Şu sahneyi gözünüzde canlandırın: Ailenizi geçindirmek için bir iş bakıyorsunuz. İki iş buldunuz. Hangisini seçeceksiniz? İşin türü, çalışma saatleri, işe gidip gelme süresi gibi tüm etkenleri gözden geçirdiniz. İki iş de Kutsal Kitap ilkelerine uygun. Muhtemelen beğendiğiniz ya da daha yüksek maaşlı olan işi seçmek istiyorsunuz. Yine de bir karar vermeden önce göz önünde bulundurmanız gereken başka etkenler de var. Örneğin bu işler ibadet saatlerinizle çakışacak mı? Ailenizin duygusal ve ruhi ihtiyaçlarıyla ilgileneceğiniz zamandan çalacak mı? Bu gibi sorular üzerinde düşünmek ‘nelerin daha önemli olduğunu saptamanıza’ yardım edebilir. İbadetiniz ve ailenizin ihtiyaçları, maddi kazanç elde etmekten çok daha önemlidir. Bu etkenleri de dikkate alırsanız doğru bir seçim yapacaksınız ve Yehova kararınızı destekleyecek. w25.01 17 p. 11-13

Başkaları size nasıl davranırsa davransın, Yehova’nın sizi sevdiğinden ve size değer verdiğinden emin olabilirsiniz. Değersiz olduğunuzu düşünüyorsanız kendinize şunu hatırlatın: Yehova sizi Kendisine çektiyse yüreğinizde iyi şeyler gördü demektir (Yuhn. 6:44). O daima size yardım etmeye hazır. Çünkü O’nun gözünde çok değerlisiniz. İsa’nın başkalarına davranışlarına bakarak Yehova’nın bizimle ilgili neler hissettiğini anlayabiliriz. İsa yeryüzündeyken, hor görülen kişileri fark etti ve onlara şefkatle davrandı (Mat. 9:9-12). Örneğin bir keresinde bir kadın, dermansız hastalığından kurtulma umuduyla İsa’nın giysisine dokundu. İsa bunu fark ettiğinde onu rahatlattı ve imanından dolayı övdü (Mar. 5:25-34). İsa Babasının kişiliğini kusursuz bir şekilde yansıtır (Yuhn. 14:9). Dolayısıyla Yehova’nın size değer verdiğinden ve güzel niteliklerinizi fark ettiğinden emin olabilirsiniz. O sizin imanınızı ve sevginizi görüyor. w24.10 7 p. 4-5

Davut hayatı boyunca çok zor şeyler yaşadı ve bu yüzden gözyaşlarına boğuldu. Başkaları ona düşmanca davrandı, hatta güvendiği kişiler ona ihanet etti (1. Sam. 19:10, 11; 2. Sam. 15:10-14, 30). Davut çok dertlendiği bir dönemde şöyle yazdı: “İç çekmekten bitkin düştüm; bütün gece ağlamaktan sırılsıklam oldu yatağım, sedirime sel gibi akıyor gözyaşlarım” (Mezm. 6:6). Davut, başkalarının düşmanca davranışlarına rağmen Yehova’nın kendisini sevdiğinden emindi. Şöyle yazdı: “Yehova ağlayışımı duyacak” (Mezm. 6:8). Bugünün ayetindeki sözlerde Yehova’nın sevgisini şairane bir dille tasvir etti. Sanki Yehova onun gözyaşlarını tulumunda biriktiriyor ya da kitabına kaydediyordu. Başka sözlerle Davut şundan emindi: Yehova onun yaşadığı acıyı görüyordu ve bunu unutmuyordu. Ayrıca gökteki Babası onun yaşadığı zorlukları görmekle kalmıyor, neler hissettiğini de çok iyi biliyordu. Davut’un bundan hiç kuşkusu yoktu. w24.12 22 p. 11-12