Мисли Яҳува мо низ метавонем дигаронро аз муҳаббат дастгирӣ кунем. Масалан, оё шумо ягон бародар ё хоҳари ба хӯроку пӯшок муҳтоҷро медонед? Яҳува метавонад ба воситаи шумо ба он хоҳар ё бародар чизи даркорияшро расонад. Халқи Яҳува бо он ном баровардааст, ки ҳангоми офатҳои табиӣ ба осебдидагон дасти ёрӣ дароз мекунад. Масалан, дар давоми вабои КОВИД-19 бародару хоҳарон ба ҳамимононашон хӯрок, либос ва дигар чизҳои лозимаро медоданд. Бисёриҳо бошанд, ба кори умумиҷаҳонӣ саховатмандона хайрия мекарданд. Ҳамин тавр дар саросари дунё ба осебдидагон кумак расонида мешуд. Ин хоҳару бародарони фидокор аз рӯйи суханони зерини Ибриён 13:16 амал мекарданд: «Некукор ва дасткушод буданро фаромӯш накунед, зеро чунин қурбониҳо ба Худо маъқуланд». w24.09 саҳ. 27, сарх. 6, 7

Тасаввур кунед, ки шумо барои таъмин кардани оилаатон кор мекобед. Бароятон ду ҷойи кор дастрас аст. Ягонтояш зидди Китоби Муқаддас нест. Шумо дар бораи кор тамоми маълумотро ҷамъ мекунед. Масалан, шумо мефаҳмед, ки он чӣ гуна кор аст, чанд соатро дар бар мегирад, барои ба он ҷо расидан чӣ қадар вақт даркор ва ғайра. Шояд, дили шумо бештар ба яктояш кашол бошад, чунки маошаш баландтар аст ё худи кор ба шумо маъқул аст. Вале пеш аз қарор кардан шумо бояд якчанд чизи дигарро ба назар гиред. Аз худ пурсед: «Оё ин ҷойи кор барои ҷамъомадравӣ ба ман халал расонда метавонад? Агар ба ин кор дароям, аҳли оилаам аз меҳру таваҷҷуҳи ман маҳрум намешаванд? Оё аз дастгирии рӯҳониям бебаҳра намемонанд?» Бо ёрии ин саволҳо шумо «чизҳои муҳимтарро» болотар мемонед, яъне парастиши Яҳува ва ниёзҳои оилаатон, на пулу молро. Он гоҳ Яҳува қароратонро баракат медиҳад. w25.01 саҳ. 17, сарх. 11–13

Одамон ба шумо сад бадӣ накунанд, дар ёд доред, ки дар чашми Яҳува азизу қиматбаҳоед. Дар лаҳзаҳои рӯҳафтодагӣ дар ёд доред: Яҳува дар дилатон чизи хуберо дидааст, ки шуморо сӯйи худаш овардааст (Юҳ. 6:44). Ӯ доимо тайёр аст, ки шуморо дастгирӣ кунад, чунки барояш азизу пурарзишед. Вақте дар бораи намунаи Исо фикр мекунем, мо ҳиссиёти Яҳуваро беҳтар мефаҳмем. Ҳангоми хизмати заминияш ӯ бо одамони беқадру назарногир дилсӯзу меҳрубон буд (Мат. 9:9–12). Рӯзе зане, ки аз касалии вазнине азоб мекашид, ба нияти шифо ба либоси Исо даст расонд. Исо бошад, ӯро тасаллӣ бахшид ва барои имонаш таъриф кард (Марқ. 5:25–34). Исо ин сифатҳоро аз Падараш Яҳува ёд гирифта буд (Юҳ. 14:9). Аз ин рӯ дилпур бошед: Яҳува шуморо қадр мекунад ва ҳама хислатҳои некатонро мебинад, аз ҷумла имону муҳаббататонро. w24.10 саҳ. 7, сарх. 4, 5