کتاب شمارهٔ ۴۶ ۱قُرِنتیان

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ اَفَسُس

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۵۵ م.‏

قُرِنتُس «شهری که به شهوترانی معروف و فساد اخلاقی شرق و غرب در این شهر به هم رسیده بود.‏»‏a شهر قُرِنتُس بر سر جاده‌ای فرعی در باریکه‌ای میان شبهه‌جزیرهٔ پلوپونسوس و یونان قرار داشت.‏ در زمان پولُس رسول جمعیت آن شهر حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بود و از لحاظ تعداد بعد از روم،‏ اسکندریه و اَنطاکیه سوریه قرار داشت.‏ در شرق قُرِنتُس دریای اژه قرار داشت و در غرب خلیج قُرِنتُس و دریای ایونی قرار داشتند.‏ بنابراین،‏ قُرِنتُس که پایتخت اَخائیه بود با برخورداری از دو بندر کَنْخَرِیه و لیکوم از لحاظ بازرگانی اهمیت سوق‌الجیشی داشت.‏ همچنین این شهر مرکز آموزش علم یونانی بود.‏ گفته شده است که «ثروت و فساد و اسراف ساکنان آن شهر مَثَل گردیده بود.‏»‏b در بین اَعمال بت‌پرستانهٔ این شهر پرستش آفرودیته (‏همتای ونوس،‏ اسطورهٔ روم)‏ مرسوم بود.‏ شهوترانی حاصل پرستش قُرِنتیان بود.‏

^۲ پولُس حدود سال ۵۰ م.‏ به این شهر پررونق امپراتوری روم که از نظر اخلاقی فاسد بود سفر کرد.‏ در طول ۱۸ ماه اقامتش یک جماعت مسیحی در آنجا پایه‌گذاری شد.‏ (‏اعما ۱۸:‏۱-‏۱۱‏)‏ پولُس محبت بسیاری برای آن باایمانان که خودش برای اوّلین بار بشارت مسیح را به آنان داده بود داشت!‏ پولُس با نوشتن رساله به اعضای آن جماعت اتحاد روحانی‌ای را که بین آن‌ها و وی وجود داشت به یادشان آورده،‏ گفت:‏ «هرچند هزاران استاد در مسیح داشته باشید،‏ لٰکن پدران بسیار ندارید،‏ زیرا که من شما را در مسیح عیسی به انجیل تولید نمودم.‏» —‏ ۱قر ۴:‏۱۵‏.‏

^۳ علاقهٔ عمیق به رفاه روحانی مسیحیان جماعت قُرِنتُس پولُس را برانگیخت تا اوّلین رسالهٔ خود را به ایشان در طول سوّمین سفر میسیونری‌اش بنویسد.‏ از اقامت اخیرش در قُرِنتُس چند سالی می‌گذشت.‏ اکنون تقریباً سال ۵۵ م.‏ بود و پولُس در اَفَسُس به سر می‌برد.‏ ظاهراً،‏ نامه‌ای از جماعت نسبتاً جدید قُرِنتُس دریافت کرده بود که می‌بایست جواب آن را می‌نوشت.‏ علاوه بر آن،‏ اخبار بدی به گوشش رسیده بود.‏ (‏۷:‏۱؛‏ ۱:‏۱۱؛‏ ۵:‏۱؛‏ ۱۱:‏۱۸‏)‏ آن اخبار چنان دردناک بود که پولُس تا باب ۷ رسالهٔ خود اشاره‌ای به درخواست آن‌ها نکرده است.‏ به خصوص به دلیل اخباری که از برادران هم‌ایمان خود در قُرِنتُس شنیده بود،‏ بر آن شد رساله‌ای به آنجا بفرستد.‏

^۴ اما از کجا می‌دانیم که پولُس رسالهٔ اوّل قُرِنتیان را در اَفَسُس نوشت؟‏ از آنجا که پولُس در پایان رسالهٔ خود به هنگام سلام رساندن از اَکیلا و پَرِسْکِلّا نام می‌برد.‏ (‏۱۶:‏۱۹‏)‏ اَعمال ۱۸:‏۱۸،‏ ۱۹ نشان می‌دهد که آن‌ها از قُرِنتُس به اَفَسُس منتقل شده بودند و چون در آنجا اقامت داشتند و پولُس آن‌ها را نیز در سلام‌های خود ذکر می‌کند نگارش این رساله باید در اَفَسُس بوده باشد.‏ اما نکته‌ای که جای هیچ شکی نمی‌گذارد اظهار پولُس در اوّل قُرِنتیان ۱۶:‏۸ است که می‌گوید:‏ «لیکن من تا پَنْطیکاست در اَفَسُس خواهم ماند.‏» بنابراین،‏ پولُس رسالهٔ اوّل قُرِنتیان را در اَفَسُس و ظاهراً در پایان اقامتش در آنجا نوشت.‏

