1926: Yüz Yıl Önce

1926 yılı boyunca Yehova, cemaatin başı olan İsa Mesih aracılığıyla, kardeşlerin şunu anlamasını sağladı: Hayatlarındaki en önemli şey iyi haberi duyurmak olmalıydı. Sadık ve sağgörülü hizmetkâr bu amaçla yeni yayınlar çıkardı, toplantılarımızın içeriğinde değişiklikler yaptı ve Hıristiyanların, sorumluluklarını doğru şekilde anlamalarına yardım etti (Mat. 24:45). İyi haberin duyurulması için binalara ve baskı makinelerine ihtiyaç vardı ve kardeşler İsa Mesih’in yardımıyla bunları temin edebildi.

YENİ BİR YAYIN VE İBADETLERİN İÇERİĞİNDE DEĞİŞİKLİKLER

O güne kadar hizmette esas olarak Studies in the Scriptures (Kutsal Yazılar Üzerine Araştırmalar) adlı yayın kullanılıyordu. Nisan 1926’da bugünkü adıyla Uyanış! dergisinde, bunun yerini alacak Deliverance (Kurtuluş) başlıklı yeni bir kitap çıkacağı ilan edildi. Bu kitabın basılması için Beytel’deki kardeşler dakikada 22 kitap basabilen yeni bir baskı makinesi satın aldılar. Bundan sonra Mukaddes Kitap Tetkikçileri konuştukları herkese bu kitabı sunmaya başladı.

Mukaddes Kitap Tetkikçileri yıllardır ibadetlerde Studies in the Scriptures’ı inceliyordu ama mayıs ayından itibaren bunun yerine The Watch Tower makaleleri incelenmeye başlandı. Bunun ne gibi etkileri oldu?

Rutherford birader Illinois eyaletindeki bir cemaatten şöyle bir mektup aldı: “Bunker Hill’deki küçük cemaatimizden size sevgilerimizi gönderiyoruz. Pazar günleri teşkilatın o tarihler için uygun gördüğü [makaleleri] inceliyoruz. Bir ışık parlaması olduğunda bunun hemen bir makalede ele alınması çok güzel!”

“Işık parlamaları”, yani anlayışımızdaki netleşmeler Mukaddes Kitap Tetkikçilerinin iyi haberi duyurmaya odaklanmasına yardım etti. Örneğin “Kişilik mi Ahit mi?” başlıklı bir makale, sadece kişiliğimizi geliştirmeye çalışmanın, yani iyi ve nazik bir insan olmaya odaklanmanın bir Hıristiyanın hayatındaki en önemli şey olmadığına dikkat çekti. Çünkü buna odaklanan bir Hıristiyan için asıl görevi, yani iyi haberi duyurmak gölgede kalabilirdi. Makalede şu öğütlendi: ‘Yehova’yı seven biri O’nun emirlerine itaat eder ve O şöyle diyor: “Ben gerçek Tanrı’yım ve siz Benim şahitlerimsiniz.” Dolayısıyla her Hıristiyan Tanrı’ya şahitlik etmeye odaklanmalı.’

“Kurban ve Hizmet” başlıklı başka bir makale şunu vurguladı: Gerçek Hıristiyanlar Yehova’ya sevgilerini O’na sadakatle hizmet ederek gösterir. Makale tüm Mukaddes Kitap Tetkikçilerini dünyanın her yerinde, mümkün olduğunca çok insana, gayretle Yehova hakkında şahitlik edip iyi haberi duyurmaya teşvik etti (İşa. 43:10, 12; Mat. 24:14).

Kısa süre içinde bu değişikliklerin cemaatler üzerindeki etkileri görülmeye başlandı. Sadece birkaç hafta sonra, 15 Temmuz 1926 tarihli The Watch Tower dergisinde şu mektup yayımlandı: “Yakın zamanda çıkan ‘Kişilik mi Ahit mi?’ ve ‘Kurban ve Hizmet’ başlıklı makaleler bizim için çok canlandırıcı ve harekete geçirici oldu. Artık Gözcü Kulesi okuyup geçebileceğimiz bir dergi değil, onu derinlemesine incelememiz gerekiyor.” Mektubun sonunda şu sözler yer aldı: “Şimdiden bütün kardeşler daha çok cevap vermek istiyor ve bundan cemaat çok yarar görüyor.”

