⁴ Gdy Jezus był jeszcze niemowlęciem, pewien prawy człowiek imieniem Symeon w mocy ducha świętego oznajmił, że „dziecię, Jezus”, stanie się „światłem ku usunięciu zasłony z narodów”, jak to zostało przepowiedziane w Księdze Izajasza 42:6 i 49:6 (Łuk. 2:25-32). Natomiast w rozdziale 50, wersetach od 6 do 9, przepowiedziano poniżające traktowanie, jakiego Jezus doświadczył tej nocy, gdy go sądzono (Mat. 26:67; Łuk. 22:63). Po Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e. apostoł Piotr wyraźnie utożsamił Sługę Jehowy z Jezusem (Izaj. 52:13; 53:11; odczytaj Dzieje 3:13, 26). Czego się możemy nauczyć z tych proroctw mesjańskich?

„Światło” i „przymierze”

11. W jakim sensie Jezus był „światłem narodów” w I wieku n.e. i w jaki sposób pozostaje nim aż do dzisiaj?

¹¹ Spełniając zapowiedź z Księgi Izajasza 42:6, Jezus rzeczywiście okazał się „światłem narodów”. W czasie swojej ziemskiej służby niósł duchowe oświecenie głównie Żydom (Mat. 15:24; Dzieje 3:26). Niemniej powiedział też: „Jestem światłem świata” (Jana 8:12). Stał się nim zarówno dla Żydów, jak i dla innych narodów nie tylko dlatego, że uczył o sprawach duchowych, ale również dlatego, że oddał swoje doskonałe człowiecze życie na okup za całą ludzkość (Mat. 20:28). Po zmartwychwstaniu polecił uczniom, żeby stali się jego świadkami „aż do najodleglejszego miejsca na ziemi” (Dzieje 1:8). Paweł i Barnabas użyli wyrażenia „światło narodów” w odniesieniu do działalności kaznodziejskiej, jaką prowadzili pośród nie-Żydów (Dzieje 13:46-48, por. Izaj. 49:6). Dzieło to jest kontynuowane przez namaszczonych braci Jezusa, którzy są jeszcze na ziemi, oraz ich towarzyszy. Wszyscy oni niosą duchowe oświecenie i pomagają ludziom pokładać wiarę w Jezusie, „świetle narodów”.

12. Co to znaczy, że Jehowa ‛dał swego Sługę jako przymierze ludu’?

¹² W tym samym proroctwie Jehowa rzekł do swego wybranego Sługi: „I będę cię strzegł, i dam cię jako przymierze ludu” (Izaj. 42:6). Szatan nieustannie usiłował zgładzić Jezusa, starając się nie dopuścić, by dokończył swą ziemską służbę, ale Jehowa chronił Syna aż do wyznaczonego czasu (Mat. 2:13; Jana 7:30). A potem Bóg wskrzesił Jezusa i ‛dał go jako przymierze’, czyli przyrzeczenie, dla mieszkańców ziemi. Uroczyście zagwarantował, że Jego wierny Sługa dalej będzie występował jako „światło narodów” i uwalniał ludzi z duchowej ciemności (odczytaj Izajasza 49:8, 9)c.