Eylül

Sadece olgun olmak yeterli değildir. Olgunluğumuzu sürdürmek için de çok çaba göstermeliyiz. Kendimize aşırı güvenmeyelim ve Yehova’yla ilişkimizi güçlendirmeye ihtiyacımızın olmadığını düşünmeyelim (1. Kor. 10:12). İlerleyip ilerlemediğimizi görmek için ‘kendimizi sürekli sınayalım’. Elçi Pavlus, Koloselilere yazdığı mektupta olgunluğu sürdürmenin önemini vurguladı. Onlar ruhen yetişkin Hıristiyanlar olsalar da bu dünyanın düşünüşünden etkilenmemek için dikkatli olmalıydılar (Kol. 2:6-10). Anlaşılan Epafras, Kolose’deki kardeşleri iyi tanıyordu. ‘Olgunluklarını sonuna dek koruyabilmeleri için’ sürekli dua ediyordu (Kol. 4:12). Peki bundan hangi dersi çıkarabiliriz? Hem Pavlus hem de Epafras olgunluğumuzu koruyabilmek için çaba göstermemizin ve Tanrı’dan yardım almamızın ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Onlar Kolose’deki kardeşlerin her ne yaşarlarsa yaşasınlar olgun Hıristiyanlar olarak kalmalarını istiyordu. w24.04 6 p. 16-17

Tanrı korkusuna sahip olan biri Yehova’yı öyle çok sever ki, O’nu üzecek bir şey yapmaktan korkar. Böyle biri doğruyla yanlış, yalanla hakikat arasındaki farkı öğrenmeye çalışır. Çünkü doğru olanı yapıp Yehova’nın onayını kazanmak ister (Özd. 2:3-6; İbr. 5:14). Öte yandan, Yehova’dan çok insanlardan korkarsak doğru olmayan şeylere kanabiliriz. Vaat Edilmiş Toprakları keşfe giden 12 adamı düşünelim. 10 kişi olumsuz haber getirmişti. Çünkü onların Kenanlılara duydukları korku Yehova’ya olan sevgilerinden daha büyüktü. Diğer İsrailoğullarına şöyle dediler: “Biz o halkın karşısına çıkamayız, onlar bizden güçlü” (Say. 13:27-31). Gerçekten de insani bakış açısından Kenanlılar daha güçlüydü. Ama bu 10 adam Kenanlıları yenemeyeceklerini söylerken önemli bir şeyi gözden kaçırıyorlardı: Yehova’yı hiç hesaba katmıyorlardı. w24.07 9 p. 5-6

Yehova’nın, insanları yargılarken her zaman doğru kararı verdiğine güvenebilir miyiz? Evet. İbrahim de güveniyordu. Çünkü o ‘tüm dünyanın hâkiminin’ kusursuz, hikmetli ve merhametli olduğunu anlamıştı. Yehova, oğlu İsa’yı da bu konuda eğitti ve insanları yargılama işini ona devretti (Yuhn. 5:22). Hem Yehova hem de İsa her insanın yüreğini görebilir (Mat. 9:4). Bu yüzden onların, insanları yargılarken her zaman doğru kararı vereceğine güvenebiliriz. Yehova’nın her zaman en iyisini bildiğine güvenelim. İnsanları yargılamaya yeterli olan Yehova’dır, biz değiliz (İşa. 55:8, 9). Bu yüzden bu işi O’na ve Oğluna bırakalım. Kralımız İsa, Babasının adaletini ve merhametini kusursuz şekilde yansıtıyor (İşa. 11:3, 4). w24.05 7 p. 18-19

İsa’nın Natanael’le tanıştığı zamanı düşünelim. Bu olaydan, dürüst biri olmanın çok önemli olduğunu öğreniyoruz. Filipus, İsa’yla tanışması için Natanael’i getirdiğinde çok ilginç bir şey oldu. İsa Natanael’i daha önceden tanımıyor olsa da onun hakkında şöyle dedi: “İşte, kendisinde hileden eser olmayan gerçek bir İsrailli” (Yuhn. 1:47). İsa Natanael’in bu yönünün kuvvetli olduğunu gördü. Tabii Natanael de bizim gibi kusurluydu. Ama onda yapmacık ya da samimiyetsiz bir tutum yoktu. Bu İsa’nın hoşuna gitti ve onu övdü. Yehova’nın, 15. Mezmur’da dile getirdiği taleplerin çoğu başkalarına nasıl davrandığımızla ilgilidir. Mezmur 15:3 Yehova’nın konuğu olan biri hakkında şöyle der: “Diliyle iftira atmaz. Arkadaşına kötülük etmez, yakın dostunu karalamaz.” Böyle olumsuz konuşmalar başkalarına ciddi şekilde zarar verebilir (Yak. 1:26). w24.06 10 p. 7, 9; 11 p. 10

