“Hayatımız ve Hizmetimiz İbadeti Kitapçığı” İçin Kaynaklar

Hayatımız ve Hizmetimiz İbadeti Kitapçığı İçin Kaynaklar

9-15 MART

TANRI’NIN SÖZÜNDEKİ HAZİNELER | İŞAYA 43-44

İki Yüz Yıl Önceden Bildirilen Sözler

it “Koreş” p. 7

Koreş

Babil’in Fethi. Güçlü Babil’e saldırmaya hazırlanan Koreş bu noktadan itibaren, Kutsal Kitap’ta önceden bildirilen sözlerin gerçekleşmesinde önemli bir rol oynamaya başladı. Yeruşalim’in ve mabedin yeniden inşa edilmesiyle ilgili İşaya’nın bildirdiği sözlerde bu Persli yöneticiden adıyla söz edilir. Tanrı, Babil’i yıkması ve orada sürgünde olan Yahudileri serbest bırakması için onu seçmişti (İş 44:26–45:7). Bu sözler Koreş’in iktidara gelmesinden yüz elli yılı aşkın süre önce kaleme alınmıştı. Ayrıca anlaşılan daha Koreş doğmadan önce Yahuda ıssız hale gelmişti. Yine de Yehova Yahudileri kurtarmak için seçtiği ‘çobanın’ Koreş olacağını bildirdi (İş 44:28; ayrıca Ro 4:17 ile karşılaştırın). Önceden yapılan bu görevlendirmeden ötürü Koreş Tanrı’nın “meshettiği kişi” (mesih anlamına gelen İbranice maşiah ve Yunanca hristos kelimelerinin bir şekli) olarak adlandırıldı (İş 45:1). Tanrı’nın Koreş’i bu kadar uzun süre önce ‘ismiyle çağırması’ (İş 45:4) ismini doğumunda verdiği anlamına gelmiyordu. Yehova’nın, bu isimde bir adamın ortaya çıkacağını önceden bildiğini ve onu isimsiz bir şekilde değil, doğrudan ismiyle çağıracağını gösteriyordu.

it “Koreş” p. 17

Koreş

Koreş Yahudilere önceki putperest yöneticilerden çok daha farklı şekilde davrandı. II. Nabukadnezar’ın mabetten alıp Babil’e götürdüğü değerli eşyaları geri verdi, Lübnan’dan sedir kereste ithal edilmesi için kraliyet izni çıkardı ve inşaat masraflarının kraliyet hazinesinden karşılanması için ödenek ayrılmasını sağladı (Ezr 1:7-11; 3:7; 6:3-5). Kyros (Koreş) Silindiri’ne göre bu Pers hükümdarı, egemenliği altındaki farklı halklara karşı genel olarak insancıl ve hoşgörülü bir politika izledi. Orada onun şu sözleri yer alır: “Dicle’nin öte yakasındaki, tapınakları uzun zamandır harabe olan [daha önce adı geçen] kutsal şehirlere kalıcı tapınaklar kurdum ve oraya ait olan suretleri iade ettim. (Eskiden) oralarda yaşamış bütün insanları (da) toplayıp yaşadıkları yerlere geri gönderdim” (Ancient Near Eastern Texts, s. 316).

16-22 MART

TANRI’NIN SÖZÜNDEKİ HAZİNELER | İŞAYA 45-47

“Ben Tanrıyım, Benim Gibisi Yok”

it “Babil’deki Sürgünden Dönenler” p. 1

Babil’deki Sürgünden Dönenler

Bir zamanlar refah içinde olan Yahuda diyarı, MÖ 607’de Yahudi esirler Babil’e sürgün edildiği ve kalanlar Mısır’a kaçtığı için harabeye döndü ve içinde oturan kimse kalmadı (Yr 9:11). Fakat vefalı Tanrı halkını sonsuza dek sürgünde bırakmayacaktı. Yehova, halkının ‘Babil Kralı’na 70 yıl kulluk edeceğini’, ardından imanlı kişileri kurtaracağını bildirdi (Yr 25:11, 12; 29:10-14). Yenilmez gibi görünen Babil dünya gücü bile Yehova’nın, amacını gerçekleştirmesine engel olamazdı. Yahudilerin sürgünden dönmesi, Yehova’nın bildirdiklerinin mutlaka gerçekleştiğini ortaya koyar.

