Tahiti’de Cennetle İlgili İyi Haber
TAHİTİ! Bu isim egzotik bir çekiciliğe sahip gibidir. Burası, Okyanusya’nın tropikal güzelliğini ve sakinliğini yansıtan eserleriyle birçok kişinin ilgisini çeken Paul Gauguin, Robert Louis Stevenson ve Herman Melville gibi ressam ve yazarlar tarafından meşhur edildi.
Tahiti, Büyük Okyanusun güneyinde yer alan Fransız Polinezyası’ndaki 120’den fazla adanın en büyüğüdür. Okyanusya’nın bu adası birçok insanın gözünde neredeyse cennete eşdeğer olsa da, Tahiti’deki insanların yakında gelecek olan başka bir cennet hakkında bilgi almaya hâlâ ihtiyacı vardır. (Luka 23:43) Bugün Tahiti’de toplam sayıları 1.918 olan Yehova’nın Şahitleri Tanrı’nın Gökteki Krallığının yakında sadece Tahiti’ye değil, tüm yeryüzüne gerçek cennet koşullarını getireceğine ilişkin iyi haberi oradaki 220.000 kişiye ulaştırmakla meşguldür.—Matta 24:14; Vahiy 21:3, 4.
Yıllardır, Tahiti’deki vaaz etme işi Teşkilatın yaklaşık 3.500 kilometre uzaklıktaki Fiji’de bulunan bürosu tarafından yönetildi. Aradaki büyük mesafe işleri zorlaştırıyordu ve ilerleme çok yavaş oluyordu. Bu nedenle 1 Nisan 1975’te Tahiti’de Yehova’nın Şahitlerine ait bir büro kuruldu ve bu, İsa’nın yörede yaşayan takipçileri açısından bir dönüm noktası oldu. Bu gelişmeye yol açan neydi ve Tahiti’de vaaz etme işi nasıl başladı?
Küçük Bir Başlangıç
Gökteki Krallığın iyi haberi Tahiti’de ilk kez 1930’larda duyuldu ve Mukaddes Kitaba büyük bir saygısı olan ada halkından birçokları tarafından büyük ilgiyle karşılandı. Bununla birlikte, yönetimin koyduğu yasak ve başka kısıtlamalar nedeniyle 1950’lerin sonlarında adada hâlâ hiç Şahit bulunmuyordu. O sırada, Amerika Birleşik Devletlerinde yaşayan bir Tahiti yerlisi olan Agnès Schenck, kocası ve oğluyla birlikte Tahiti’ye dönmeye karar verdi. Neler olduğunu kendisi anlatıyor.
“Los Angeles’ta 1957’de yapılan kongrede Birader Knorr [Teşkilatın o zamanki başkanı] Tahiti’de Gökteki Krallık müjdecilerine büyük bir ihtiyacın olduğunu açıkladı. O sırada bir yıllık vaftizliydim ve birdenbire heyecanla şöyle dedim: ‘Öyleyse Tahiti’ye gidelim!’ İyi dostumuz olan iki aile, yani Neill ailesi ile Carano ailesi de sözlerimi duydu. Onlar da bizimle gelmekten sevinç duyacaklarını söylediler, fakat çok paramız yoktu. Kocam uzun süredir hastaydı ve oğlum da çok küçüktü. Bu yüzden oradan ayrılmak bizim için zordu. Hedefimiz komşu cemaatlerden kardeşlerin kulağına gitti; bize para ve ev eşyaları gönderdiler. Böylece Mayıs 1958’de, yanımıza başka şeylerin yanında 36 çarşaf da alarak Tahiti’ye yelken açtık!
Tahiti’ye vardığımızda kendimi tamamen yabancı hissettim, çünkü adadan ayrılalı 20 yıl olmuştu. Vaaz etmeye başladık, fakat işimiz yasak altında olduğu için dikkatli olmak zorundaydık. Dergileri saklamalıydık ve sadece Mukaddes Kitabı kullandık. İlk olarak dergilere zaten abone olmuş kişilere şahitlik ettik.
Clyde Neill ve David Carano aileleriyle birlikte, 1958’de New York City’de yapılan uluslararası kongreden sonra bize katıldılar. Birlikte vaaz ediyor ve kardeşlerin evlerinde verilen konuşmaları dinlemeleri için insanları davet ediyorduk. Yavaş yavaş her şey yoluna girmeye başladı ve 15 kişilik bir Mukaddes Kitap tetkik grubu oluşturduk. Üç ay sonra Neill ve Carano aileleri ayrılmak zorunda kaldı çünkü vizelerinin süresi bitmişti. Bu yüzden kardeşler, yeterlik kazanan tüm ilgi gösterenlerin onların ayrılışından önce vaftiz edilmesine karar verdi. İlk vaftiz konuşmasının tercümanı olma ayrıcalığına sahip oldum. O fırsatta adanın yerlilerinden sekiz kişi Yehova’ya olan vakflarının simgesi olarak vaftiz edildiler. Sonra Neill ve Carano aileleri Amerika’ya döndü.