Hizmet için hazırlık yaparsanız, insanlarla konuşurken kendinizi daha rahat hissedersiniz. İsa öğrencilerini hizmete göndermeden önce hazırlık yapmalarına yardım etti (Luka 10:1-11). Onlar İsa’dan öğrendiklerini uygulayınca güzel sonuçlar elde ettiler ve büyük sevinç duydular. Hizmete çıkmadan önce nasıl hazırlık yapabilirsiniz? Ne hakkında konuşacağınızı ve bunu kendi sözlerinizle nasıl açıklayabileceğinizi düşünün. Sahanızdaki insanlar size nasıl karşılık verebilir? Gelebilecek birkaç cevabı düşünün. Ardından bunlara nasıl karşılık verebileceğinizi belirleyin. İnsanlarla konuşurken sakin olun, gülümseyin ve samimi davranın. w24.04 16 p. 6-7

İyi haberi duyurmamızın en önemli nedeni Yehova’yı ve kutsal ismini sevmemizdir. Hizmete çıkmak çok sevdiğimiz Tanrı’yı yüceltmenin bir yoludur. Şu sözlere tüm yürekle katılıyoruz: “Yehova Tanrımız, ihtişam, yücelik ve güç Sana yaraşır.” İhtişamın ve yüceliğin Yehova’ya ait olduğunu nasıl gösterebiliriz? ‘Her şeyi yaratanın’ O olduğunu gösteren kanıtları başkalarına anlatabiliriz. Varlığımızı O’na borçlu olduğumuzu anlamalarına yardım edebiliriz. Peki ya gücün O’na yaraştığını nasıl gösterebiliriz? Koşullarımız izin verdiğince zamanımızı, enerjimizi ve sahip olduğumuz şeyleri hizmet için kullanarak (Mat. 6:33; Luka 13:24; Kol. 3:23). Evet, Yehova hakkında konuşmayı seviyoruz çünkü O’nu çok seviyoruz. Ayrıca O’nun ismi ve kişiliği hakkında da konuşmadan duramıyoruz. w24.05 17 p. 11

Yehova bize şimdi huzur ve mutluluk veriyor, gelecekte ise sonsuz yaşam verecek. O’nun bizleri ödüllendirmek istediğine ve bunu yapacak gücü olduğuna tamamen güvenebiliriz. Böyle bir güven bizde O’na elimizden geleni verme isteği uyandırır. Tıpkı Tanrı’nın geçmişteki sadık kulları gibi. Buna bir örnek birinci yüzyılda yaşamış Timoteos’tur (İbr. 6:10-12). Timoteos, yaşayan Tanrı’ya ümit bağladı (1. Tim. 4:10). Bu yüzden Yehova ve başkaları için çok çalıştı. Peki o neler yaptı? Pavlus onu cemaatte ve hizmette etkili bir öğretmen olması için teşvik etti. O ayrıca hem genç hem de yaşlı kardeşler için iyi bir örnekti. Bazen zor görevler aldı. Örneğin sevgi dolu, fakat net öğütler vermesi gerekiyordu (1. Tim. 4:11-16; 2. Tim. 4:1-5). Timoteos şundan emin olabilirdi: Yehova onun tüm yaptıklarını ödüllendirecekti (Rom. 2:6, 7). w24.06 22-23 p. 10-11

Yehova halkını uyarmak ve düzeltmek için sık sık peygamberlerini gönderdi. Örneğin Yeremya aracılığıyla şöyle dedi: “Ey dönek İsrail, Bana dön. . . . . Size öfkeyle yüzümü asmayacağım, çünkü Ben vefalıyım. . . . . Sonsuza dek kızgın kalmayacağım. Yeter ki işlediğin suçu fark et; çünkü Tanrın Yehova’ya karşı geldin” (Yer. 3:12, 13). Yoel aracılığıyla şöyle dedi: “Bütün yüreğinizle Bana dönün” (Yoel 2:12, 13). Yehova İşaya’dan şu sözleri iletmesini istedi: “Temizlenin, kötü davranışlarınızı gözümün önünden yok edin, kötülük yapmaktan vazgeçin” (İşa. 1:16-19). Hezekiel aracılığıyla da şu mesajı iletti: “Ben kötü kişinin ölümünden hiç zevk alır mıyım? . . . . Kötü yollarından dönüp yaşamasından sevinç duymaz mıyım? . . . . Ben kimsenin ölmesinden zevk almam. . . . . Bu yüzden ey sizler, yolunuzdan dönün ve yaşayın!” (Hez. 18:23, 32). Yehova, insanların tövbe ettiğini görünce çok mutlu olur. Çünkü onların sonsuza dek yaşamasını ister. w24.08 9 p. 5-6

