Болангизга нима тўғри ва нима нотўғри эканини айтишнинг ўзи етарли эмас. Масалан, қуйидаги саволлар асосида у билан мулоҳаза юритиб кўрсангиз яхши бўларди: «Нега бизга ёқимли бўлиб туюлган нарсалар Муқаддас Китобда ман этилади? Муқаддас Китобдаги меъёрлар доим фойдали эканига мени нима ишонтиряпти?» (Ишаё 48:17, 18) Сувга чўммоқчи бўлган фарзандга бошқа бир нарса — масиҳий бўлиш масъулияти борасида мулоҳаза юритишга кўмаклашиш керак. Бунинг қандай фойдаси бор? Бу арзигуликми? Қандай қийинчиликлар бор? Нега қийинчиликларга қараганда фойдаси анча кўпроқ? (Марк 10:29, 30) Одам сувга чўмгандан кейин буларга дуч келиши ҳеч гап эмас. Шу боис, жиддий қадам босишдан олдин булар ҳақда яхшилаб ўйлаб кўриш лозим. Фарзандларга булар тўғрисида чуқур фикр юритишига кўмаклашсангиз, уларда ўрганганларига ишонч ҳосил қилиш эҳтимоли кўпроқ бўлади. Қанақасига? Муқаддас Китобдаги меъёрлар ҳамиша уларнинг манфаати учун хизмат қилади. w17.12 21- саҳ., 14–15- хб.

Азиз биродару опа-сингиллар, кўпларингиз жиддий касалликлар билан курашиб келяпсиз. Бошқалар ёши ўтиб бораётганига қарамай, кекса қариндошларига ғамхўрлик қиляпти. Яна бировлар эса, ортиқча нарсалар у ёқда турсин, оиласининг асосий эҳтиёжларини қондириш учун зўр бериб ишлаяпти. Кўпларингиз бир пайтнинг ўзида ушбу муаммоларнинг барчаси билан курашаётганингизни биламиз. Агар Яҳова жонсиз ижодларига шундай қизиқиш кўрсатса, Унга мажбурликдан эмас, севганингиз учун хизмат қилаётган сизни кам кўрармиди?! (Заб. 19:1, 3, 14) Азиз Отамиз сизни жуда яхши билади. Муқаддас Китобда «сочларингизнинг ҳар бир толаси саналган», деб айтилган. Яҳова уларнинг сонини билади. (Мат. 10:30) Қолаверса, сано бастакори бизни қуйидагича ишонтирмоқда: «Яҳова бенуқсон кишиларнинг ҳаёт йўлини билади». (Заб. 37:18) Ҳа, Худо қийинчиликларингизга бефарқ эмас ва уларнинг ҳар бирини енгиб ўтишингиз учун сизга куч бера олади. w18.01 7- саҳ., 1- хб.; 8- саҳ., 4- хб.

Бутрус Тавитани тирилтиргани реал воқеа бўлгани учун «кўплар Ҳазратимизга ишонди». Ушбу янги шогирдлар Исо ҳақидаги хушхабарни ҳамда Яҳова ўлганларни тирилтириш қудратига эга эканини бошқаларга айтиб бера олишарди. (Ҳавор. 9:36–42) Бошқалар яна битта тирилиш воқеасининг гувоҳи бўлади. Бир сафар ҳаворий Павлус Троасдаги (замонавий Туркиянинг шимоли-ғарби) уйларнинг биридаги болохонада йиғилиш ўтказади. Павлус ярим тунгача нутқ сўзлайди. Евтих исмли бир йигит эса деразага ўтириб Павлусни тинглаётган бўлади. У қаттиқ ухлаб қолиб, учинчи қаватдан йиқилиб тушади. Ҳойнаҳой, Луқо биринчилардан бўлиб пастга тушади ва шифокор сифатида ташхис қўяди: у шунчаки жароҳатланмаган ва ҳушини йўқотмаганди. Йигит ўлган эди! Павлус пастга тушиб жасадни қучоқлайди, сўнг ҳайратда қолдирадиган сўзларни айтади: «У тирик». Бу воқеа уни кузатиб турганларга қаттиқ таъсир қилган бўлса керак. Улар бола ўлганини билишган ва у тирилганини кўргандан сўнг «роса хурсанд бўлишди». (Ҳавор. 20:7–12) w17.12 5- саҳ., 10–11- хб.