Dinlerini Neden Bırakıyorlar?

ON DOKUZUNCU yüzyılın ortasında Prusya’da (şimdi kuzey Almanya) yaşayan birinin, belirli bir dine bağlı olmadığını söylemesi neredeyse hiç işitilmemiş bir şeydi. Aslında, sadece yaygın bir dinden çıkıp ayrılıkçı bir kiliseye geçmek bile kişiyi polis takibine maruz bırakabilirdi. Zaman ne kadar değişti!

Bugün, kiliselerden ayrılan Almanların sayısı daha önce görülmemiş ölçüde artmıştır. Her dört kişiden biri, hiçbir dine bağlı olmadığını söylüyor. Benzer bir eğilim, Avusturya ve İsviçre’de de görülüyor. Eğer üyelik, bir dinin hayatta kalmasını sağlayan kana benzetilirse, Alman yazar Reimer Gronemeyer’in ifade ettiği gibi, “Avrupa’daki kiliseler kan kaybediyor.”

Dini Neden Reddediyorlar?

Neden birçok insan kurumlaşmış dini reddediyor? Çoğunlukla ekonomik nedenlerle; çünkü bu eğilim özellikle üyelerin kilise vergisi ödemesi gereken ülkelerde görülüyor. Birçokları ‘Binbir zorlukla kazandığım para neden kiliseye gitsin?’ diyor. Bazıları, kilisenin sahip olduğu muazzam zenginlik ve güçten tiksiniyor. Onlar büyük olasılıkla Köln (Almanya) Kardinali Joachim Meisner’le aynı fikirdeler. Kardinal, kilisenin belki de serveti nedeniyle, maddi şeylerle çok fazla ilgilendiğini ve “Mesih’e iman göstermeyi yeterince” ciddiye almadığını söyledi.

Bazıları da kilisesini sıkıcı bulduğundan, kilisede ilgi çekici bir şey göremediğinden ve ruhi açlığını gideremediğinden kilisesinden ayrılıyor. Onlar, peygamber Amos tarafından önceden bildirilen bir açlığı yaşıyorlar. O, bundan şöyle söz etmişti: “Açlık . . . . ekmeğe acıkma değil, ve suya susama değil, ancak RABBİN sözlerini işitmeğe susama.” (Amos 8:11) Kendilerini neredeyse hiç beslemeyen dinlerini bırakıyorlar.

Karşılaşılan sorunlar gerçek olmakla birlikte, dinden tamamen vazgeçmek doğru bir tepki mi? Ekmeğe benzeyen bir şey gören aç bir adamı düşünün. Adam bunu yemeye çalışınca, talaştan yapıldığını anlıyor. Bu durumda, yemek yeme ve açlığını giderme düşüncesinden vazgeçer mi? Hayır, gerçek bir yiyecek arar. Benzer şekilde, bir din üyelerinin ruhi açlığını gidermiyorsa, onlar dinden tümüyle vaz mı geçmelidirler? Ruhi açlıklarını gidermek için bir yol bulmaya çalışmak daha akıllıca bir davranış olmaz mı? Sonraki makalenin gösterdiği gibi, birçokları bunu yaptılar.