Yehova toplumundaki herkese ruhi gıda, rehberlik ve korunma sağlıyor. Ev sahibimiz Yehova’nın ayrımcılık yapmadığını gösteren bir kanıt, dünya çapında insanların Kutsal Kitaba ulaşabilmesidir. Kutsal Yazılar orijinal olarak İbranice, Aramca ve Yunanca yazılmıştır. Peki Tanrı’nın Sözünü bu dillerde okuyabilen insanların Yehova’yla daha yakın bir ilişkisi mi var? Hayır, böyle söyleyemeyiz (Mat. 11:25). Yehova’nın bizi konukları olarak davet etmesi için yüksek eğitim almamıza ya da Kutsal Yazıları orijinal dillerinde okumamıza gerek yok. Eğitim seviyemiz ne olursa olsun, Yehova dünya çapındaki herkese hikmetinden faydalanma fırsatı veriyor. Sözü olan Kutsal Kitap binlerce dile tercüme edilmiştir. Bu sayede insanlar Kutsal Kitap öğretilerini ve Yehova’yla nasıl dost olabileceklerini öğrenebilirler (2. Tim. 3:16, 17). w24.06 6-7 p. 13-15

İsa’nın önceden bildirdiği gibi Yeruşalim’in yıkımı yakındı. Hıristiyanlar kalan zamanı hazırlık yaparak değerlendirmeli, iman ve tahammül gibi önemli nitelikler geliştirmelilerdi (İbr. 10:25; 12:1, 2). Yakında bizler çok daha büyük sıkıntılar yaşayacağız (Mat. 24:21; Vah. 16:14, 16). Bu yüzden Yehova’nın o dönemdeki Hıristiyanlara verdiği öğütleri incelemek bize de yarar sağlayabilir. Elçi Pavlus, İbranilere yazdığı mektupta, onları Tanrı’nın Sözünü derinlemesine incelemeye teşvik etti (İbr. 5:14–6:1). İbranice Kutsal Yazılardan alıntılar yaparak, Hıristiyanların ibadet etme şeklinin Yahudilerinkinden çok daha üstün olduğunu açıkladı. Pavlus, Hıristiyanların hakikat hakkında derin bir bilgiye ve anlayışa sahip olmasını istiyordu. Bundan ne kadar büyük yarar göreceklerinin farkındaydı. Bu sayede yanlış öğretileri ayırt edebilecek ve bunların peşinden sürüklenmeyeceklerdi. w24.09 8 p. 2-3; 9 p. 6

İsa’nın öğrencilerinin teşvike ihtiyacı vardı. Neden? Bazıları onun ardından gidebilmek için evlerini, ailelerini ve işlerini geride bırakmıştı (Mat. 19:27). Bazıları da İsa’nın öğrencisi olduğu için toplum tarafından dışlanıyordu (Yuhn. 9:22). Onlar İsa’nın vaat edilen Mesih olduğuna inandıkları için bu özverilerde bulunmuştu (Mat. 16:16). Fakat efendileri idam edilince hayal kırıklığına ve umutsuzluğa kapıldılar. Şüphesiz İsa, öğrencilerinin kederini ruhi bir zayıflık olarak görmedi. Yaşadıkları acı kayıptan dolayı böyle hissettiklerini biliyordu. Bu yüzden diriltildiği ilk günden itibaren dostlarını güçlendirmeye odaklandı. Örneğin, mezarının başında ağlayan Mecdelli Meryem’e göründü (Yuhn. 20:11, 16). Emmaus’a giden iki öğrenciyle konuştu. Ayrıca Elçi Petrus’a göründü. w24.10 13 p. 5-6