23-29 MART

TANRI’NIN SÖZÜNDEKİ HAZİNELER | İŞAYA 48-49

Yehova’nın Eğitiminden Yararlanın

it “Öğretmen, Öğretmek” p. 2

Öğretmen, Öğretmek

Yehova Tanrı kullarının Yaratıcısı, Yüce Eğitmeni ve Öğretmenidir (1Kr 8:36; Me 27:11; 86:11; 119:102; İş 30:20; 54:13). Sırf doğadaki eserler bile hikmeti sonsuz bir Tanrı’nın var olduğunu öğretir, büyük bir araştırma ve gözlem imkânı sunarlar. Bugüne kadar bunların yalnızca bir kısmı keşfedilmiştir (Ey 12:7-9). Ayrıca Yehova vahiy yoluyla insanlara adını, amaçlarını ve kanunlarını öğretmiştir (Çk 4:12, 15; 24:12; 34:5-7 ile karşılaştırın). Bu vahiyler Tanrı’nın Sözü olan Kutsal Kitap’ta bulunur ve O’nun isteğiyle ilgili doğru eğitim için temel sağlar (Ro 15:4; 2Ti 3:14-17). Tanrı’nın kutsal ruhu da bir öğretmen gibi görev yapar (Yhn 14:26).

Kutsal Kitap’tan İnciler

it “Kabul Vakti” p. 1-3

Kabul Vakti

Elçi Pavlus 2. Korintliler 6:2’de İşaya 49:8’de bildirilen şu sözlerden alıntı yaptı: “Yehova diyor ki, ‘Kurtuluş gününde sana yardım ettim, lütuf zamanında sana cevap verdim. Benimle halk arasında bir ahit olman, memleketi eski haline getirmen ve mirasları olan ıssız toprakları sahiplerine vermen için seni hep korudum.’” Anlaşılan bu sözler orijinal bağlamda, İsrail milletini temsil eden İşaya’ya hitaben söylenmişti (İş 49:3). Açıkça görülüyor ki bu ayette İsrailoğullarının memleketlerine döneceği önceden bildiriliyordu. Bu sözler ilk olarak, İsrailli tutsakların “Dışarı çıkın!” çağrısı alıp Babil’den serbest bırakıldığı dönemde gerçekleşti. Onlar memleketlerine döndüler ve harap olmuş topraklarını eski haline getirdiler (İş 49:9).

İkinci olarak bu sözler Mesih’e işaret ediyordu. 8. ayette “Benimle halk arasında bir ahit olman” ifadesi geçer. 6. ayette de Yehova, “hizmetkârı” hakkında “Seni milletlere ışık olarak verdim ki, sağlayacağım kurtuluş dünyanın en uzak yerlerine ulaşsın” der. Bu sözler Tanrı’nın “hizmetkârı” olan İsa Mesih’in hayatında gerçekleşti (İş 42:1-4, 6, 7’yi Mt 12:18-21 ile karşılaştırın). 8. ayette, “lütuf zamanında” Yehova’nın hizmetkârına ‘cevap verdiğini’ ve ‘yardım ettiğini’ görüyoruz. Dolayısıyla bu dönem İsa’nın yeryüzündeki hayatına atfediyor olmalı. İsa, ‘onu ölümden kurtarabilecek olan Tanrı’ya feryatlarla, gözyaşlarıyla yakarmış ve ricalarda bulunmuştu. Tanrı korkusuna sahip olduğu için de duaları işitilmişti’ (İb 5:7-9; ayrıca Yhn 12:27, 28; 17:1-5; Lu 22:41-44; 23:46 ile karşılaştırın). Bu nedenle “lütuf zamanı” Tanrı’nın Oğlu için ‘kurtuluş günüydü.’ Bu dönemde İsa sadakat konusunda kusursuz bir örnek bıraktı ve bunun sonucu olarak “ona itaat eden herkese sonsuz kurtuluşun yolunu açtı” (İb 5:9).

