Hakiki Olanı Bulana Kadar Birçok Tanrı Var Sanıyordum
İNGİLTERE’NİN Croydon kentinde 1921’de doğdum; üç kız, iki oğlan arasında kızların en büyüğüydüm. Ben üç yaşındayken, bazılarımız difteriye yakalandı. Ben hastaneye yatırıldım. Erkek kardeşim Johnnie öldü, vaftizli olmadığı için Anglikan Kilisesi cenaze töreni yapılmasına izin vermedi. Babam buna çok üzüldü ve bir din adamından, Johnnie toprağa verilirken dua etmesini istedi. Bu da reddedildi.
Annem, bu olayın babamı dinden tamamen soğuttuğunu söylerdi. Bana veya kardeşlerimin başına bir şey gelmesinden öyle korkuyordu ki, babamın haberi olmadan bizi kiliseye götürüp vaftiz ettirdi. Babam Komünist partinin etkin bir üyesi oldu ve bizi Huxley, Lenin ve Marx’ın yazdıkları dahil, diyalektik maddecilik konusundaki kitapları okumaya teşvik ediyordu. Babamın, Tanrı diye bir şey olmadığını söylediği zamanlar dışında evde Tanrı sözcüğü anılmazdı.
Yaklaşık on yaşındayken, 1931’de, bazen dışarı çıkıp babamın ana-babasını görmeye giderdim. Büyükbabam başkaları tarafından sık sık eleştirilirdi, fakat güzel mavi gözlerinde bir ışıltı vardı ve her zaman mutluydu. Genellikle, eve dönüşte yürürken okunacak bir şeyler ve şeker verirdi. Şekeri yer, okunacak şeyleri atardım. Başkalarının onun hakkında neden olumsuz konuştuğunu o zamanlar anlayamazdım.
İlkgençlik yıllarımda, Genç Komünistler Birliğine katıldım ve zamanla sekreter oldum. Belediye binasında konuşmalar verip ilgi gösteren herkese Challenge gazetesini sunarak cadde faaliyeti yapardım. O zaman, Karagömlekliler denen bir Faşist grup faaliyetteydi ve Komünizme şiddetle karşıydı. Kaldırımda durup Challenge’ı sunduğum zaman Karagömleklilerin gelip benimle konuştuğunu ve bana Günışığı lakabını taktıklarını hatırlıyorum. İlişkili olduğum Komünist partinin yaşça daha büyük üyeleri Faşistlerin beni demir muştayla dövmeyi planladıklarını öğrenmişti, bu yüzden yanıma birini vermeye başladılar.
Bir keresinde, Faşistlerin Londra’nın East End semtinde (o zaman orada çoğunlukla Yahudiler otururdu) bir yürüyüş düzenleyeceklerini öğrendik. Onların karşısına çıkmamız ve atlı polisler karşıt tarafları ayırmaya çalışırken atların toynaklarının altına atmak için yanımıza torbalarla bilye almamız söylendi. O gün birçok kişi tutuklandı; çok şükür ki, ben onların arasında değildim, çünkü gitmemeye karar vermiştim.
Vicdanım Harekete Geçiyor
Başka bir gün, halka açık bir toplantıda doğru olmadığını bildiğim bir şey söylemem istendi. Bunu reddettiğimde bana şöyle dediler: “Biz anlaşılmasını istediğimiz noktayı anlatabildiğimiz sürece ne fark eder ki?” İşte o zaman vicdanım beni rahatsız etmeye başladı ve bazı şeyleri merak etmeye başladım.
Çok gençken bir gün annem beni sadece nasıl bir şey olduğunu görmem için bir kilise ayinine katılmaya teşvik etmişti. Günah çıkarmak için papazın yanına gitmemin söylendiğini hatırlıyorum. Oradayken, sunak örtüsünün üzerindeki nakışta birbirine geçmiş üç halka olduğunu fark ettim. Bunların neyi temsil ettiğini sordum; bana bunların “Kutsal Üçlüğü, yani Tanrı Baba, Tanrı Oğul ve Tanrı Kutsal Ruhu” temsil ettikleri söylendi. ‘Garip,’ diye düşündüm. ‘Üç tanrıya inanıyorlar, oysa babam bir tane bile olmadığını söylüyor!’ Bazı ek sorular sorduğumda bana bir yumurtanın üç kısmı olmasına rağmen aslında onun sadece bir yumurta olduğu açıklandı. Bu da beni tatmin etmemişti. Sonra çok fazla soru soruyorsun dediler. Eve gidip anneme bir daha kiliseye gitmek istemediğimi söyledim ve gitmedim!