Anne babalar, Yaratıcıya neden inandığını savunması için çocuğunuzu hazırlayın. Jw.org’daki “Gençler Soruyor – Yaratılış mı? Evrim mi?” makale dizisini birlikte incelemekten yarar görebilirsiniz. Bunu yaptıktan sonra çocuğunuzdan, ikna edici bulduğu açıklamalardan birini seçmesini isteyin. Ardından bunun üzerinde konuşun. Arkadaşları konuşmaya istekliyse, çocuğunuzu basit bir şekilde mantık yürütmeye teşvik edin. Örneğin arkadaşı belki şöyle diyebilir: “Ben görmediğim şeylere inanmam ve Tanrı’yı göremiyorum.” Çocuğunuz da şöyle bir örnek verebilir: “Şehirden çok uzakta, ıssız bir ormanda yürüdüğünü düşün. İleride karşına bir çeşme çıkıyor. Herhalde bu çeşmenin kendiliğinden oluştuğunu düşünmezdin. Aynı şey evren için de geçerli değil midir? Evreni de biri yapmış olamaz mı?” w24.12 18 p. 16

Hepimiz önemli kararlar verirken rehberliğe ihtiyaç duyarız. Bu rehberliği ihtiyarlardan ya da diğer olgun Hıristiyanlardan alabiliriz. Bizden yaşça büyüklerse, onların öğütlerinin modasının geçtiğini ve işe yaramayacağını düşünmemeliyiz. Yehova, yaşı ilerlemiş kişileri dinlememizi ister. Sonuçta onların tecrübe, anlayış ve hikmet kazanmak için bizden daha çok zamanı oldu. Kutsal Kitap devirlerinde Yehova, halkını teşvik etmek ve onlara rehberlik sağlamak için yaşı ilerlemiş sadık kişileri kullandı. Örneğin Musa, Davut ve Elçi Yuhanna’yı düşünelim. Onlar farklı dönemlerde ve farklı koşullarda yaşadılar. Yaşamlarının sonlarına geldiklerinde, kendilerinden daha genç olanlara yararlı nasihatlerde bulundular. Bu imanlı adamlardan her biri Yehova’ya itaat etmenin önemine dikkat çekti. Genç ya da yaşlı olalım hepimiz bu öğütlerden faydalanabiliriz (Rom. 15:4; 2. Tim. 3:16). w24.11 8 p. 1-2

Tanrı Nuh’un döneminde insanların kan yemesini yasaklamıştı (Başl. 9:3, 4). Daha sonra, eski İsrail milletine verdiği Kanunda da bu yasağı tekrarlamıştı. Kan yiyen biri öldürülmeliydi (Lev. 7:27). İsa da Kanuna uyulması gerektiğini savunuyordu (Mat. 5:17-19). Bu yüzden şundan emin olabiliriz: O bedenini gerçekten yemeleri ve kanını gerçekten içmeleri gerektiğini kastetmiyordu. İsa’nın sözleri mecaz anlamdaydı. Tıpkı Samiriyeli kadınla arasındaki sohbette olduğu gibi. Ona şöyle demişti: “Benim kendisine vereceğim sudan içen bir daha asla susamaz. Ona vereceğim su, sonsuz yaşam vermek için içinde fışkıran bir su pınarı olur” (Yuhn. 4:7, 14). İsa Samiriyeli kadının belli bir sudan içerse sonsuz yaşamı elde edeceğini kastetmiyordu. Benzer şekilde Kefernahum’daki insanlara da, gerçek anlamda onun bedenini yer ve kanını içerlerse sonsuz yaşam alacaklarını söylemiyordu. w24.12 9 p. 4-6

Hıristiyan kocalar bu dünyanın kadınlarla ilgili benimsediği yanlış görüşe karşı dikkatli olmalıdır. Bunun bir nedeni, düşüncelerimizin davranışlarımızı şekillendirmesidir. Elçi Pavlus, Roma’daki meshedilmiş Hıristiyanları şöyle uyarmıştı: “Artık bu ortamın kalıbına girmeyin” (Rom. 12:1, 2). O bu sözleri, hakikati yeni kabul etmiş kişilere yazmamıştı. Dolayısıyla Pavlus’un bu öğüdü vermiş olması, onlardan bazılarının hâlâ bu dünyanın düşünce tarzının ve geleneklerinin etkisinde olduğunu gösteriyor. Bu yüzden Pavlus onları düşünce ve davranışlarını değiştirmeye teşvik etti. Bu öğüt bugün de Hıristiyan kocalar için geçerlidir. Çünkü üzücüdür ki onlardan bazıları dünyanın düşünce tarzından etkileniyor ve dahası eşlerine kötü davranıyor. w25.01 9 p. 4

