το πνεύμα του Ιεχωβά, εκεί υπάρχει ελευθερία—ελευθερία από τα δεσμά της καταθλίψεως. (Εβρ. 10:24· 2 Κορ. 3:17) Αποφεύγετε ν’ απομονώνεσθε. (Παροιμ. 18:1) Προσκαλείτε φίλους σας στο σπίτι. Παρακολουθείτε τις Χριστιανικές συναθροίσεις.—Εβρ. 10:25.

Εφόσον η κατάθλιψις είναι μια κατάστασις στην οποία υπάρχει έλλειψις χαράς, το άτομο που πάσχει από κατάθλιψι πρέπει να προσπαθή να βρίσκη χαρά στα καλά πράγματα που έχει και δοκιμάζει. Ν’ ασχολήσθε με πράγματα για τα οποία πρέπει να είσθε χαρούμενοι και ευγνώμονες· εγκαταλείψτε τις αρνητικές, νοσηρές σκέψεις. (Φιλιππ. 4:8) Αυτό θα σας βοηθήση ν’ αποφύγετε την ασθένεια που μπορεί να φέρη η κατάθλιψις, ή, αν έχετε κατάθλιψι λόγω ασθενείας, αυτή η υγιής σκέψις μπορεί να μετριάση τις στενοχώριες σας. Και κάτι άλλο που μπορεί να σας βοηθήση είναι το να δαπανήσετε λίγες μέρες ή εβδομάδες σε διαφορετικό περιβάλλον—σε κάποιο ευχάριστο τόπο που δεν θα σας υπενθυμίζη διαρκώς τα πράγματα που σχετίζονται με τη θλίψι σας. Είναι παραδεκτό στους ιατρικούς κύκλους ότι «η ευφραινομένη καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν· το δε κατατεθλιμμένον πνεύμα ξηραίνει τα οστά.» Είναι επίσης αλήθεια ότι «καρδία ευφραινομένη ιλαρύνει το πρόσωπον· υπό δε της λύπης της καρδίας καταθλίβεται το πνεύμα.»—Παροιμ. 17:22· 15:13.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΙ

Οι συγγενείς και οι φίλοι από την πλευρά τους πρέπει να θυμούνται ότι είναι δύσκολο για ένα άτομο που υποφέρει από κατάθλιψι να βοηθήση τον εαυτό του. Είναι επίσης σπουδαίο να είναι υπομονετικοί και να μη νομίζουν ότι το άτομο αυτό θέλει να είναι δύστροπο ή να ερεθίζη τους άλλους. Πρέπει πάντοτε να μιλούν με καλοσύνη και αγάπη. Εν τούτοις, υπάρχουν περιπτώσεις οπότε μπορεί να αισθάνεσθε την ανάγκη να μιλήσετε αυστηρά σ’ αυτό το άτομο για να το πείσετε ότι είναι ανάγκη να βοηθήση τον εαυτό του.

Αυτοί που είναι στη Χριστιανική εκκλησία πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να παρηγορούν και να βοηθούν τα άτομα που πάσχουν από κατάθλιψι. Χρησιμοποιείτε κοινή λογική σχετικά με το πότε και το πόσο συχνά πρέπει να τα επισκέπτεσθε, αλλά μην αποθαρρύνεσθε αν οι προσπάθειές σας δεν φέρουν καρπούς αμέσως. Μην εγκαταλείπετε το άτομο λέγοντας ότι δεν έχει ελπίδα θεραπείας. Υπήρχαν άτομα που υπέφεραν από κατάθλιψι στην πρώτη Χριστιανική εκκλησία, και αυτό υπεκίνησε τον απόστολο Παύλο να γράψη: «Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, νουθετείτε τους ατάκτους, παρηγορείτε τους ολιγοψύχους (τις κατατεθλιμμένες ψυχές, ΜΝΚ), περιθάλπετε τους ασθενείς, μακροθυμείτε προς πάντας,» και «ανορθώσατε τας κεχαυνωμένας χείρας και τα παραλελυμένα γόνατα.»—1 Θεσσ. 5:14· Εβρ. 12:12.

Ο καθένας στην καρδιά του θέλει να είναι ευτυχισμένος. Αν αναγνωρίσωμε αυτό το γεγονός, θα δείχνωμε συμπάθεια σ’ αυτόν που δεν αισθάνεται χαρούμενος, αντιλαμβανόμενοι ότι ένα εμπόδιο πολύ πραγματικό γι’ αυτό το άτομο το εμποδίζει να χαίρεται! Με μια βαθειά επιθυμία να βοηθήσωμε, θα προσπαθήσωμε να διαπιστώσωμε, αν είναι δυνατόν, ποιο είναι το εμπόδιο και να κάνωμε ό,τι μπορούμε για ν’ αποκαταστήσωμε την ευτυχία αυτού του ατόμου. Από την άλλη πλευρά, το λυπημένο, καταθλιμμένο άτομο μπορεί ν’ αγωνισθή για μια καλύτερη κατάστασι διανοίας, δεχόμενο διανοητική βοήθεια και κάνοντας μια προσπάθεια ν’ αναλάβη, πρώτα μέσω της προσευχής και κατόπιν κάνοντας ό,τι είναι αναγκαίο.

«Και η Όρεξις Θέλει Εκλείψει»

Από τους αρχαίους χρόνους η κάππαρις εχρησιμοποιείτο για να διεγείρει την όρεξι. Η Βιβλική αναγραφή στο εδάφιο Εκκλησιαστής 12:5 ‘και η κάππαρις θέλει εκλείψει,’ σύμφωνα με τη Μετάφρασι Νέου Κόσμου, αποτελεί μέρος της περιγραφής ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Το εδάφιο δείχνει ότι, όταν ελαττώνεται η όρεξις ενός ανθρώπου λόγω γηρατειών, ακόμη και η κάππαρις δεν μπορεί να διεγείρη την επιθυμία του για τροφή.