Тасаввур кунед, ки шумо барои таъмин кардани оилаатон кор мекобед. Бароятон ду ҷойи кор дастрас аст. Ягонтояш зидди Китоби Муқаддас нест. Шумо дар бораи кор тамоми маълумотро ҷамъ мекунед. Масалан, шумо мефаҳмед, ки он чӣ гуна кор аст, чанд соатро дар бар мегирад, барои ба он ҷо расидан чӣ қадар вақт даркор ва ғайра. Шояд, дили шумо бештар ба яктояш кашол бошад, чунки маошаш баландтар аст ё худи кор ба шумо маъқул аст. Вале пеш аз қарор кардан шумо бояд якчанд чизи дигарро ба назар гиред. Аз худ пурсед: «Оё ин ҷойи кор барои ҷамъомадравӣ ба ман халал расонда метавонад? Агар ба ин кор дароям, аҳли оилаам аз меҳру таваҷҷуҳи ман маҳрум намешаванд? Оё аз дастгирии рӯҳониям бебаҳра намемонанд?» Бо ёрии ин саволҳо шумо «чизҳои муҳимтарро» болотар мемонед, яъне парастиши Яҳува ва ниёзҳои оилаатон, на пулу молро. Он гоҳ Яҳува қароратонро баракат медиҳад. w25.01 саҳ. 17, сарх. 11–13

Одамон ба шумо сад бадӣ накунанд, дар ёд доред, ки дар чашми Яҳува азизу қиматбаҳоед. Дар лаҳзаҳои рӯҳафтодагӣ дар ёд доред: Яҳува дар дилатон чизи хуберо дидааст, ки шуморо сӯйи худаш овардааст (Юҳ. 6:44). Ӯ доимо тайёр аст, ки шуморо дастгирӣ кунад, чунки барояш азизу пурарзишед. Вақте дар бораи намунаи Исо фикр мекунем, мо ҳиссиёти Яҳуваро беҳтар мефаҳмем. Ҳангоми хизмати заминияш ӯ бо одамони беқадру назарногир дилсӯзу меҳрубон буд (Мат. 9:9–12). Рӯзе зане, ки аз касалии вазнине азоб мекашид, ба нияти шифо ба либоси Исо даст расонд. Исо бошад, ӯро тасаллӣ бахшид ва барои имонаш таъриф кард (Марқ. 5:25–34). Исо ин сифатҳоро аз Падараш Яҳува ёд гирифта буд (Юҳ. 14:9). Аз ин рӯ дилпур бошед: Яҳува шуморо қадр мекунад ва ҳама хислатҳои некатонро мебинад, аз ҷумла имону муҳаббататонро. w24.10 саҳ. 7, сарх. 4, 5

Тӯли умраш Довуд борҳо аз вазъиятҳои ғамовар ашк рехта буд. Ӯ озору душманиро аз сар гузаронда буд ва ҳатто хиёнати наздиконашро дида буд (1 Подш. 19:10, 11; 2 Подш. 15:10–14, 30). Боре ӯ чунин навишт: «Аз оҳу воҳ хаста шудаам, тамоми шаб бистарамро оғуштаи ашк мегардонам ва болинамро ғарқи гиряҳо месозам» (Заб. 6:6). Ҳарчанд Довуд бо мушкилиҳои зиёде рӯ ба рӯ мешуд, ӯ дилпур буд, ки Яҳува дӯсташ медорад. Довуд чунин навишт: «Яҳува нолаҳои маро мешунавад» (Заб. 6:8). Суханони ояти имрӯза умқи меҳру дилсӯзии Яҳуваро ошкор месозанд. Довуд Худояш Яҳуваро чунон ғамхору мушфиқ тасвир мекунад, ки гӯё ӯ ашкҳояшро дар зарфе ҷамъ мекунад ё дар китобе менависад. Довуд дилпур буд, ки Яҳува ҳар як ғаму дард, ҳар як оҳашро дидааст ва онро дар ёд дорад. Довуд медонист, ки Падари осмонии дилсӯзаш на фақат аз мушкилияш огоҳ аст, балки аз дарде, ки он бо худ меовард. w24.12 саҳ. 22, сарх. 11, 12