İhtiyarların bugün çok yoğun bir hayatı var. Onlar incil vaizidir (2. Tim. 4:5). Tarla hizmetine gayretle önderlik ederler, cemaatin sahasındaki duyuru işini organize eder ve bizim de iyi haberi etkili şekilde duyurmamız ve öğretmemiz için eğitim verirler. Ayrıca merhametli ve tarafsız hâkimlerdir. Bir Hıristiyan ciddi bir günah işlediğinde, ihtiyarlar onun Yehova’yla ilişkisini onarmasına yardım ederler. Aynı zamanda bu biraderler cemaatin temiz kalmasına da dikkat eder (1. Kor. 5:12, 13; Gal. 6:1). Hepsinden önemlisi ihtiyarlar çobanlar olarak tanınır (1. Pet. 5:1-3). Onlar iyi hazırlanmış, Kutsal Yazılara dayanan konuşmalar yapar, cemaatteki herkesi tanımaya çalışır ve çobanlık ziyaretleri yaparlar. Bazı ihtiyarlar İbadet Salonlarının inşasına ve bakımına, kongrelerin düzenlenmesine yardım eder. Hastane İrtibat Heyetlerinde, Hasta Ziyaret Gruplarında çalışır ve bunun gibi birçok görev yerine getirirler. İhtiyarlar bizim için gerçekten çok çalışır. w24.10 20 p. 9

Kutsal Kitap’taki “fidyeyle kurtuluş” ifadesi, fidyenin ödenmesiyle birinin suçsuz bulunması ve serbest bırakılması anlamına gelir. Elçi Petrus bunu şöyle açıkladı: “Siz de bilirsiniz ki, atalarınızdan kalma boş yaşam tarzından kurtuluşunuz [orijinal dilde; “fidyeyle kurtuluşunuz, bedelle kurtuluşunuz”], altın, gümüş gibi geçici şeyler sayesinde değil, kusursuz ve lekesiz bir kuzu gibi olan Mesih’in değerli kanı sayesinde gerçekleşti” (1. Pet. 1:18, 19). Fidyemiz ödendiği için üzerimizde zalimce hüküm süren günah ve ölümden kurtulmamız mümkün (Rom. 5:21). Bu kurtuluş Mesih’in değerli kanı aracılığıyla, yani bizim için canını vermesi sayesinde gerçekleşti. Gerçekten de Yehova’ya ve İsa’ya büyük bir minnettarlık duyuyoruz. w25.02 5 p. 15-16

Nasıl tetikte olabiliriz? Özdeyişler’in 7. bölümünde anlatılan genç adamı düşünelim. O ahlaksız bir kadınla cinsel ahlaksızlık yaptı. 22. ayette genç adamın “hemen” kadının ardından gittiğini okuruz. Fakat önceki ayetlerden gördüğümüz gibi genç adam onu günaha adım adım yaklaştıran bazı şeyler yaptı. Bunlar nelerdi? Öncelikle akşam vakti ahlaksız kadının “evinin yakınındaki köşeden geçiyordu.” Sonra onun evine doğru yürüdü (Özd. 7:8, 9). Ardından kadını gördü ama yolunu değiştirmedi. Üstüne üstlük kadının onu öpmesine izin verdi ve onu dinlemeye başladı. Kadın ona paylaşma kurbanları sunduğunu anlattı. Herhalde amacı o kadar da kötü bir insan olmadığını göstermekti (Özd. 7:13, 14, 21). Genç adam böyle tehlikeli işlere kalkışmasaydı herhalde bu ayartıcı duruma yenik düşmeyecek ve günah işlemeyecekti. w24.07 16 p. 8-9; 19 p. 19

Yehova, toplumunda işlenen ciddi günahları görmezden gelmez. Yehova merhametli olsa da tövbe etmeyen günahkârların cemaatte kalmasına izin vermez. Tanrımızın merhametli olması, O’nun her şeyi kabul ettiği ya da standartlarını düşürdüğü anlamına gelmez (Yahd. 4). Aslında O, tövbe etmeyen günahkârların cemaatte kalmasına izin verseydi merhametsizce davranmış olurdu. Çünkü bu kişiler tüm cemaati tehlikeye atar (Özd. 13:20; 1. Kor. 15:33). Yine de Yehova kimsenin yok olmasını istemez. Mümkünse herkesin kurtulmasını ister. Yürek tutumlarını değiştiren, O’nunla ilişkilerini onarmak isteyen insanlara merhamet gösterir (Hez. 33:11; 2. Pet. 3:9). Bu yüzden Korintos’taki adam tövbe edip kötü yolundan döndüğünde Yehova cemaatin onu bağışlamasını ve ona kucak açmasını istedi. Bunun için de Elçi Pavlus’u kullandı. w24.08 17 p. 7; 18-19 p. 14-15