^۵ در اعتبار رسالهٔ اوّل و همچنین دوّم قُرِنتیان بحثی نیست.‏ این رساله‌ها به پولُس نسبت داده شده‌اند و مسیحیان اوّلیه این رساله‌ها را پذیرفتند و جزو مجموعهٔ کتب الهامی خود قرار دادند.‏ گفته می‌شود که در نامهٔ اوّل کلمانس که حدوداً در سال ۹۵ م.‏ از روم به قُرِنتُس ارسال شد حداقل شش بار به رسالهٔ اوّل قُرِنتیان اشاره شده است.‏ نگارندهٔ نامهٔ مذکور با ارجاع واضح به اوّل قُرِنتیان دریافت‌کنندگان رساله را ترغیب می‌کند که «رسالهٔ پولُس رسول متبارک را بپذیرند.‏»‏c یوستینوس شهید،‏ آتناگوراس،‏ ایرِنایوس و تِرتولیانوس هم مستقیماً از اوّل قُرِنتیان نقل‌قول کردند.‏ دلیل قاطعی وجود دارد دال بر این که رساله‌های پولُس که شامل رسالهٔ اوّل و دوّم قُرِنتیان می‌شود «در دههٔ آخر قرن اوّل جمع‌آوری و منتشر شده‌اند.‏»‏d

^۶ رسالهٔ اوّل پولُس به قُرِنتیان تصویری است از درون جماعت قُرِنتُس برای ما.‏ این مسیحیان با مشکلاتی مواجه بودند و مسائلی داشتند که باید به آنان رسیدگی می‌شد.‏ چنددستگی در جماعت وجود داشت زیرا بعضی‌ها پیرو افراد بودند.‏ زنای قبیحی رخ داده بود.‏ بعضی‌ها در خانواده‌هایی با اعتقادات دینی مختلف زندگی می‌کردند.‏ آیا باید با زوج غیرمسیحی‌شان می‌ماندند یا جدا می‌شدند؟‏ در مورد خوردن گوشت حیواناتی که برای بت‌ها قربانی شده بود چطور؟‏ آیا می‌توانستند از آن گوشت بخورند؟‏ جماعت قُرِنتیان به پندهایی در مورد اداره کردن جلسات و برگزاری شام سَروَر نیاز داشتند.‏ جایگاه زنان در جماعت چگونه می‌بایست می‌بود؟‏ همچنین کسانی در میان آن‌ها منکر رستاخیز بودند.‏ مشکلات زیاد بود.‏ به همین دلیل،‏ پولُس بسیار مایل بود در جماعت قُرِنتیان بازسازی روحانی به وجود آورد.‏

^۷ از آنجایی که مشابه اوضاع شهر باستانی قُرِنتُس که غرق در رونق و بی‌بندوباری بود و اوضاع درونی جماعت آن شهر ممکن است امروزه نیز مشاهده شود باید به پند ارزشمند الهامی پولُس توجه کرد.‏ آنچه پولُس گفت برای زمان ما بسیار پر معناست.‏ توجه دقیق به رسالهٔ اوّل او که برای برادران و خواهران محبوب قُرِنتُس نوشته شد برای ما مفید خواهد بود.‏ حالت آن زمان را در نظر بگیریم و خود را در شهر باستانی قُرِنتُس تجسّم کنیم که چگونه هم‌ایمانان پولُس مشتاق شنیدن کلام الهامی وی بودند؛‏ کلامی که صریح بود و آن‌ها را بیدار می‌کرد.‏ ما نیز باید همانند آن‌ها مشتاق کلام الهامی باشیم.‏

چرا مفید است

^۲۳ این رسالهٔ پولُس برای درک بیشتر ما از نوشته‌های مقدّس عبری که از آن به مراتب نقل شده است بسیار مفید می‌باشد.‏ در باب دهم،‏ پولُس اشاره می‌کند که اسرائیلیان تحت رهبری موسی از صخرهٔ روحانی یعنی مسیح نوشیدند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۴؛‏ اعد ۲۰:‏۱۱‏)‏ سپس به نتایج مصیبتبار تمایلات زیان‌آور اسرائیلیان که تحت رهبری موسی بودند اشاره می‌کند و می‌گوید:‏ «این همه به طور مَثَل بدیشان واقع شد و برای تنبیه ما مکتوب گردید که اواخر عالَم به ما رسیده است.‏» ما نباید آنچنان به خود متکی باشیم که فکر کنیم هرگز نخواهیم افتاد!‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ اعد ۱۴:‏۲؛‏ ۲۱:‏۵؛‏ ۲۵:‏۹‏)‏ پولُس بار دیگر مثالی از شریعت می‌آورد.‏ او به قربانی‌های سلامتی در اسرائیل اشاره می‌کند تا تناول‌کنندگان شام سَروَر به طور شایسته از سفرهٔ یَهُوَه سهم ببرند.‏ سپس برای تأیید سخن خود که خوردن آنچه در قصابخانه فروخته می‌شود بجاست از مزمور ۲۴:‏۱ نقل کرده،‏ می‌گوید:‏ ‹زمین و پُری آن از آن یَهُوَه است.‏› —‏ ۱قر ۱۰:‏۱۸،‏ ۲۱،‏ ۲۶؛‏ خرو ۳۲:‏۶؛‏ لاو ۷:‏۱۱-‏۱۵‏.‏