İkinci Dünya Savaşı patlak verdiği sırada artık Genç Komünistler Birliğinde etkin değildim. Orduda görevli bir Kanadalıyla evlendim ve bir oğlumuz oldu. Londra’daki ilk evimiz bombalandı. Oğlum ve ben evdeyken bir V-1 füzesi evimizin önüne düştü. Tüm mal varlığımızı kaybettik. Moloz yığınının altına gömülmüştük, fakat çok şükür ki canımızı kurtarabildik. O sırada kocam Fransa’nın Normandiya bölgesindeydi.
O günlerde iki genç bayanla konuşup onlara “Eğer bir Tanrı varsa, neden bütün bu acılara izin veriyor?” diye sorduğumu hatırlıyorum. Bu dünyanın tanrısının Şeytan olduğuyla ilgili bir şeyler söylediler. “Eyvah, hiç tanımadığım başka bir tanrı!” diye düşündüm. Sonra, genç bir adam geldi. Onu soru yağmuruna tuttum; o da bana keçileri değil, koyunları aradığını söyledi. İsa’nın o örneklemesini bilmediğim için ona bir vaiz mi yoksa çiftçi mi olduğunu sordum. Aradan birkaç yıl daha geçti ve II. Dünya Savaşı sona erdi. Kocam hizmet ettiği Saskatoon Hafif Piyade tümeninin yüzde 95’inin savaşta yok olduğuna tanık olduktan sonra eve döndü. Croydon’da başka bir eve yerleştik.
Şahitler Kapımıza Geliyor
Bir pazar günü, Yehova’nın Şahitlerinden ikisi gelip kapımızı çaldı. Kocam kapıyı açtı ve onlarla çok uzun bir süre sohbet etti. Savaşta tanık olduğu ikiyüzlülük nedeniyle bütün dinlerden soğumuştu. Şahitlerin savaşta tarafsız kalmaları onu etkilemişti. Bana Mukaddes Kitap üzerine bir sohbet için onları tekrar davet ettiğini söyledi. Çok endişelendim ve babama ne yapmam gerektiğini sordum. Onlara katılmamamı ve kocam bu çılgın din konusunda ısrar ederse boşanmak için başvurmamın iyi olacağını söyledi.
Bunun nasıl bir şey olduğunu anlamak için sohbetlerine bir kez katılmaya karar verdim. Hepimiz masanın etrafına oturduk ve Şahit şöyle dedi: “Bir gün gelecek, köpeğe sarılabildiğiniz gibi, bir aslana da sarılabileceksiniz.” ‘Aman bunlar çıldırmış’ diye düşündüm. O akşam söylenen başka hiçbir şeye dikkatimi veremedim. Daha sonra, kocama bir daha onların gelmesini istemediğimi söyledim. Epeyi ağladık ve ayrılmaktan söz etmeye başladık.
Bu olaydan kısa süre sonra, başka bir Şahit geldi. Sonradan onun yöresel cemaati ziyaret eden ve bizden söz edildiğini duyan bir çevre nazırı olduğunu öğrendik. Onu gayet net hatırlıyorum. Mavi gözleri ve gayet nazik, sabırlı bir mizacı vardı. Bana büyükbabamı hatırlattı. Yazmış olduğum 32 soruluk listeyi çıkardım. “Bunları teker teker ele alacağız,” dedi; böyle yapmaya başladık. Mukaddes Kitabın söylediklerini tam olarak anlayabilmek için onu okuyup incelemem gerektiğini fark etmeme yardım etti. Mukaddes Kitabı bizimle incelemek üzere bir kişinin düzenli olarak bizi ziyaret etmesini teklif etti. Bunu kabul ettim.