İsa koyunlar ve keçiler örneğinde insanları nasıl yargılayacağını anlattı. O, insanların meshedilmiş kardeşlerini destekleyip desteklemediğine bakacak (Mat. 25:31-46). Bunu ‘büyük sıkıntıda’, Armagedon’dan hemen önce yapacak (Mat. 24:21). Bir çobanın koyunları keçilerden ayırması gibi İsa da meshedilmiş kardeşlerini destekleyenleri bunu yapmayanlardan ayıracak. Kutsal Kitap Yehova’nın atadığı hâkim olarak İsa’nın insanları adil şekilde yargılayacağını söyler (İşa. 11:3, 4). O, insanların yaptıklarını, tutumlarını, söylediklerini ve meshedilmişlere olan davranışlarını dikkatlice gözlemliyor (Mat. 12:36, 37). İsa, meshedilmiş kardeşlerini ve onların yaptıklarını destekleyen kişileri biliyor olacak. Koyun benzeri kişilerin en önemli özelliklerinden biri İsa’nın meshedilmiş kardeşlerine duyuru işinde yardım etmeleridir. w24.09 20-21 p. 3-4

Bir şeyin doğruluğundan emin olmak için önce onu araştırmalıyız. Aklımızdan geçen şeyi Kutsal Kitabın bu konuda söyledikleriyle karşılaştırarak bunu yapabiliriz. Yehova’nın onu önemseyip önemsemediğiyle ilgili kuşkuları olan bir genci düşünelim. Şüphelerini gidermek için bir şeyler yapmazsa, Yehova için değersiz olduğuna inanacak. Bu yüzden bu konuyla ilgili Yehova’nın ne düşündüğünü anlamak için araştırma yapmalı. Kutsal Kitabı okurken sanki Yehova’nın sesini duyarız. Fakat kafamızda soru işareti olan konularda Yehova’nın ne düşündüğünü anlamak için Kutsal Kitabı okumaktan fazlasını yapmalıyız. Kuşkularımızı giderecek ayetleri bulmalı ve bunlar hakkında araştırma yapmalıyız. Teşkilatımız birçok inceleme aracı sağladı, bunlardan yararlanalım (Özd. 2:3-6). Duamızda Yehova’dan araştırmamızı yönlendirmesini ve sorularımıza cevap bulmamıza yardım etmesini isteyebiliriz. Ardından durumumuza uyan ilkeleri ve bilgileri bulmaya çalışabiliriz. w24.10 25 p. 4-5

Yehova, gururlu ve hırslı bir tutuma sahip olan hiç kimseyi desteklemez (1. Kor. 10:24, 33; 13:4). İsa’nın yakın dostları arasında bile yanlış güdülerle ayrıcalıklar almak isteyenler vardı. Yakup ve Yuhanna’nın durumuna bakalım. Onlar Krallıkta özel bir konuma sahip olmak istediler. Fakat İsa bu isteklerinden dolayı onları övmedi. Bunun yerine elçilerine şöyle dedi: “Aranızda kim büyük olmak isterse, hizmetçiniz olmalı, aranızda kim en önde olmak isterse hepinizin hizmetkârı olmalı” (Mar. 10:35-37, 43, 44). Bir birader ancak doğru güdüye sahipse, yani isteği kardeşlere hizmet etmekse, cemaati için hediye olabilir (1. Sel. 2:8). w24.11 15-16 p. 7-8

Kararlar verirken, sevgi niteliği bizde ‘başkasının yararını gözetme’ ve mütevazı olma isteği uyandırır (1. Kor. 10:23, 24, 32; 1. Tim. 2:9, 10). Bu sayede başkalarına olan sevgimizi ve saygımızı yansıtan bir karar verebiliriz. Eğer çok önemli bir konuda seçim yapıyorsanız, verdiğiniz kararı uygulamanın neler gerektireceğini düşünün. İsa, ‘masrafı hesap etmemiz’ gerektiğini söyledi (Luka 14:28). Bu yüzden, verdiğiniz kararın ne kadar zamana, paraya ve çabaya mâl olacağını düşünün. Bazı durumlarda ailenize danışabilirsiniz ve her birinizin bu kararı desteklemek için neler yapması gerektiğini tespit edebilirsiniz. Böyle bir plan yapmak neden önemlidir? Çünkü bu sayede kararınızda bazı değişiklikler yapmanız gerektiğini veya başka bir kararın daha iyi olacağını fark edebilirsiniz. Ayrıca ailenizi konuya dahil eder ve görüşlerini dinlerseniz, verdiğiniz kararın başarılı olması için sizinle işbirliği yapmaya daha istekli olurlar. w25.01 18-19 p. 14-15