^۲۴ پولُس در نشان دادن برتری «آنچه خدا برای دوستداران خود مهیا کرده است» و بطالت ‹افکار حکمای› این جهان دوباره به نوشته‌های عبری رجوع می‌کند.‏ (‏۱قر ۲:‏۹؛‏ ۳:‏۲۰؛‏ اشع ۶۴:‏۴؛‏ مز ۹۴:‏۱۱‏)‏ وی برای تعلیمات خود در باب ۵ مبنی بر اخراج خطاکار،‏ از شریعت یَهُوَه به عنوان مرجع نقل می‌کند که ‹بدی را از میان خود دور کنید.‏› (‏تث ۱۷:‏۷‏)‏ پولُس در بحث این که حق دارد معیشت خود را از خدمت به دست آورد دوباره به شریعت موسی رجوع کرده،‏ که می‌گوید دهان حیواناتی را که کار می‌کنند نباید بست تا بتوانند بخورند،‏ و لاویانی که در معبد خدمت می‌کنند سهم خود را از مذبح برمی‌دارند.‏ —‏ ۱قر ۹:‏۸-‏۱۴؛‏ تث ۲۵:‏۴؛‏ ۱۸:‏۱‏.‏

^۲۵ از اوّلین رسالهٔ الهامی پولُس به مسیحیان قُرِنتُس تعالیم مفیدی کسب می‌کنیم.‏ در پندی که پولُس به اشخاص شقاق و به آنانی که از انسان پیروی می‌کنند می‌دهد تعمّق کنیم.‏ ‏(‏باب‌های ۱-‏۴)‏ آن مورد غیراخلاقی را به یاد آوریم و این که چگونه پولُس بر عفت و پاکی درون جماعت تأکید می‌کند.‏ ‏(‏باب‌های ۵،‏ ۶)‏ پند الهامی‌اش را در مورد تجرد،‏ ازدواج و جدایی در نظر بگیریم.‏ ‏(‏باب ۷)‏ به آنچه این رسول در خصوص خوراکی‌های اهداشده به بت‌ها گفته است فکر کنیم و همین طور لزوم اجتناب از لغزش دادن دیگران و بت‌پرستی.‏ ‏(‏باب‌های ۸-‏۱۰)‏ به ما در مورد اطاعت بجا،‏ توجه بر عطایای روحانی،‏ فضیلت تحمّل و صفت ساقط نشدنی محبت که بسیار مفید است می‌آموزد.‏ به علاوه،‏ بر ضرورت منظم بودن در جلسات مسیحی تأکید می‌کند.‏ ‏(‏باب‌های ۱۱-‏۱۴)‏ این رسول تحت الهام،‏ چه شگفت‌انگیز از رستاخیز دفاع کرده و آن را به رشتهٔ تحریر درآورده است!‏ ‏(‏باب ۱۵)‏ همهٔ این‌ها و موضوعات بیشتری را رسالهٔ اوّل قُرِنتیان به تصویر در می‌آورد که برای مسیحیان امروز بسیار باارزشند!‏

^۲۶ این رساله به طور قابل توجهی به درک ما از موضوع باشکوه کتاب مقدّس ملکوت خدا می‌افزاید.‏ همچنین اخطار محکمی می‌دهد از این که شریران وارد ملکوت نمی‌شوند و نیز عادات ناشایستی را ذکر می‌کند که شخص را از ورود به ملکوت محروم می‌سازد.‏ (‏۱قر ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ اما مهم‌تر از همه،‏ رابطهٔ بین رستاخیز و ملکوت خدا را شرح می‌دهد و نشان می‌دهد که مسیح «نوبر» رستاخیز ‹مادامی که خدا همهٔ دشمنان را زیر پای‌های او ننهد،‏ می‌باید او سلطنت بنماید.‏› سپس وقتی همهٔ دشمنان را نابود کرد از جمله مرگ را ‹ملکوت را به خدا و پدر می‌سپارد .‏ .‏ .‏ تا آن که خدا کلّ در کلّ باشد.‏› سرانجام با تکمیل وعدهٔ ملکوت که در عدن داده شده بود مسیح همراه با برادران روحانی رستاخیز یافته‌اش سر مار را به طور کامل خواهد کوبید.‏ واقعاً دورنمای رستاخیز کسانی که با مسیح در بی‌فسادی در ملکوت آسمانی شریک خواهند بود باشکوه و عالی است.‏ بر اساس امید رستاخیز است که پولُس این طور ترغیب می‌کند:‏ «بنابراین ای برادران حبیب من پایدار و بی‌تشویش شده،‏ پیوسته در عمل خداوند بیفزایید،‏ چون می‌دانید که زحمت شما در خداوند باطل نیست.‏» —‏ ۱قر ۱۵:‏۲۰-‏۲۸،‏ ۵۸؛‏ پیدا ۳:‏۱۵؛‏ روم ۱۶:‏۲۰‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