วันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์
พวกคุณหาอะไรให้เขากินก็แล้วกัน—มธ. 14:16
ตอนที่พระเยซูบอกพวกอัครสาวกให้เลี้ยงอาหารคนที่มาฟังท่าน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะแค่ผู้ชายก็นับได้ประมาณ 5,000 คนแล้ว และถ้ารวมผู้หญิงกับเด็กเข้าไปด้วยก็อาจมีจำนวนมากถึง 15,000 คน (มธ. 14:21) อันดรูว์บอกพระเยซูว่า “เด็กคนนี้มีขนมปังบาร์เลย์ 5 อันกับปลาเล็ก ๆ 2 ตัว แต่แค่นี้คงไม่พอเลี้ยงคนมากขนาดนี้หรอก” (ยน. 6:9) ขนมปังบาร์เลย์เป็นอาหารของคนจนและคนทั่วไป ส่วนปลาก็เป็นปลาที่หมักเกลือและตากแห้ง แต่ขนมปังกับปลาแค่นี้จะพอสำหรับเลี้ยงคนเป็นหมื่นได้ยังไง? พระเยซูอยากแสดงน้ำใจกับประชาชนเหล่านี้ ก็เลยบอกให้สาวกแบ่งคนออกเป็นกลุ่ม ๆ และให้นั่งบนพื้นหญ้า (มก. 6:39, 40; ยน. 6:11-13) คัมภีร์ไบเบิลบอกว่าพระเยซูอธิษฐานขอบคุณพระยะโฮวาสำหรับขนมปังและปลา ที่ท่านทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้เห็นว่าพระยะโฮวาคือผู้จัดเตรียมอาหาร และท่านอยากขอบคุณพระองค์สำหรับเรื่องนี้ เราควรเลียนแบบพระเยซูโดยการอธิษฐานก่อนกินข้าว หลังจากที่พระเยซูอธิษฐานเสร็จแล้ว ท่านก็ให้สาวกแจกจ่ายอาหาร และทุกคนได้กินจนอิ่ม ห24.12 น. 2-3 ว. 3-4
วันอาทิตย์ที่ 15 กุมภาพันธ์
ให้พวกคุณสรรเสริญพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกคุณ—1 พศ. 29:20
ตอนที่พระเยซูอยู่บนโลก ท่านยกย่องสรรเสริญพระยะโฮวาโดยบอกคนอื่น ๆ ว่าที่ท่านทำการอัศจรรย์ได้ก็เป็นเพราะพระยะโฮวา (มก. 5:18-20) นอกจากนั้น พระเยซูยังยกย่องสรรเสริญพระยะโฮวาโดยวิธีที่ท่านพูดเกี่ยวกับพ่อของท่านและวิธีที่ท่านปฏิบัติกับคนอื่น ตัวอย่างเช่น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกปีศาจสิงมานาน 18 ปีกำลังนั่งฟังพระเยซูสอนอยู่ในที่ประชุมของชาวยิว ปีศาจนั้นทำให้ผู้หญิงคนนี้หลังค่อมและยืดตัวตรงไม่ได้เลย น่าสงสารจริง ๆ แต่พระเยซูรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอ ท่านก็เลยเข้าไปหาเธอและพูดกับเธออย่างอ่อนโยนว่า “คุณหายป่วยแล้ว” จากนั้นท่านก็วางมือบนผู้หญิงคนนั้น แล้วเธอก็ยืดตัวตรงได้ทันทีและ “สรรเสริญพระเจ้า” เธอรู้สึกขอบคุณพระยะโฮวาที่พระองค์ช่วยให้เธอกลับมามีสุขภาพดีอีกครั้ง (ลก. 13:10-13) ผู้หญิงคนนั้นมีเหตุผลที่จะยกย่องสรรเสริญพระยะโฮวา เราเองก็มีเหตุผลที่จะยกย่องสรรเสริญพระองค์ด้วย เหตุผลเหล่านั้นมีอะไรบ้าง? ห25.01 น. 2-3 ว. 3-4
วันจันทร์ที่ 16 กุมภาพันธ์
ขอพระองค์ยกโทษให้พวกเราที่ทำบาป—ลก. 11:4
เราจะเอาสิ่งที่อาดัมและเอวาทำให้สูญเสียไปกลับคืนมาด้วยตัวเราเองได้ไหม? ไม่ได้ (สด. 49:7-9) ถ้าเราไม่ได้รับความช่วยเหลือ ชีวิตเราก็ไม่มีหวังอะไร เราจะต้องตายและไม่มีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกซึ่งไม่ต่างอะไรกับสัตว์ (ปญจ. 3:19; 2 ปต. 2:12) พระยะโฮวาพ่อที่รักเราก็ให้ของขวัญกับเราโดยใช้หนี้ซึ่งก็คือบาปที่เราได้รับมาจากอาดัม พระเยซูบอกว่า “พระเจ้ารักโลกมาก จนถึงกับยอมสละลูกคนเดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่แสดงความเชื่อในท่านจะไม่ถูกทำลาย แต่จะมีชีวิตตลอดไป” (ยน. 3:16) นอกจากนั้น ของขวัญนี้ยังทำให้เรามีโอกาสที่จะมีสายสัมพันธ์ที่ดีกับพระยะโฮวาด้วย เราสามารถได้ประโยชน์จากของขวัญที่ช่วยให้เราได้รับการยก “หนี้” หรือได้รับการอภัยบาป ห25.02 น. 3 ว. 3-6