Başkaları size nasıl davranırsa davransın, Yehova’nın sizi sevdiğinden ve size değer verdiğinden emin olabilirsiniz. Değersiz olduğunuzu düşünüyorsanız kendinize şunu hatırlatın: Yehova sizi Kendisine çektiyse yüreğinizde iyi şeyler gördü demektir (Yuhn. 6:44). O daima size yardım etmeye hazır. Çünkü O’nun gözünde çok değerlisiniz. İsa’nın başkalarına davranışlarına bakarak Yehova’nın bizimle ilgili neler hissettiğini anlayabiliriz. İsa yeryüzündeyken, hor görülen kişileri fark etti ve onlara şefkatle davrandı (Mat. 9:9-12). Örneğin bir keresinde bir kadın, dermansız hastalığından kurtulma umuduyla İsa’nın giysisine dokundu. İsa bunu fark ettiğinde onu rahatlattı ve imanından dolayı övdü (Mar. 5:25-34). İsa Babasının kişiliğini kusursuz bir şekilde yansıtır (Yuhn. 14:9). Dolayısıyla Yehova’nın size değer verdiğinden ve güzel niteliklerinizi fark ettiğinden emin olabilirsiniz. O sizin imanınızı ve sevginizi görüyor. w24.10 7 p. 4-5

Davut hayatı boyunca çok zor şeyler yaşadı ve bu yüzden gözyaşlarına boğuldu. Başkaları ona düşmanca davrandı, hatta güvendiği kişiler ona ihanet etti (1. Sam. 19:10, 11; 2. Sam. 15:10-14, 30). Davut çok dertlendiği bir dönemde şöyle yazdı: “İç çekmekten bitkin düştüm; bütün gece ağlamaktan sırılsıklam oldu yatağım, sedirime sel gibi akıyor gözyaşlarım” (Mezm. 6:6). Davut, başkalarının düşmanca davranışlarına rağmen Yehova’nın kendisini sevdiğinden emindi. Şöyle yazdı: “Yehova ağlayışımı duyacak” (Mezm. 6:8). Bugünün ayetindeki sözlerde Yehova’nın sevgisini şairane bir dille tasvir etti. Sanki Yehova onun gözyaşlarını tulumunda biriktiriyor ya da kitabına kaydediyordu. Başka sözlerle Davut şundan emindi: Yehova onun yaşadığı acıyı görüyordu ve bunu unutmuyordu. Ayrıca gökteki Babası onun yaşadığı zorlukları görmekle kalmıyor, neler hissettiğini de çok iyi biliyordu. Davut’un bundan hiç kuşkusu yoktu. w24.12 22 p. 11-12

Sadece olgun olmak yeterli değildir. Olgunluğumuzu sürdürmek için de çok çaba göstermeliyiz. Kendimize aşırı güvenmeyelim ve Yehova’yla ilişkimizi güçlendirmeye ihtiyacımızın olmadığını düşünmeyelim (1. Kor. 10:12). İlerleyip ilerlemediğimizi görmek için ‘kendimizi sürekli sınayalım’. Elçi Pavlus, Koloselilere yazdığı mektupta olgunluğu sürdürmenin önemini vurguladı. Onlar ruhen yetişkin Hıristiyanlar olsalar da bu dünyanın düşünüşünden etkilenmemek için dikkatli olmalıydılar (Kol. 2:6-10). Anlaşılan Epafras, Kolose’deki kardeşleri iyi tanıyordu. ‘Olgunluklarını sonuna dek koruyabilmeleri için’ sürekli dua ediyordu (Kol. 4:12). Peki bundan hangi dersi çıkarabiliriz? Hem Pavlus hem de Epafras olgunluğumuzu koruyabilmek için çaba göstermemizin ve Tanrı’dan yardım almamızın ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Onlar Kolose’deki kardeşlerin her ne yaşarlarsa yaşasınlar olgun Hıristiyanlar olarak kalmalarını istiyordu. w24.04 6 p. 16-17