Korzystanie z pomocy dojrzałych osób

12, 13. (a) Jaki drugi krok w takiej sytuacji zalecił Jezus? (b) O jakiej przestrodze należy przy tym pamiętać?

¹² Gdybyś się dopuścił poważnego wykroczenia, czy chciałbyś, aby drudzy szybko spisali cię na straty? Chyba nie! Dlatego, jak wykazał Jezus, nie powinieneś zaraz po pierwszym kroku rezygnować ze starań o pozyskanie brata, by mógł dalej razem z tobą i innymi chwalcami Boga cieszyć się Jego uznaniem. Oto drugi krok przedstawiony przez Jezusa: „Jeśli nie posłucha, weź ze sobą jeszcze jednego lub dwóch, aby każda sprawa mogła być potwierdzona ustami dwóch lub trzech świadków”.

¹³ Jezus poradził wziąć „jednego lub dwóch”. Nie powiedział, że gdy poczynisz pierwszy krok, możesz rozmawiać o tym problemie z mnóstwem osób, skontaktować się z nadzorcą podróżującym czy też napisać do braci. Choć jesteś przeświadczony, iż popełniono wykroczenie, nie zostało to jeszcze potwierdzone. Zapewne nie chciałbyś rozgłaszać nieprzychylnych informacji, które mogłyby okazać się oszczerstwami (Przysłów 16:28; 18:8). Ale Jezus powiedział, żeby wziąć ze sobą jeszcze jedną lub dwie osoby. Dlaczego warto tak zrobić? I kogo o to poprosić?

14. Kogo można wziąć ze sobą w ramach drugiego kroku?

¹⁴ Chcąc pozyskać brata, starasz się go przekonać, iż popełnił grzech, i pobudzić do okazania skruchy, by mógł się pojednać z tobą i z Bogiem. W tym celu najlepiej byłoby mieć „jednego lub dwóch” świadków wykroczenia. Może byli przy nim obecni albo posiadają ważne informacje o tym, co zrobiono (lub czego nie zrobiono) w konkretnej sprawie finansowej. Jeśli nie ma nikogo takiego, możesz wziąć ze sobą kogoś, kto ma doświadczenie w danej dziedzinie i potrafi ustalić, czy naprawdę doszło do wykroczenia. W razie konieczności osoby takie mogłyby później wystąpić jako świadkowie przeprowadzonej rozmowy i potwierdzić przedstawione fakty oraz podjęte starania (Liczb 35:30; Powtórzonego Prawa 17:6). Nie są więc jedynie neutralnymi obserwatorami czy rozjemcami, niemniej ich obecność ma pomóc pozyskać twego oraz ich brata.

15. Dlaczego chrześcijańscy starsi mogliby okazać się pomocni, gdybyśmy musieli poczynić drugi krok?

¹⁵ Bracia ci nie muszą być starszymi zboru. Niemniej dojrzali nadzorcy mogą dzięki swym kwalifikacjom duchowym wiele wnieść do sprawy. Są „jak schronienie przed wiatrem i kryjówka przed deszczową nawałnicą, jak strumienie wody w bezwodnej krainie, jak cień wielkiej skały w wyczerpanej ziemi” (Izajasza 32:1, 2). Mają doświadczenie w przekonywaniu i korygowaniu braci i sióstr. A winowajca ma uzasadnione powody, by tym „darom w ludziach” okazać zaufanie (Efezjan 4:8, 11, 12).c Rozmowa w obecności takich dojrzałych osób i wspólna modlitwa mogą odmienić atmosferę i rozwikłać coś, co wydawało się nie do rozwiązania (porównaj Jakuba 5:14, 15).