Գլխավոր պատճառը, թե ինչու ենք քարոզում բարի լուրը, Եհովա Աստծու և նրա սուրբ անվան հանդեպ սերն է։ Մեր ծառայությունը միջոց է գովաբանելու մեր Աստծուն, ում սիրում ենք։ Մենք լիովին համաձայն ենք, որ Եհովա Աստված արժանի է իր հավատարիմ ծառաներից առնելու փառքը, պատիվը և զորությունը։ Մենք փառք ու պատիվ ենք ուղղում նրան, երբ մարդկանց հետ խոսելիս համոզիչ փաստարկներ ենք բերում, որ նա է «ստեղծել բոլոր բաները», և որ մեր գոյության համար մենք նրան ենք պարտական։ Մենք նրան տալիս ենք մեր զորությունը, այսինքն՝ օգտագործում ենք մեր ժամանակը, ուժերը և միջոցները՝ մեր հնարավորության սահմաններում ծառայության մեջ լավագույնը անելու համար (Մատթ. 6։33; Ղուկ. 13։24; Կող. 3։23)։ Կարճ ասած՝ մենք սիրում ենք խոսել մեր թանկագին Աստծու մասին և հայտնել մարդկանց նրա անունը, և թե ով է կանգնած այդ անվան հետևում։ w24.05, էջ 17, պրբ. 11

Եհովան այսօր մեզ տալիս է մտքի խաղաղություն և բավարարվածության զգացում, իսկ ապագայում կտա նաև հավիտենական կյանք։ Մենք կարող ենք մեր հույսը Եհովայի վրա դնել՝ համոզված լինելով, որ նա մեզ վարձատրելու և՛ ցանկություն ունի, և՛ զորություն։ Ուստի մենք շարունակում ենք մեր լավագույնն անել նրան մատուցվող մեր երկրպագության մեջ, ճիշտ ինչպես արել են անցյալում ապրած նրա հավատարիմ ծառաները։ Նրանցից էր Տիմոթեոսը (Եբր. 6։10-12)։ Նա իր հույսը կենդանի Աստծու վրա էր դնում (1 Տիմոթ. 4։10)։ Դա էր պատճառը, որ նա ջանասեր էր և իր ուժերը չէր խնայում Եհովայի գործում։ Պողոսը նրան հորդորում էր բարելավել իր ուսուցողական և հռետորական հմտությունները։ Առաքյալը նրան հորդորում էր նաև լավ օրինակ լինել թե՛ երիտասարդ, թե՛ տարեց հավատակիցների համար։ Բացի այդ՝ Տիմոթեոսը որոշ դժվար հանձնարարություններ ուներ անելու, օրինակ՝ նա պետք է ուղիղ, բայցև սիրառատ կերպով խորհուրդ տար նրանց, ովքեր դրա կարիքը ունեին (1 Տիմոթ. 4։11-16; 2 Տիմոթ. 4։1-5)։ Տիմոթեոսը համոզված էր, որ Եհովան վարձատրելու էր (Հռոմ. 2։6, 7)։ w24.06, էջ 22-23, պրբ. 10-11

Եհովան հաճախ իր մարգարեների միջոցով ուղղում էր իսրայելացիներին և զգուշացնում, թե ինչ կլինի, եթե չփոխվեն։ Օրինակ՝ Երեմիայի միջոցով նա հետևյալն էր ասել. «Հե՛տ դարձիր, ո՛վ անհավատարիմ Իսրայել.... Քեզ վրա զայրույթով չեմ նայի, որովհետև ես նվիրված եմ.... Ես հավիտյան բարկացած չեմ մնալու։ Միայն թե ընդունիր մեղքդ, քանի որ ըմբոստացել ես Եհովայի.... դեմ» (Երեմ. 3։12, 13)։ Իսկ Հովելի միջոցով Եհովան նրանց հորդորել էր. «Վերադարձե՛ք ինձ մոտ ամբողջ սրտով» (Հովել 2։12, 13)։ Եսայիա մարգարեին էլ պատվիրել էր հռչակել. «Մաքրվե՛ք, ձեր չար գործերը աչքիցս հեռացրե՛ք, վատ բաներ այլևս մի՛ արեք» (Ես. 1։16-19)։ Իսկ Եզեկիել մարգարեի միջոցով ասել էր. «Մի՞թե ինձ ուրախացնում է մեղսագործի մահը.... Ո՛չ, ես ուզում եմ, որ նա դադարի մեղք գործելուց ու ապրի։ Ոչ մեկի մահը ինձ չի ուրախացնում.... Ուստի դարձի՛ եկեք և ապրե՛ք» (Եզեկ. 18։23, 32)։ Եհովան ուրախանում է, երբ տեսնում է, որ մարդիկ զղջում են, քանի որ ուզում է՝ նրանք հավիտյան ապրեն։ w24.08, էջ 9, պրբ. 5-6