Yaratıcımız Yehova Tanrı hakkında yavaş yavaş anlayış kazandıkça gözyaşlarımı tutamıyordum. Yatak odasına gidip, beni affetmesi ve Mukaddes Kitap ile O’nun amacını anlamama yardım etmesi için Yehova’ya dua ettiğimi hatırlıyorum. Kocam, oğlum ve ben 1951’de vaftiz edildik. Babam bunu duyduğunda çok rahatsız oldu ve beni Yehova’nın bir Şahidi olarak görmektense öldüğümü görmeyi tercih edeceğini söyledi.
İhtiyacın Daha Büyük Olduğu Yerlerde Hizmet Etmek
Kocam Kanada’ya dönmeye karar verdi ve 1952’de Vancouver, İngiliz Kolumbiyası’na taşındık. Babam benimle vedalaşmayı reddetti; bir daha onu ne gördüm, ne de ondan haber aldım. Vancouver’a yerleştikten birkaç yıl sonra, özellikle Başkan Duplessis’in Yehova’nın Şahitlerine karşı Hitler’inkine benzer bir tutuma sahip olduğu Quebec gibi ihtiyacın daha fazla olduğu yerlere gitmek üzere bir çağrı yapıldı.
1958’de, sahip olduğumuz her şeyi arabamıza yükledik ve New York’taki uluslararası kongreye gittik. Oradan Montreal’e (Quebec) hareket ettik; Fransızca konuşan Ville de Jacques-Cartier cemaatine tayin edilmiştik. Yehova’ya Quebec’te hizmet ederken birçok ilginç tecrübemiz oldu. Bir keresinde arabamız ters çevrildi, taşlandık ve bir kadın su hortumunu bütün tazyikiyle üzerimize tuttu. Bu, Magog denen bir yerde oldu.
Başka bir gün, ben ve arkadaşım bir kilisenin önünden geçerken insanlar gruplar halinde dışarı çıkıyordu. Biri bizi tanıdı ve şöyle bağırdı: “Témoins de Jéhovah!” (“Yehova’nın Şahitleri!”) Papazın önderliğinde bir kovalamaca başladı, fakat kalabalıktan kaçabildik. Defalarca tutuklandık. Bununla birlikte, birçok kişinin Yehova hakkında bilgi almasına yardım etme sevincini tattım; onların birçoğu hâlâ etkin şekilde Yehova’ya hizmet ediyor.
1960’ların başında kocamın patronu onu Los Angeles’e tayin etti ve oradaki bir cemaatte 30 yıldan fazla hizmet ettik. Dünyanın her yerinden Los Angeles’e gelmiş olan insanlara hakikati anlatmak bizim için ne büyük bir zevkti! Birkaçını sayacak olursam, Lübnan’dan, Mısır’dan, Çin’den, Japonya’dan, Fransa’dan ve İtalya’dan gelen insanlarla tetkik yapma ayrıcalığına sahip oldum. Hiç İngilizce konuşamayan genç bir kadınla karşılaştığımı hatırlıyorum—neyse ki kocası İngilizce biliyordu. Kocam ve ben onlarla tetkik yapıyorduk. Daha sonra kadınla ayrıca tetkik etmeye başladım. Ben İngilizce Let God Be True kitabını kullanıyordum; o ise ayetlere Çince Mukaddes Kitabından bakıyordu ve soruları Çince yanıtlıyordu. Sonra ben yanıtı İngilizce söylüyordum ve o tekrar ediyordu. Zamanla Britanya aksanıyla da olsa, İngilizcesi akıcı duruma geldi. Şimdi onun ve kocasının Yehova’nın vakfolmuş hizmetçileri olduğunu söylemekten sevinç duyuyorum.
Geçenlerde Tucson’a (Arizona) taşındık ve Yüce Yaratıcımız Yehova hakkında öğretim alan torunlarımızın çocukları da aralarında olmak üzere, ailemizin bütün üyelerinin Yehova’ya sadakatle hizmet ettiğini görme ayrıcalığına da sahip olduk.
Bu arada, Croydon’daki kardeşlerden, ışıl ışıl mavi gözleri olan büyük babamın da Yehova’nın Şahidi olduğunu öğrenmek beni çok sevindirdi.—Cassie Bright tarafından anlatılmıştır.