DUYURU İŞİNİN ÖNEMİNİ VURGULAYAN KONGRELER

Mayıs ayının sonunda birçok kardeşimiz Londra’daki bir kongre için bir araya geldi. O sırada Britanya’da bir işçi grevi vardı ve bu yüzden matbaalar çalışmıyordu. Bu nedenle Brooklyn Beyteli’ndeki kardeşlerimiz The Standard for the People (İnsanlık İçin Rehberlik) başlıklı kitapçığı basmak için gece gündüz çalıştılar ve bu kongre için fazladan 117.000 kitapçık bastılar.

29 Mayıs Cumartesi günkü kongre programında şu sözler yazılıydı: “Burada bulunan her kardeşi, Kral’ı ve Krallığı ilan etmeye teşvik ediyoruz. Sabah erkenden Alexandra Palace’a gidip Hizmet Departmanından bu konuda bilgi alabilirsiniz.” Ve hemen o cumartesi kardeşler bu kitapçığı hizmette kullanmaya başladı.

Toplamda 100.000’den fazla yayın dağıttılar. 15 Temmuz 1926 tarihli The Watch Tower’da şu sözler yer aldı: “Kardeşlerin içi içine sığmıyordu. Yehova’nın şu sözleriyle uyumlu hareket ettiklerini hissettiler: ‘Ben gerçek Tanrı’yım ve siz Benim şahitlerimsiniz.’”

Ertesi gün Royal Albert Hall’da Rutherford birader dünya güçlerinin geleceğini açıklayan bir konuşma yaptı. Kapılar açılır açılmaz, birkaç dakika içinde 13.000 kişi salonu doldurdu. Salona giremeyenler programı dışarıya yerleştirilen hoparlörler aracılığıyla dinledi.

Rutherford birader konuşmasında hükümetlerin Yehova’yı ve Krallığı reddettikleri için başarısızlığa uğradıklarını açıkladı. Ayrıca Milletler Cemiyeti’ni şiddetle kınadı ve ileride ortadan kalkacağını dile getirdi.

HİNDİSTAN’DAKİ DUYURU İŞİ

Londra’daki kongrede Rutherford birader, Sheffield şehrinden Edwin Skinner isimli bir kolportörle, yani öncüyle tanıştı. Edwin birader hizmet ettiği yere döndükten kısa bir süre sonra Rutherford birader ondan Londra’ya gelip kendisiyle görüşmesini istedi.

Edwin birader şöyle anlatıyor: “Bir şekilde yurtdışında hizmet etmeye davet edileceğimi hissettim. Ertesi gün Londra’ya gittim. Kendimi şuna iyice hazırlamıştım, eğer yabancı bir ülkede hizmet etmem istenirse tereddüt etmeden şöyle diyecektim: ‘Tamam olur.’ Edwin haklı çıktı. Rutherford birader ona “Hindistan’a gitmek ister misin?” diye sorunca, cevabı “Ne zaman yola çıkayım?” oldu.

Sadece 3 hafta sonra temmuz ayında Edwin ve gönüllü başka bir vaiz olan George Wright deniz yolculuğu yaparak Hindistan’a doğru yola çıktı. Edwin birader büro gözetmeni olarak hizmet etti ve Afganistan, Burma (Myanmar), Seylan (Sri Lanka), Hindistan ve İran’daki faaliyetin gözetiminden sorumluydu. Meshedilmiş bir birader olan Edwin 1990’da ölene dek 64 yıl boyunca Hindistan’da kaldı.

GEZİCİ GÖZETMENLER HİZMETTE ÖNDERLİK EDİYOR

Aşağı yukarı 1894’ten beri teşkilat Mukaddes Kitap Tetkikçilerinden oluşan gruplarla bir araya gelmeleri için gezici gözetmenler gönderiyordu. Temmuz 1926’da pilgrimler olarak bilinen bu gezici gözetmenlerin görevleri değişti. Ziyaretleri 1 günden 2 güne çıkarıldı ve artık hizmette her ay 100 saat harcamaları bekleniyordu.

