwem północnym rządziło w sumie 20 królów — pierwszym był Jeroboam, a ostatnim Hoszea, syn Eli.

Co prawda w północnym królestwie izraelskim uznawano zasadę dziedziczności tronu, ale nieraz ją łamano przez bunt lub skrytobójstwo. Zdarzało się to dość często, gdyż wskutek praktykowania religii fałszywej królestwem tym stale targały niepokoje. Tylko dwie dynastie — Omriego i Jehu — utrzymały się przy władzy dłużej niż dwa pokolenia. Ponieważ władcy państwa północnego nie byli objęci przymierzem co do Królestwa (zawartym z Dawidem), żaden z nich nie zasiadał „na tronie władzy królewskiej Jehowy” jako Jego pomazaniec (1Kn 28:5).