İşaya ruhi cennette neden ‘kıvanç duyup sevinmemiz’ gerektiğini açıklıyor. Çünkü bu cennet Yehova’nın eseridir (İşa. 65:18, 19). Bu dünyadaki teşkilatlar insanları ruhen doyurmuyor. Yehova insanları bu kurak dünyadan çıkarıp ruhi cennetimize getiriyor. Bunu yaparken bizi kullanıyor. Hakikatte olduğumuz için birçok nimet tadıyoruz. Bu sayede sevinçten coşuyoruz. Başkalarının da bu nimetleri tadabilmesi için onlara yardım etmeye can atıyoruz (Yer. 31:12). Ruhi cennetin sakinleri olarak sahip olduğumuz ümitten dolayı da minnettarız ve büyük bir coşku duyuyoruz. Kutsal Kitapta şu vaatler yer alır: ‘Evler yapacağız, içinde oturacağız, bağlar kuracağız, meyvesini yiyeceğiz.’ Hiçbirimiz ‘boş yere emek vermeyeceğiz.’ Çünkü ‘Yehova’dan nimet göreceğiz.’ O bize güvenli, doyum veren ve anlamlı bir hayat vaat ediyor. Ayrıca Yehova her birimizin neye ihtiyacı olduğunu biliyor’ Ve ‘her canlıyı arzusuna göre doyuracak’ (İşa. 65:20-24; Mezm. 145:16). w24.04 22-23 p. 11-12

Yehova’ya tamamen güvendiğimizde O bizim için bir kaya gibi olur. Zor durumlarda bile O’na itaat etmenin yararımıza olduğunu biliriz (İşa. 48:17, 18). Desteğini gördüğümüzde O’na olan güvenimiz artar. Böylece Yehova’dan başka kimsenin yardım edemeyeceği durumlara hazırlıklı oluruz. Tıpkı devasa bir kaya gibi Yehova da sarsılmaz ve sabittir. O’nun kişiliği ve amacı asla değişmez (Mal. 3:6). Aden’deki isyandan sonra Yehova insanlıkla ilgili amacında değişiklik yapmadı. Tıpkı Elçi Pavlus’un dediği gibi, Yehova “kendini inkâr edemez” (2. Tim. 2:13). Bu ne anlama gelir? Ne olursa olsun ya da başkaları ne yaparsa yapsın Yehova kişiliğini, amacını ve standartlarını asla değiştirmez. Bunu bilmek, zor zamanlarımızda O’nun bize yardım edeceğine ve gelecekle ilgili vaatlerini yerine getireceğine olan güvenimizi artırır (Mezm. 62:6, 7). w24.06 27-28 p. 7-8

Eğer biriyle çıkıyorsanız evlenip evlenmeme kararı vermenize ne yardım edebilir? Birbirinizi yakından tanımak. Çıkmaya başlamadan önce muhtemelen kişi hakkında biraz bilgiye sahip oldunuz. Şimdiyse onun ‘yüreğindeki gizli insanı’ tanımak için bir fırsatınız var. Bu onun ruhi durumu, kişiliği ve düşünce tarzı hakkında daha fazla bilgi sahibi olmayı içerir. Zamanla şu gibi sorulara cevap verebilmelisiniz: “O benim için iyi bir eş olabilecek mi? (Özd. 31:26, 27, 30; Efes. 5:33; 1. Tim. 5:8). Birbirimizin duygusal ihtiyaçlarını karşılayabilecek miyiz? Birbirimizin kusurlarına katlanabilecek miyiz?” (Rom. 3:23). Şunu unutmayın: Önemli olan ne kadar ortak noktanız olduğu değil, farklılıklarınıza ne kadar uyum sağlayabildiğinizdir. w24.05 27 p. 5

Kral Davut çok ciddi günahlar işledi. Ama Natan günahını yüzüne vurduğunda Davut alçakgönüllü bir şekilde tövbe etti (Mezm. 51:3, 4, 17, üstyazı). Kral Hizkiya da Yehova’ya karşı günah işledi (2. Tar. 32:25). Hizkiya da tıpkı Davut gibi alçakgönüllü bir şekilde tövbe etti (2. Tar. 32:26). Sonuç olarak Yehova Hizkiya’yı ‘doğru olanı yapan’ iyi bir kral olarak gördü (2. Kral. 18:3). Ne öğreniyoruz? Günahlarımızdan tövbe etmeli ve bunları tekrarlamamak için elimizden geleni yapmalıyız. Bazen önemsiz gibi görünen bir konuda bile ihtiyarlardan öğüt alabiliriz. Bu durumda Yehova’nın ve ihtiyarların bizi sevmediğini düşünmeyelim. İsrail’deki iyi kralların bile öğüde ve düzeltilmeye ihtiyacı oldu (İbr. 12:6). Öyleyse bir konuda öğüt aldığımızda (1) alçakgönüllü bir şekilde karşılık verelim, (2) gerekli değişiklikleri yapalım ve (3) tüm yürekle Yehova’ya hizmet etmeye devam edelim. Evet, gerçekten tövbe edersek Yehova bizi bağışlayacak (2. Kor. 7:9, 11). w24.07 21 p. 8-9; 22 p. 11

