Աստծու բոլոր ծառաները անհրաժեշտ հոգևոր կերակուր, առաջնորդություն և պաշտպանություն են ստանում։ Եհովայի անկողմնակալությունը փաստող ապացույցներից մեկն այն է, որ նա իր Խոսքը հասանելի է դարձրել ամբողջ աշխարհում ապրող մարդկանց համար։ Աստվածաշունչը գրվել է երեք լեզվով՝ եբրայերեն, արամերեն և հունարեն։ Արդյո՞ք նրանք, ովքեր Աստվածաշունչը կարողանում են կարդալ բնագիր լեզուներով, ավելի մտերիմ են Եհովայի հետ։ Ո՛չ (Մատթ. 11։25)։ Եհովայի հավանությունը ունենալը կախված չէ մեր կրթությունից կամ լեզուների իմացությունից։ Նա իր իմաստությունը ոչ թե հասանելի է դարձնում միայն բարձրագույն կրթություն ունեցողներին, այլ երկրի վրա ապրող յուրաքանչյուր մարդու։ Նրա Խոսքը՝ Աստվածաշունչը, թարգմանվել է հազարավոր լեզուներով, ինչի շնորհիվ ամբողջ աշխարհում ապրող մարդիկ հնարավորություն ունեն սովորելու աստվածաշնչյան ուսմունքները և իմանալու, թե ինչպես կարող են դառնալ Աստծու ընկերը (2 Տիմոթ. 3։16, 17)։ w24.06, էջ 6-7, պրբ. 13-15

Հրեական համակարգի վախճանը, որը կանխագուշակել էր Հիսուսը, դռան շեմին էր։ Քրիստոնյաները պետք է մնացած ժամանակը օգտագործեին գալիք իրադարձություններին պատրաստվելու համար՝ զարգացնելով հավատ և դիմացկունություն (Եբր. 10։25; 12։1, 2)։ Այսօր մենք կանգնած ենք մեծ նեղության շեմին։ Դա շատ ավելի ծանր ժամանակաշրջան է լինելու, քան այն, որին բախվեցին եբրայեցիները (Մատթ. 24։21; Հայտն. 16։14, 16)։ Քննենք խորհուրդներից մի քանիսը, որ Եհովան տվել էր այդ քրիստոնյաներին, և որոնք մեզ համար նույնպես կարող են օգտակար լինել։ Եբրայեցիներին գրած նամակում Պողոս առաքյալը հորդորեց իր հավատակիցներին ավելի խորությամբ ուսումնասիրել Աստծու Խոսքը (Եբր. 5։14-6։1)։ Նա մեջբերումներ արեց Եբրայերեն Գրվածքներից և բացատրեց, թե ինչու է քրիստոնեությունը հուդայականությունից գերադաս։ Պողոսը գիտեր, որ խոր գիտելիքները և ճշմարտությունը ավելի լավ իմանալը կօգներ այդ քրիստոնյաներին բնորոշել կեղծ ուսմունքները և մերժել դրանք։ w24.09, էջ 8, պրբ. 2-3; էջ 9, պրբ. 6

Հիսուսի աշակերտները քաջալերանքի կարիք ունեին։ Նրանցից ոմանք թողել էին իրենց տները, ընտանիքները և աշխատանքը, որ Հիսուսի լիաժամ հետևորդը դառնային (Մատթ. 19։27)։ Մյուսներն էլ նրա աշակերտը լինելու պատճառով մերժված էին հասարակության կողմից (Հովհ. 9։22)։ Աշակերտները այդպիսի զոհողություններ էին արել, քանի որ հավատում էին, որ Հիսուսն է խոստացված Մեսիան (Մատթ. 16։16)։ Ուստի երբ Հիսուսը մահապատժի ենթարկվեց, նրանց հույսերը խորտակվեցին, և նրանք վհատության մեջ ընկան։ Հիսուսը հասկանում էր, որ աշակերտների վիշտը ոչ թե հոգևոր թուլության նշան էր, այլ ծանր կորստի հանդեպ բնական արձագանք։ Այդ պատճառով հենց հարություն առնելու օրը նա սկսեց քաջալերել իր ընկերներին։ Օրինակ՝ հայտնվեց Մարիամ Մագդաղենացուն, որը, նրա գերեզմանի մոտ կանգնած, լաց էր լինում (Հովհ. 20։11, 16)։ Բացի այդ՝ հայտնվեց երկու աշակերտներին, որոնք Էմմաուս էին գնում, իսկ հետո նաև՝ Պետրոս առաքյալին։ w24.10, էջ 13, պրբ. 5-6