‘Për të pasur jetë të përhershme’ është e domosdoshme të tregojmë besim te Jezui. (Gjoni 3:16-18, 36; 17:3) Shumë judenj nuk e pranuan kërkesën që theksoi Jezui për të pasur «miratimin e Perëndisë». Ata e pyetën: «Çfarë shenje do të bësh, që ne ta shohim e të të besojmë?» (Gjoni 6:30) Pastaj shtuan se paraardhësit e tyre në kohën e Moisiut kishin marrë me një mrekulli manën, e cila mund të krahasohej me bukën, pasi ishte ushqimi i përditshëm. (Neh. 9:15; Psal. 78:24, 25) Pra, është e qartë se akoma u rrinte mendja te buka e mirëfilltë. Madje as i kërkuan ndonjë sqarim Jezuit kur foli më pas për «bukën e vërtetë nga qielli» që, ndryshe nga mana, mund t’u jepte jetën e përhershme. (Gjoni 6:32) Ishin aq të përqendruar te nevojat e tyre fizike, sa i shpërfillën të vërtetat jetëdhënëse që po përpiqej t’u mësonte Jezui. w24.12 5-6 ¶10-11

Ndërsa fëmija mëson më shumë gjëra shkencore në shkollë, do të zbulojë se ka ligje që përcaktojnë modelin e mjaft gjërave në natyrë. Për shembull, çdo flokë bore ka një model fraktal që përftohet nga shumëfishimi i një forme gjeometrike. Modelet fraktale i shohim edhe te gjëra të tjera në natyrë. Por kush i bëri ligjet falë të cilave krijohen këto modele mbresëlënëse? Kush qëndron pas gjithë rregullsisë dhe projekteve të bukura që shohim në natyrë? Sa më shpesh t’i bluajë në mendje këto pyetje fëmija, aq më shumë do t’i forcohet besimi se çdo gjë është krijuar nga Perëndia. E kur të jetë më i rritur, mund ta pyesësh: «Nëse na ka krijuar Perëndia, a nuk është logjike të na ketë dhënë edhe drejtim si të sillemi për të qenë të lumtur?» Pastaj mund t’i shpjegosh se këtë drejtim të çmuar na e ka dhënë përmes Biblës. w24.12 16 ¶8

Nën frymëzim, apostulli Pavël shkroi një letër dhe udhëzoi që një mëkatar i papenduar të hiqej nga kongregacioni. (1 Kor. 5:13) Si duhej ta trajtonin të krishterët besnikë këtë person? Pavli u tha që ‘të mos shoqëroheshin më’ me të. Ç’do të thoshte kjo? Pavli shpjegoi që ky urdhërim përfshinte edhe ‘të mos hanin me një njeri të tillë’. (1 Kor. 5:11) Zakonisht, kur ha një vakt me dikë, rri dhe bisedon me të. Kështu filloni të kaloni më shumë kohë së bashku. Ja pse Pavli po e udhëzonte kongregacionin të mos shoqërohej me atë njeri. Kjo do ta mbronte kongregacionin nga ndikimi i tij i keq. (1 Kor. 5:5-7) Veç kësaj, mëkatari i papenduar mund të kuptonte sa shumë ishte larguar nga udhët e Jehovait e të ndihej i turpëruar. Në këtë mënyrë mund të nxitej të pendohej. w24.08 15 ¶4-5