Davut hayatı boyunca çok zor şeyler yaşadı ve bu yüzden gözyaşlarına boğuldu. Başkaları ona düşmanca davrandı, hatta güvendiği kişiler ona ihanet etti (1. Sam. 19:10, 11; 2. Sam. 15:10-14, 30). Davut çok dertlendiği bir dönemde şöyle yazdı: “İç çekmekten bitkin düştüm; bütün gece ağlamaktan sırılsıklam oldu yatağım, sedirime sel gibi akıyor gözyaşlarım” (Mezm. 6:6). Davut, başkalarının düşmanca davranışlarına rağmen Yehova’nın kendisini sevdiğinden emindi. Şöyle yazdı: “Yehova ağlayışımı duyacak” (Mezm. 6:8). Bugünün ayetindeki sözlerde Yehova’nın sevgisini şairane bir dille tasvir etti. Sanki Yehova onun gözyaşlarını tulumunda biriktiriyor ya da kitabına kaydediyordu. Başka sözlerle Davut şundan emindi: Yehova onun yaşadığı acıyı görüyordu ve bunu unutmuyordu. Ayrıca gökteki Babası onun yaşadığı zorlukları görmekle kalmıyor, neler hissettiğini de çok iyi biliyordu. Davut’un bundan hiç kuşkusu yoktu. w24.12 22 p. 11-12

Sadece olgun olmak yeterli değildir. Olgunluğumuzu sürdürmek için de çok çaba göstermeliyiz. Kendimize aşırı güvenmeyelim ve Yehova’yla ilişkimizi güçlendirmeye ihtiyacımızın olmadığını düşünmeyelim (1. Kor. 10:12). İlerleyip ilerlemediğimizi görmek için ‘kendimizi sürekli sınayalım’. Elçi Pavlus, Koloselilere yazdığı mektupta olgunluğu sürdürmenin önemini vurguladı. Onlar ruhen yetişkin Hıristiyanlar olsalar da bu dünyanın düşünüşünden etkilenmemek için dikkatli olmalıydılar (Kol. 2:6-10). Anlaşılan Epafras, Kolose’deki kardeşleri iyi tanıyordu. ‘Olgunluklarını sonuna dek koruyabilmeleri için’ sürekli dua ediyordu (Kol. 4:12). Peki bundan hangi dersi çıkarabiliriz? Hem Pavlus hem de Epafras olgunluğumuzu koruyabilmek için çaba göstermemizin ve Tanrı’dan yardım almamızın ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Onlar Kolose’deki kardeşlerin her ne yaşarlarsa yaşasınlar olgun Hıristiyanlar olarak kalmalarını istiyordu. w24.04 6 p. 16-17

Tanrı korkusuna sahip olan biri Yehova’yı öyle çok sever ki, O’nu üzecek bir şey yapmaktan korkar. Böyle biri doğruyla yanlış, yalanla hakikat arasındaki farkı öğrenmeye çalışır. Çünkü doğru olanı yapıp Yehova’nın onayını kazanmak ister (Özd. 2:3-6; İbr. 5:14). Öte yandan, Yehova’dan çok insanlardan korkarsak doğru olmayan şeylere kanabiliriz. Vaat Edilmiş Toprakları keşfe giden 12 adamı düşünelim. 10 kişi olumsuz haber getirmişti. Çünkü onların Kenanlılara duydukları korku Yehova’ya olan sevgilerinden daha büyüktü. Diğer İsrailoğullarına şöyle dediler: “Biz o halkın karşısına çıkamayız, onlar bizden güçlü” (Say. 13:27-31). Gerçekten de insani bakış açısından Kenanlılar daha güçlüydü. Ama bu 10 adam Kenanlıları yenemeyeceklerini söylerken önemli bir şeyi gözden kaçırıyorlardı: Yehova’yı hiç hesaba katmıyorlardı. w24.07 9 p. 5-6