Suç işleyen kişi, ihtiyarlar ona defalarca yardım etmeye çalışmış olsa da değişmeyi reddediyorsa aramızdan çıkarılır. Bu kişi yaptıklarıyla Yehova’nın standartlarına uymak istemediğini göstermiştir (2. Kral. 17:12-15; Tekr. 30:19, 20). Bu durumda bir ilan yapılır ve bu ilanda kişinin artık bir Yehova’nın Şahidi olmadığı söylenir. Bunun amacı kişiye kendini kötü hissettirmek değildir. Tersine cemaatteki kardeşlerin şu emre uymasını sağlamaktır: “Kişiyle görüşmeyi [ya da “arkadaşlığı”] kesin; böyle biriyle yemek bile yemeyin” (1. Kor. 5:9-11). Yehova’nın bunu istemesinin bir nedeni cemaatin iyiliğini düşünmesidir. Elçi Pavlus şöyle yazmıştı: “Azıcık mayayla tüm hamur mayalanır” (1. Kor. 5:6). Bir kişi tövbe etmez ve cemaatte kalmaya devam ederse diğer kardeşlerin Yehova’nın emirlerine uyma kararlılığını zayıflatabilir (Özd. 13:20; 1. Kor. 15:33). w24.08 27 p. 3-4

Bizler Yehova’nın yaptığı gibi başkalarına gerçek anlamda güç ve enerji veremeyiz. Fakat gücümüzü onların yararına kullanabiliriz. Örneğin, hasta ya da yaşlı kardeşlerimizin dışarıdaki işlerini halledebilir ya da ev işlerine yardım edebiliriz. Veya İbadet Salonunun temizliğine ya da bakımına yardım etmek için gönüllü olabiliriz. Sözlerimizin gücünü de hafife almayalım. İçten bir övgünün iyi geleceğini düşündüğünüz biri aklınıza geliyor mu? Ya da teselliye ihtiyacı olan bir kardeş var mı? Onlara yardım etmek için ilk adımı atmaya ne dersiniz? Onları ziyaret edebilir ya da telefonla arayabilirsiniz. Belki de bir kart yazabilir, mail ya da mesaj atabilirsiniz. Süslü ve etkileyici sözler söylemeniz gerektiğini düşünmeyin. Yürekten gelen birkaç basit söz bile kardeşinizin daha iyi hissetmesine ve bir gün daha sadık kalmasına yardım edebilir (Özd. 12:25; Efes. 4:29). w24.09 28 p. 8-10

Eğer bir süredir hizmet görevlisiyseniz ihtiyarlardan beklenen nitelikleri geliştirmek için muhtemelen çaba gösteriyorsunuz. Kutsal Kitabın “iyi bir iş” dediği bu hedefe ulaşmak istiyor musunuz? Bir ihtiyardan neler yapması beklenir? İhtiyarlar duyuru işine önderlik eder, kardeşlerine çobanlık etmek ve öğretim vermek için gayretle çalışırlar. Ayrıca sözleriyle ve davranışlarıyla cemaati güçlendirirler. Kutsal Kitap yerinde olarak gayretle hizmet eden ihtiyarlarımızın birer “hediye” olduğunu söyler (Efes. 4:8). İhtiyar olmak için nasıl yeterli duruma gelebilirsiniz? İhtiyarların karşılaması gereken talepler bir işe girerken talep edilenlerden çok farklıdır. Genelde, bir işe alınmak için işverenin aradığı becerilere sahip olmanız yeterlidir. Fakat ihtiyar olarak hizmet etmek istiyorsanız, duyuru ve öğretim işinde edindiğiniz becerilerden daha fazlasına ihtiyacınız var. İhtiyar olarak tayin edilmek için 1. Timoteos 3:1-7 ve Titus 1:5-9’da sayılan nitelikleri geliştirmeniz gerekir. w24.11 20 p. 1-3