Gezici gözetmen olan George Draper birader The Watch Tower’a yazdığı bir mektupta şöyle dedi: “Bir bekçi köpeğinden tehlikeye karşı etraftakileri uyarması beklenir. . . . . Fakat uyuyakalırsa o zaman havlayıp uyaramaz [İşa. 56:10].” George birader şunu fark etmişti, kardeşler hizmette insanları uyarmak konusunda uyanık olmalıydı. Onlara ne yardım edecekti? Şöyle devam etti: ‘Bunu yapabilmek için pilgrimler de dahil tüm kardeşler Gözcü Kulesi’ni incelemeli. Gözcü Kulesi’nden öğrendiğim şeyleri yüreğime ve zihnime yerleştirmeye çalışıyorum.’ Meshedilmişlerden olan George biraderin yaşamı 1938’de sona erdi.

NEW YORK CITY’DEKİ BÖLGE KONGRESİ

O yılın son büyük kongresi New York City’de 14-18 Ekim 1926 tarihlerinde düzenlendi. Yerel gazeteler Rutherford biraderin “Dünyada Yaşanacak En Büyük Savaş” konuşmasına ilanlarında yer vermeyi kabul etmişti. Ancak son anda bazı büyük gazeteler bölge kongresinin ilanını gazetede yayımlamaktan vazgeçti.

Kardeşler durumu kamuoyuna duyurmaya karar verdi. 15 Ekim Cuma günü R. J. Martin birader Against the People (Halktan Gizlenen Gerçekler) başlıklı yeni bir broşür çıktığını duyurdu. Bu broşür hem gazetelerin yaptıklarını anlatıyor hem de Rutherford biraderin konuşmasını ilan ediyordu. Martin birader şunları söyledi: “Kendi matbaalarımızda basım yapmaya başladık. Ve bizim çocuklar 1.250.000 broşür basana kadar nefes almadan çalışacak. Kardeşlerimizden bu kongre süresi boyunca bu broşürleri dağıtmalarını isteyeceğiz.” O günkü program sona erdiğinde kardeşler hemen bunu yapmaya başladı. O akşam 300.000 adet broşür dağıtılmıştı.

Hafta sonu da faaliyet devam etti ve toplamda 1 milyonu aşkın broşür dağıtıldı. Ayrıca bu gayretli kardeşlerimiz 3.783 adet Deliverance kitabı ve 35.140 adet kitapçık dağıttılar.

17 Ekim Pazar günü saat 3’te yaklaşık 12.000 kişi Rutherford biraderin konuşmasını dinledi. Konuşmadan sonra ilgi gösteren insanlar daha fazla bilgi almak istedi. O gün 9.000’den fazla kitap dağıtıldı. O zamana dek hiçbir kongrede bu kadar çok kitap dağıtılmamıştı.

ADAMS SOKAĞI 117’DEKİ BİNA

Yayınlara duyulan talep arttıkça Brooklyn’deki sorumlu kardeşler matbaanın genişletilmesi gerektiğini fark etti. Yıllardır yayınlarımız Concord Sokağı 18’deki kiralık bir binada basılıyordu. Ama bu bina matbaanın genişletilmesi için uygun değildi. Bu nedenle kardeşler oraya yürüyüş mesafesinde olan Adams Sokağı’nda bir arsa satın aldılar. Oraya 8 katlı bir bina inşa etmeye başladılar. Böylece eskisinden neredeyse iki kat büyük bir matbaaları oldu.

Adams Sokağı 117’deki bu bina 1927’de kullanılmaya başlanacaktı. Bu sayede kardeşler daha kapsamlı bir büyümeye hazırlıklı olacaklardı. 1927’den itibaren büyük bir artış yaşanacak ve teşkilat gitgide arınacaktı. Böylece 1931 yılında Tanrı’nın toplumu Yehova’nın Şahitleri ismini layıkıyla taşıyabilecekti.