Vaaz etme işi sürdü. Küçük gruplara ayrılıp akşamları insanlara şahitlikte bulunuyorduk. İlgi gösteren kişilerle yapılan sohbetler çoğunlukla gece yarısına kadar sürüyordu. Bazen Protestan vaizler bile sohbetlere katılıyordu. 1959’da ilk cemaat oluştu. Daha sonra 1960’ta Yehova’nın Şahitlerinin yasal kurumunun hükümet tarafından resmen tanınması bizde büyük sevinç yarattı. Bu ilk yıllar sevinçle ve ruhi yönden doruk niteliğindeki olaylarla doluydu. Yehova ihtiyacın daha büyük olduğu bir yere taşınmakla ilgili kararımızı gerçekten bereketledi.” Hemşire Schenck şimdi 87 yaşında ve cemaatinde hâlâ sadık şekilde Yehova’ya hizmet ediyor.
İş İlerledi
Jacques ve Paulette Inaudi adlı iki Fransız şahit 1969’da özel öncü olarak Tahiti’ye gönderildi. Jacques şunları hatırlıyor: “Tahiti’ye vardığımızda orada sadece 124 müjdeci, Papeete’de bir cemaat ve yarımadadaki Vairao’da iki özel öncü vardı.” Yarımada Tahiti’ye bir kıstakla bağlanmıştı. “Yeryüzünde Barış” Uluslararası Kongresi yakında yapılacaktı. Jacques sözlerini şöyle sürdürüyor: “Bu, kongre düzenlemek konusundaki ilk deneyimim oldu. Gelecek konuklar için İngilizce bir program düzenlemeliydik, ilahiler için bir orkestra kurmalıydık ve iki temsilin provalarını yapmalıydık. Bu işin tümü sadece 126 müjdeciyle başarıldı. Eminim ki, bunun en büyük kısmını Yehova yaptı.” Katılımın 488 olması adadakiler için heyecan verici bir şeydi. Onların birçoğu, başka ülkelerden gelen Şahitlerle ilk kez karşılaşıyordu.
Kısa süre sonra, Jacques Inaudi seyahat eden nazır olarak tayin edildi. O çeşitli adaları ziyaret ederken, ilginin çok, fakat bu ilgiyi geliştirecek Gökteki Krallık müjdecilerinin sayısının az olduğunu gördü. Jacques “bu nedenle birçok aileyi ihtiyacın daha büyük olduğu yerlerde hizmet etmek üzere bu adalara taşınmaya teşvik ettim,” diyor. “Böylece yavaş yavaş iyi haber bu takımadalara da yayıldı.” Birader Inaudi 1969’dan 1974’e kadar seyahat eden nazır olarak hizmet etti, şimdi ise Tahiti’deki cemaatlerden birinde ihtiyardır.
Birader Inaudi’nin teşvikine karşılık verenlerden biri, 1958’de vaftiz edilmiş sekiz kişiden biri olan Auguste Temanaha idi. Şunları anlatıyor: “1972’de çevre nazırı Jacques Inaudi bizi Sociétè Adaları’na dahil olan Rüzgâraltı Adaları’ndan Huahine’ye taşınmak üzerinde düşünmeye teşvik etti. Bu konuda kararsızdım çünkü cemaatte sadece Mukaddes Kitap okumaları yapmıştım ve kendimi böyle bir sorumluluğu üstlenmeye yeterli görmüyordum. Bununla birlikte, Birader Inaudi bana durmadan ‘Merak etme, yapabilirsin!’ diyordu. Bir süre sonra kararımızı verdik. Böylece 1973’te her şeyi satarak üç küçük çocuğumuzla birlikte Huahine’ye taşındık.
Oraya vardığımızda, her şeyi, yani Kule tetkikini, Konuşma Yeteneğini Geliştirme İbadetini ve diğer şeyleri başlatmam gerektiğini gördüm. Bu kolay olmadı, fakat Yehova’nın koruması ve yardımını gördük. Birçok kere başımızı sokacak bir yer bulmamıza yardım etti. Daha sonra, muhalefet eden bir grup Şahitleri adadan atmaya çalıştığında yerel bir politikacı bizi savunmak üzere harekete geçti. Gerçekten, tüm bu günler boyunca Yehova bize göz kulak oldu.” Şimdi Huahine’de iki cemaat var; Fransızca konuşan 23 müjdecinin bulunduğu bir cemaat ve 55 müjdecinin bulunduğu bir Tahiti cemaati.
