Meraku kryesor i atyre që Jezui i ushqeu me një mrekulli, ishte të plotësonin dëshirat dhe nevojat fizike. Si e treguan këtë? Të nesërmen ata panë se Jezui dhe apostujt e tij kishin ikur. Kështu hipën në disa varka që kishin ardhur nga Tiberiada dhe u nisën drejt Kapernaumit për të gjetur Jezuin. (Gjoni 6:22-24) Çfarë i shtyu ta bënin këtë, dëshira që të mësonin më shumë për Mbretërinë? Jo. Ata e kishin mendjen vetëm të ngopeshin me bukë. Nga e dimë? Është interesante çfarë ndodhi kur e gjetën Jezuin afër Kapernaumit. Jezui u tha shkoqur se atyre u interesonte thjesht të plotësonin nevojën e momentit për ushqim. E ua bëri të qartë se vërtet ‘hëngrën bukët dhe u ngopën’, por me një ‘ushqim që prishej’. Jezui i nxiti të punonin për «ushqimin që nuk prishet dhe të çon në jetë të përhershme». (Gjoni 6:26, 27) U tha se atë ushqim do t’ua siguronte Ati i tij. w24.12 5 ¶8-9

Vëllezër, që të bëheni mësues më të aftë, bazojeni mësimdhënien dhe këshillat tuaja te Fjala e Perëndisë. Jini studiues të mirë të Biblës dhe të botimeve tona. (Prov. 15:28) Ndërsa studioni, kushtojuni vëmendje të veçantë shpjegimeve që jepen në botime për vargjet e Biblës, që t’i zbatoni siç duhet. Dhe, kur mësoni të tjerët, bëni të pamundurën që t’u prekni zemrën. Mund të bëheni mësues më të mirë nëse kërkoni sugjerime nga pleqtë me përvojë dhe i zbatoni. (1 Tim. 5:17) Pleqtë duhet të jenë në gjendje t’u japin zemër vëllezërve e motrave; gjithsesi me raste duhet edhe t’i këshillojnë a madje t’i korrigjojnë. Sido që të jetë, duhet të tregohen gjithmonë zemërmirë. Nëse jeni të butë e të dashur dhe i bazoni mësimet te Fjala e Perëndisë, do të jeni mësues të mirë, sepse po imitoni Mësuesin e Madh, Jezuin.—Mat. 11:28-30; 2 Tim. 2:24. w24.11 24 ¶16

Mund t’i japim lavdi Jehovait me fjalët tona. Në këto vargje, adhuruesit e Jehovait nxiten ‘të këndojnë për Jehovain’, ‘të lëvdojnë emrin e tij’, ‘të shpallin lajmin e mirë të shpëtimit që sjell ai’ dhe ‘t’i bëjnë jehonë lavdisë së tij mes kombeve’. (Psal. 96:1-3) Në këtë mënyrë i përdorim fjalët për t’i sjellë lavdi Atit tonë qiellor. (Vep. 4:29) Gjithashtu, mund t’i japim lavdi Jehovait me gjërat tona me vlerë. Adhuruesit e vërtetë e kanë nderuar gjithnjë Jehovain me gjërat e tyre me vlerë. (Prov. 3:9) Për shembull, izraelitët dhanë kontribute për të ndërtuar dhe për të mirëmbajtur tempullin. (2 Mbret. 12:4, 5; 1 Kron. 29:3-9) Disa dishepuj u shërbyen me dashuri Krishtit e apostujve «duke përdorur pasuritë e tyre». (Luka 8:1-3) Gjithashtu, të krishterët e shekullit të parë dhanë ndihma për vëllezërit e motrat që po vuanin nga një zi buke. (Vep. 11:27-29) Edhe ne sot kemi mundësi t’i japim lavdi Jehovait me anë të dhurimeve tona vullnetare. w25.01 4 ¶8; 5 ¶11