Tanrı korkusuna sahip olan biri Yehova’yı öyle çok sever ki, O’nu üzecek bir şey yapmaktan korkar. Böyle biri doğruyla yanlış, yalanla hakikat arasındaki farkı öğrenmeye çalışır. Çünkü doğru olanı yapıp Yehova’nın onayını kazanmak ister (Özd. 2:3-6; İbr. 5:14). Öte yandan, Yehova’dan çok insanlardan korkarsak doğru olmayan şeylere kanabiliriz. Vaat Edilmiş Toprakları keşfe giden 12 adamı düşünelim. 10 kişi olumsuz haber getirmişti. Çünkü onların Kenanlılara duydukları korku Yehova’ya olan sevgilerinden daha büyüktü. Diğer İsrailoğullarına şöyle dediler: “Biz o halkın karşısına çıkamayız, onlar bizden güçlü” (Say. 13:27-31). Gerçekten de insani bakış açısından Kenanlılar daha güçlüydü. Ama bu 10 adam Kenanlıları yenemeyeceklerini söylerken önemli bir şeyi gözden kaçırıyorlardı: Yehova’yı hiç hesaba katmıyorlardı. w24.07 9 p. 5-6

Yehova’nın, insanları yargılarken her zaman doğru kararı verdiğine güvenebilir miyiz? Evet. İbrahim de güveniyordu. Çünkü o ‘tüm dünyanın hâkiminin’ kusursuz, hikmetli ve merhametli olduğunu anlamıştı. Yehova, oğlu İsa’yı da bu konuda eğitti ve insanları yargılama işini ona devretti (Yuhn. 5:22). Hem Yehova hem de İsa her insanın yüreğini görebilir (Mat. 9:4). Bu yüzden onların, insanları yargılarken her zaman doğru kararı vereceğine güvenebiliriz. Yehova’nın her zaman en iyisini bildiğine güvenelim. İnsanları yargılamaya yeterli olan Yehova’dır, biz değiliz (İşa. 55:8, 9). Bu yüzden bu işi O’na ve Oğluna bırakalım. Kralımız İsa, Babasının adaletini ve merhametini kusursuz şekilde yansıtıyor (İşa. 11:3, 4). w24.05 7 p. 18-19

İsa’nın Natanael’le tanıştığı zamanı düşünelim. Bu olaydan, dürüst biri olmanın çok önemli olduğunu öğreniyoruz. Filipus, İsa’yla tanışması için Natanael’i getirdiğinde çok ilginç bir şey oldu. İsa Natanael’i daha önceden tanımıyor olsa da onun hakkında şöyle dedi: “İşte, kendisinde hileden eser olmayan gerçek bir İsrailli” (Yuhn. 1:47). İsa Natanael’in bu yönünün kuvvetli olduğunu gördü. Tabii Natanael de bizim gibi kusurluydu. Ama onda yapmacık ya da samimiyetsiz bir tutum yoktu. Bu İsa’nın hoşuna gitti ve onu övdü. Yehova’nın, 15. Mezmur’da dile getirdiği taleplerin çoğu başkalarına nasıl davrandığımızla ilgilidir. Mezmur 15:3 Yehova’nın konuğu olan biri hakkında şöyle der: “Diliyle iftira atmaz. Arkadaşına kötülük etmez, yakın dostunu karalamaz.” Böyle olumsuz konuşmalar başkalarına ciddi şekilde zarar verebilir (Yak. 1:26). w24.06 10 p. 7, 9; 11 p. 10