Hélène Mapu 1969’da bir özel öncü olarak yarımadada hizmet etmek üzere gönderildi. Hélène şöyle diyor: “Yarımadada büyük bir ilgi vardı ve kısa süre içinde birçok Mukaddes Kitap tetkiki başlattım.” Çok geçmeden Vairao’da küçük bir cemaat kuruldu, fakat ihtiyarlara ihtiyaç vardı. Zamanla 35 kilometre uzaktaki Papara’da yaşayan Colson Deane bu konuda yardım sağlayabildi. Birader Deane şunları anlatıyor: “Vairao’da hizmet edebilmek için işlerimizi çok iyi düzenlememiz gerekiyordu. Adanın öbür tarafında, Vairao’dan 70 kilometre uzaklıktaki Faaa’da çalışıyordum. İşten sonra eve koşmalı, ailemi alıp Vairao’ya gitmeliydim. Sonradan işim gereği Faaa’ya taşınmak zorunda kaldık. Hâlâ Vairao Cemaatini destekleyebilecek miydik? Oradaki kardeşlere yardım etmeyi gerçekten istiyorduk, bu yüzden devam etmeye karar verdik. İbadetin olduğu akşamlar gece yarısından önce eve geldiğimiz çok nadirdi; arabaları olmayanları evlerine taşımak için birkaç sefer yapmalıydık. Bunu beş yıl boyunca sürdürdük. Şimdi adanın bu tarafında dört cemaat olduğunu görmekten büyük sevinç duyuyoruz ve o günlerle ilgili güzel anılarımız var.”
Tahiti’de Bir Büro Oluyor
Gökteki Krallık müjdecilerinin Tahiti’deki sayısı 1974’te 199’a yükseldi. Ertesi yıl Yönetim Kurulunun o zamanki başkanı N. H. Knorr ve başkan yardımcısı F. W. Franz, Fransız Polinezyası’nı ziyaret ettiğinde, buradaki vaaz etme işinin 3.500 kilometre uzaktaki Fiji’den değil, Tahiti’den yönetilmesinin daha yararlı olacağını gördü. Böylece 1 Nisan 1975’te Tahiti bürosu çalışmaya başladı ve çevre nazırı olan Alain Jamet büro nazırı olarak tayin edildi.
Birader Jamet birkaç yıl önce, Yehova’dan gelen harika nimetleri şöyle anlattı: “1975’ten beri iyi haberi Batı Avrupa genişliğinde bir alanı kapsayan sahamızdaki bütün adalara ve takımadalara götürmek üzere büyük çaba harcandı. Sonuçlar sevindiriciydi. 1983’te müjdecilerin sayısı 538’e çıktı. O yıl Paea’da Yehova’nın Şahitlerinin bürosu ve Beytel Evi için bir bina inşa edildi. Şimdi, Sociétè Adaları’ndaki 30 cemaatte, Tubuai Adaları’ndaki bir cemaatte ve cemaatlere tahsis edilmemiş sahadaki bir grupta, Markiz Adaları’ndaki bir cemaatte ve iki grupta ve Tuamotu ile Gambier Adaları’ndaki birçok grupta bulunan 1.900 müjdeci vardır. İbadetlere gelen ve sayıları durmadan artan yeni kişilerle ilgilenmek üzere birçok yeni İbadet Salonu inşa ediliyor—Markiz Adaları’nda üç ve Tahiti’de yedi tane. Geçen 20 yılda Yehova Tahiti tarlasını geliştirmekle ilgili çabalarımızı gerçekten bereketledi.”
Daha Yapılacak Çok İş Var
Fransız Polinezyası’ndaki büyümeyle ilgili beklentiler muhteşem. Yirmi üç Mart 1997’de tüm Fransız Polinezyası’nda İsa Mesih’in ölümünün Anılmasına Yehova’nın Şahitleriyle birlikte yaklaşık 5.376 kişi katıldı. İlgi gösteren bu kişilerin ruhi ihtiyaçlarını karşılamak üzere Mukaddes Kitaba dayalı yayınlarımız belli sayıdaki yöresel dilde hazırlanıyor. Tahiti diline ek olarak, Tuamotu Takımadaları ile Kuzey ve Güney Markiz Adaları’nda konuşulan Paumotu dilinde de yayın hazırlandı.
Devamlı büyüme ve güzel tecrübeler Gökteki Krallığın Tahiti’deki müjdecilerinin, Yehova’nın sevgisini ve sabrını daha iyi fark etmelerine yardım etti; O, Okyanusya’nın uzak adalarında da “bütün insanlar kurtulsunlar, ve hakikat bilgisine gelsinler” istiyor. (I. Timoteos 2:4) Tahiti’de ve Fransız Polinezyası’nın diğer adalarındaki Şahitler, Yehova’nın şu vaadine tam olarak iman ediyor: “Adalar beni bekliyecekler, ve bazuma güvenecekler.”—İşaya 51:5.
[Sayfa 26’daki harita]
(Ayrıntılı bilgi için yayına bakın)
Fransız Polinezyası’nın ihtiyaçlarıyla Tahiti bürosu ilgileniyor
AVUSTRALYA
[Sayfa 25’teki resim]
Soldan Sağa: Alain Jamet, Mary-Ann Jamet, Agnès Schenck, Paulette Inaudi ve Jacques Inaudi
[Sayfa 27’deki resim]
Yehova’nın Şahitlerinin Tahiti bürosu