Üçüncü olarak da, Pavlus’un bu peygamberlik sözlerinden alıntı yapması, bu sözlerin meshedilmiş Hıristiyanlar için de geçerli olduğunu gösterir. Pavlus onlara “Tanrı’nın lütfundan yararlanmışken bunun amacını gözden kaçırmayın” dedi ve İşaya 49:8’i alıntıladı. Sonra da “İşte, Tanrı’nın asıl kabul vakti şimdidir. İşte, kurtuluş günü şimdidir” dedi (2Ko 6:1, 2). Bu Hıristiyanlar MS 33 yılının Pentekost’unda “Tanrı’nın İsraili” olmuştu (Ga 6:16). Ancak Tanrı’nın lütfuna layık olduklarını kanıtlamaları gerekiyordu. Bunu yaparlarsa “kabul vakti” onlar için “kurtuluş günü” olabilirdi.

6-12 NİSAN

TANRI’NIN SÖZÜNDEKİ HAZİNELER | İŞAYA 50-51

Kutsal Kitap’tan İnciler

it “Taş Ocağı” p. 2

Taş Ocağı

Yehova İşaya’nın ağzından konuşarak taş ocağı ve işleyişiyle ilgili etkileyici bir benzetme yaptı (İş 51:1). Sonraki ayette gördüğümüz gibi, “kaya” ifadesiyle İsrail milletinin babası olan İbrahim kastediliyor olmalı. “Taş ocağı” ifadesiyle de anlaşılan Sara kastediliyordu. İsrail’in atası İshak onun rahminden çıkmıştı (İş 51:2). Fakat İshak Tanrısal güçle ve mucizevi şekilde dünyaya geldiği için taş ocağıyla ilgili benzetmenin daha büyük bir anlamı olabilir. Tekrar 32:18 Yehova’nın İsrail’e “hayat veren kaya” olduğunu söyler ve O’ndan bu milleti “dünyaya getiren [İş 51:2’de Sara için kullanılan aynı fiil] Tanrı” olarak bahseder.

27 NİSAN–3 MAYIS

TANRI’NIN SÖZÜNDEKİ HAZİNELER | İŞAYA 56-57

Tanrımız Yehova Olduğu İçin Çok Mutluyuz

it “Yeryüzü” p. 21

Yeryüzü

Yeryüzü ifadesi insanlığın daha sağlam ve daha istikrarlı yönlerini sembolik olarak anlatmak için de kullanılır. İnsanlığın huzursuz ve istikrarsız yönleri ise bir türlü yatışmayan denizle simgelenir (İş 57:20; Yk 1:6; Yhd 13; ayrıca Vh 12:16; 20:11; 21:1 ile karşılaştırın).

it “Barış” p. 3

Barış

Barış Kazanmak. Yehova barış Tanrısıdır (1Ko 14:33; 2Ko 13:11; 1Se 5:23; İb 13:20), barışın kaynağıdır (Sy 6:26; 1Ta 22:9; Me 4:8; 29:11; 147:14; İş 45:7; Ro 15:33; 16:20) ve barış O’nun ruhunun meyvesini oluşturan niteliklerden biridir (Ga 5:22). Bu nedenle, yalnızca Tanrı’yla barış içinde olanlar gerçek barışa ve huzura sahip olabilir. Ciddi günahlar, bir kişinin Tanrı’yla ilişkisini zedeler ve huzursuz hissetmesine sebep olur. Mezmur yazarı şöyle demişti: “Günahımın huzursuzluğu iliklerime dek işledi” (Me 38:3). Barışa ve huzura sahip olmak isteyenler “Kötü olana sırt çevir ve iyi olanı yap” öğüdüne uymalıdır (Me 34:14). Doğruluk yoksa barış da yoktur (Me 72:3; 85:10; İş 32:17). Bu yüzden kötüler barışa sahip değildir (İş 48:22; 57:21; ayrıca İş 59:2-8 ile karşılaştırın). Öte yandan Yehova’ya tam bir bağlılık duyan, kanununu seven (Me 119:165) ve emirlerine uyan kişiler (İş 48:18) barışa sahiptir.