Din Adamları ve Tütün

JOHN COWAN adlı bir doktor, 115 yılı aşkın bir zaman önce, The Use of Tobacco vs. Purity, Chastity and Sound Health (Sağlık, Temizlik ve İffet Karşısında Tütün Kullanımı) başlıklı bir kitap yazdı. Son yıllarda tütün kullanımının zararlı etkileriyle ilgili öğrenilenlerin ışığında, bu doktorun din adamlarının tütün kullanmasıyla ilgili gözlemleri ileri görüşlüdür ve bugün Tanrı’ya hizmet etmek isteyen herkes için geçerlidir. Dr. Cowan, tütün kullanımının ahlaksal sonucuyla ilgili olarak 4. bölümde şu gözlemini aktarıyor:

“Eğer tütün kullanımı fiziksel açıdan yanlışsa, ki öyle olduğu açıkça gösterilmiştir, zorunlu olarak ahlaksal açıdan da yanlış olmalıdır; çünkü psikolojinin yasalarından biri şöyledir: ‘Bedeni kötü yönde etkileyen ve rahatsız eden ne varsa, dolaylı olarak sinir sistemini, bu yolla da beyni ve dolayısıyla zihni kötü yönde etkiler.’ Bir insanın zihni—düşünceleri, ifadeleri, yaptığı şeyler, fiziksel yapısını kullanma tarzından ya da kötüye kullanmasından etkilenir. Yol açtığı zararlar hiç dikkate alınmasa bile, tütünün kendisi ve onunla birlikte akla gelen şeylerin tümü kirliliktir—böyle bir zihinde nasıl temiz, saf, adil, ahlaklı duygular ve eylemler oluşturulup geliştirilebilir? Mesih’i, temizlik, iffet, sevgi ve yardımseverliği vaaz edip öğrettiği yeryüzündeki örnek yaşamı sırasında sigara içen, enfiye çeken ve tütün çiğneyen biri olarak zihinde canlandırmak—tabii eğer böyle bir şey zihinde canlandırılabilirse—insana kutsal şeylere hürmetsizlik gibi gelmez mi? Yine de din adamları—Onun Kanunlarının ve öğretilerinin takipçileri, vaizleri ve yorumcuları—kirli ve zehirli tütünle bedenlerini murdar edip canlarının kokuşmasına neden oluyorlar. Böyle adamlar ya da onların takipçileri, Mesih’inkine benzer, yüce standartlarda ve ahlaklı bir hayat sürdürebilirler mi? Sanmıyorum.”

“Eğer yapabilirseniz, bir oburu, bir şarapçıyı ya da tütün kullanan birini, yüreğin kutsallığıyla bağlantılı olarak düşünmeye çalışın. Bunların çağrıştırdığı şeyler arasında doğaya aykırılık, tiksindiricilik ve iticilik vardır. Bedensel duygular ve iştah olumsuz yönde etkilendiği gibi, içteki insan, ahlaksal yapı da iğrençleşiyor. Saf bir ruh, kirli bir konutta oturmaz, oturamaz. Maddi ve ruhi şeyler arasında doğal bir uygunluk vardır, öyle ki, birinin nitelikleri diğerinin belirleyici özellikleri demektir. Dindar olduğunu söyleyen ve tütünün kölesi olan biri . . . . tam bir açık sözlülük ve içtenlikle, tütün kullanmanın zararlı bir alışkanlık olduğunu, ahlaksal açıdan yanlış olduğunu kabul edebilir; yine de, içinde itici bir güç olarak, kendi icat ettiği, ‘organlarındaki kanunu’ bulabilir: Bu, onda, alışkanlığını sürdürmek üzere doymak bilmez bir istek kışkırtmaktadır; kendi icadı olan bu kanun, doğal olarak yürüttüğü muhakemeden ve onunla birleşen vicdanından daha güçlü olabilir. Tütün kullanmak, Tanrı’nın organizmamıza yerleştirdiği kanunlardan birinin açıkça çiğnenmesi değil midir? Tanrı’nın kanunlarından herhangi birine karşı yapılan bir hareket, tecavüz ya da günah değil midir? Bir insan Tanrı’nın kanunlarından birini çiğneyen bir hayat tarzını alışkanlık haline getirirse, diğer kanunları da çiğnemesi doğal ve kolay bir şekilde olmayacak mı? Ve son olarak, davranışlarıyla, kendi türünden olan yaratıklara, varoluşunun dayandığı yasalara sürekli tecavüz ederek yaşamayı tavsiye eden herhangi bir insan nasıl bir ahlak öğretmeni olarak görülebilir?”